Rosyjski aparat propagandowy wykorzystuje upadek pocisku Ch-101 w Polsce do podważania wiarygodności polskich władz, dyskredytowania zdolności obronnych NATO oraz przenoszenia odpowiedzialności za incydent na Ukrainę. Zamiast przedstawienia spójnej i popartej dowodami wersji wydarzeń rosyjskie media oraz kanały propagandowe rozpowszechniają równolegle kilka konkurencyjnych interpretacji, których wspólnym celem jest utrzymanie niepewności i osłabienie znaczenia polskich ustaleń.
Jedną z głównych linii przekazu jest twierdzenie, że Polska nie udowodniła rosyjskiego pochodzenia pocisku. W rosyjskich publikacjach oficjalne ustalenia przedstawiane są jako politycznie motywowana hipoteza, formułowana przed zakończeniem badań. Jednocześnie pojawiają się sugestie, że szczątki Ch-101 mogły zostać wcześniej pozyskane przez Ukrainę, a następnie przywiezione lub podrzucone na terytorium Polski. Narracja ta nie jest poparta materiałem dowodowym, ale pozwala kwestionować każdą identyfikację opartą na analizie elementów rakiety.
Drugim istotnym kierunkiem oddziaływania jest dyskredytowanie polskiej obrony powietrznej i całego Sojuszu Północnoatlantyckiego. Rosyjskie media eksponują fakt, że pocisk nie został przechwycony, przedstawiając to jako dowód bezradności systemów obronnych. NATO określane jest mianem „papierowego tygrysa”, który mimo rozbudowanych zdolności wojskowych nie potrafił skutecznie zareagować na pojedynczy obiekt znajdujący się nad terytorium państwa członkowskiego.
Równolegle rozwijana jest teza o ukraińskiej prowokacji. Według tej narracji Kijów miałby wykorzystać rosyjską rakietę lub jej szczątki do wywołania napięcia pomiędzy Polską i Rosją, a także do wzmocnienia dalszego wsparcia politycznego i wojskowego dla Ukrainy. Warszawie przypisuje się natomiast zamiar wykorzystania incydentu do eskalowania konfliktu z Moskwą, zwiększania wydatków obronnych i uzasadniania polityki NATO na wschodniej flance.
Osobną linią perswazji jest minimalizowanie znaczenia zdarzenia poprzez podkreślanie braku ofiar. Rosyjski przekaz sugeruje, że skoro pocisk spadł na niezamieszkanym terenie i nie spowodował strat wśród ludności, reakcja Polski była przesadzona. Pomija się przy tym fakt, że samo naruszenie przestrzeni powietrznej, obecność materiału wybuchowego i potencjalne zagrożenie dla mieszkańców stanowią poważny incydent bezpieczeństwa.
Wspólnym mianownikiem tych narracji nie jest próba wiarygodnego wyjaśnienia przebiegu zdarzenia. Rosyjski aparat informacyjny dąży przede wszystkim do rozmycia odpowiedzialności Rosji, osłabienia zaufania do polskich instytucji oraz przeniesienia debaty z pytania o pochodzenie pocisku na rzekomą niekompetencję Polski, agresywność NATO i prowokacyjne działania Ukrainy. Jest to klasyczny mechanizm zarządzania niepewnością: im więcej sprzecznych wersji funkcjonuje równolegle, tym trudniej utrwalić jeden, oparty na dowodach obraz incydentu.
Ch-101 w Polsce, Moskwa zaciera ślady – Disinfo Digest