Infografiki

Monitoring rosyjskich "mediów" państwowych i propagandowych z ostatnich siedmiu dni wskazuje na nasilone łączenie kilku pozornie odrębnych tematów: obronności Polski, modernizacji Wojska Polskiego, polityki bezpieczeństwa NATO, wsparcia dla Ukrainy oraz sytuacji wokół Iranu. W rosyjskiej komunikacji propagandowej nie są to osobne wątki informacyjne, lecz elementy jednej konstrukcji narracyjnej. Jej głównym celem jest przedstawienie Zachodu jako obozu przeciążonego strategicznie, niespójnego politycznie, coraz bardziej kosztownego dla własnych społeczeństw i niezdolnego do jednoczesnego reagowania na kilka kryzysów. W tej ramie Polska odgrywa szczególną rolę. Jest przedstawiana jako państwo nadmiernie zmilitaryzowane, emocjonalnie zależne od Stanów Zjednoczonych, agresywne wobec Rosji i gotowe do eskalacji w imieniu NATO oraz Ukrainy. Rosyjskie media wykorzystują zarówno realne wydarzenia — takie jak podrywanie polskich myśliwców, rozmowy o obecności wojsk USA, polsko-brytyjski traktat obronny czy rozwój infrastruktury serwisowej dla Abramsów — jak i manipulacyjne interpretacje tych wydarzeń. Celem nie jest rzetelne opisanie polskiej polityki bezpieczeństwa, lecz przekształcenie działań obronnych w obraz rzekomej militaryzacji i przygotowań do konfrontacji.

Przeciążony Zachód. Rosyjska propaganda zastrasza Zachód i delegitymizuje obronność Polski

•

2026-05-28

•

Rosyjska propaganda buduje obraz „przeciążonego Zachodu”. Polska, NATO, Ukraina i Iran w jednej operacji narracyjnej. Monitoring rosyjskich „mediów” państwowych i propagandowych z …

komentarz analityczny

Ławrow, Butiagin i propaganda. Kreml wykorzystuje Butiagina do ataku na Polskę, Ukrainę i Zachód

•

2026-05-26

•

publikacje

Sprawa rosyjskiego archeologa Aleksandra Butiagina (Jak Kreml wykorzystuje sprawę Butiagina w dezinformacji przeciw Polsce i Ukrainie) została obecnie przez aparat propagandowy Kremla …

komentarz analityczny

Monitoring rosyjskich "mediów" państwowych i aparatu propagandy z ostatnich dni pokazuje próbę zszycia kilku odrębnych wątków w jeden przekaz: Zachód tradycyjnie ma być przedstawiany jako blok agresywny, przeciążony i wewnętrznie niespójny, Polska jako państwo eskalujące napięcie na wschodniej flance, Ukraina jako kosztowny projekt Zachodu, a Iran jako dowód globalnego chaosu wywołanego przez USA. Rosyjski aparat propagandowy w ostatnich dniach konsekwentnie buduje przekaz, w którym Polska, NATO, Ukraina oraz sytuacja wokół Iranu zostają włączone do jednej, spójnej narracji propagandowej o rzekomej utracie kontroli przez Zachód nad bezpieczeństwem międzynarodowym. W badanych materiałach powtarza się kilka stałych motywów: militaryzacja Europy, „agresywna” rola Polski, instrumentalne wykorzystywanie Ukrainy przez państwa zachodnie, słabnąca wiarygodność Stanów Zjednoczonych i NATO oraz ryzyko rozszerzenia konfliktu na kolejne regiony świata. To komunikacja podporządkowana wyraźnemu celowi psychologicznemu i politycznemu: wzbudzać lęk przed wojną, osłabiać poparcie społeczne dla wsparcia Ukrainy, podważać zaufanie do NATO i USA oraz przedstawiać rosyjskie działania wojskowe — w tym sygnały zastraszania nuklearnego — jako wymuszoną odpowiedź na rzekome zagrożenie atakiem ze strony Zachodu.

Nadchodząca wojna – rosyjska operacja psychologiczna zastraszania Zachodu

•

2026-05-21

•

Bez kategorii, publikacje

Rosyjska propaganda łączy Polskę, NATO, Ukrainę i Iran w jedną opowieść o „nadchodzącej wojnie”. Monitoring rosyjskich „mediów” państwowych i aparatu propagandy z …

komentarz analityczny

Jak rosyjsko-białoruskie narracje próbują uderzać w polską politykę bezpieczeństwa. W ramach bieżącego monitoringu analizowaliśmy komunikaty kolportowane przez „portale informacyjne” oraz kanały medialne powiązane z białoruskim i rosyjskim aparatem wpływu. Jednym z istotnych elementów tej komunikacji kierowanej do polskiego odbiorcy pozostaje Międzynarodowe Radio Białoruś, pełniące funkcję zewnętrznego narzędzia informacyjno-propagandowego Mińska. Radio to nie ogranicza się do prezentowania oficjalnego stanowiska władz Białorusi, lecz uczestniczy w szerszym procesie kształtowania obrazu Polski, NATO i Zachodu zgodnie z interesem reżimu Alaksandra Łukaszenki oraz rosyjskiego zaplecza propagandowego. Poprzez przekazy polskojęzyczne, pozornie informacyjny format i dobór tematów szczególnie wrażliwych społecznie — takich jak bezpieczeństwo granicy, obecność wojska, migracja, koszty obronności czy sytuacja mieszkańców pogranicza — Międzynarodowe Radio Białoruś wzmacnia narracje mające podważać zaufanie Polaków do własnego państwa i jego instytucji bezpieczeństwa. W tym kontekście program „Tarcza Wschód” został przedstawiony nie jako element odstraszania i ochrony granicy, lecz jako rzekome narzędzie grabieży ziemi, militaryzacji pogranicza, niszczenia lokalnej gospodarki oraz przygotowań Polski i państw bałtyckich do agresji przeciwko Rosji i Białorusi. W tej konstrukcji „Tarcza Wschód” jest przedstawiana jako projekt wymierzony w obywateli. Wojsko Polskie zostaje ukazane nie jako instytucja odpowiedzialna za ochronę granic i bezpieczeństwo mieszkańców, ale jako siła, która rzekomo odbiera ludziom ziemię, ogranicza ich codzienne życie i podporządkowuje regiony przygraniczne logice wojskowej. To typowy mechanizm propagandowy: realne pytania społeczne zostają przechwycone, wyostrzone emocjonalnie i wpisane w antypaństwową oraz antynatowską narrację. Od programu obronnego do opowieści o „grabieży” Główna teza analizowanej propagandy brzmi: państwo polskie, pod pretekstem bezpieczeństwa, militaryzuje Podlasie i inne obszary przygraniczne, odbierając mieszkańcom kontrolę nad ich ziemią, niszcząc lokalną gospodarkę oraz przygotowując się do wojny przeciwko tzw. Państwu Związkowemu Rosji i Białorusi. To narracja skonstruowana tak, aby jednocześnie wzbudzać lęk społeczny, osłabiać zaufanie do państwa, delegitymizować Wojsko Polskie i wpisywać działania obronne Polski w rosyjsko-białoruską opowieść o „agresywnym NATO”. Propaganda działa tu na kilku poziomach. Lokalnie mówi o ziemi, domach, polach, turystyce, agroturystyce i codziennym życiu mieszkańców. Politycznie sugeruje brak dialogu, tajność decyzji i instrumentalne traktowanie obywateli przez władze. Strategicznie przedstawia „Tarczę Wschód” jako dowód przygotowań do konfrontacji z Rosją i Białorusią. Wiodące narracje propagandowe „Polskie wojsko odbiera obywatelom ziemię” Najsilniejszym elementem przekazu jest narracja o rzekomym przejmowaniu prywatnych gruntów. Propaganda posługuje się określeniami takimi jak „wywłaszczenie”, „grabież gruntów” czy „odbieranie ziemi”, aby zbudować obraz państwa naruszającego podstawowe prawa obywateli. To zabieg szczególnie skuteczny psychologicznie, ponieważ dotyka własności prywatnej, ziemi rodzinnej i bezpieczeństwa ekonomicznego. W takim ujęciu obywatel nie jest chroniony przez państwo, lecz staje się jego ofiarą. Wojsko nie broni mieszkańców, ale zostaje przedstawione jako zagrożenie dla ich majątku i stabilności życiowej. „Podlasie zostanie zamienione w przyszły poligon” Druga narracja lokalizuje zagrożenie w konkretnym regionie. Podlasie zostaje przedstawione jako obszar, który państwo ma rzekomo poświęcić na potrzeby wojskowe. Pojęcie „przyszłego poligonu” jest wyjątkowo sugestywne: kojarzy się z hałasem, zniszczonym krajobrazem, ograniczeniami w życiu codziennym, obecnością wojska i brakiem perspektyw rozwojowych. Celem tego przekazu jest przekonanie mieszkańców, że region przygraniczny nie będzie już normalną przestrzenią życia, pracy i inwestycji, lecz strefą podporządkowaną logice wojskowej. Propaganda próbuje więc odwrócić sens programu: zamiast ochrony społeczności lokalnych pokazuje ich rzekome poświęcenie. „Tarcza Wschód zniszczy turystykę, rolnictwo i lokalną gospodarkę” Kolejny wątek uderza w ekonomiczne obawy mieszkańców. Rowy przeciwczołgowe, zapory, umocnienia i infrastruktura wojskowa są przedstawiane jako elementy, które mają zniszczyć turystykę, agroturystykę, rolnictwo i atrakcyjność inwestycyjną regionu. To narracja strachu ekonomicznego. Jej celem jest przekonanie odbiorców, że program obronny przyniesie nie bezpieczeństwo, ale straty finansowe, odpływ turystów, spadek wartości nieruchomości i trwałą marginalizację regionu. Propaganda nie analizuje rzeczywistych rozwiązań kompensacyjnych, procedur ani skali oddziaływania inwestycji. Zamiast tego buduje obraz nieodwracalnej degradacji lokalnego życia. „Warszawa decyduje bez dialogu z mieszkańcami” Silnym elementem przekazu jest przeciwstawienie „Warszawy” lokalnym społecznościom. Decyzje mają zapadać daleko od ludzi, których dotyczą, a mieszkańcy pogranicza mają być pozbawieni wpływu na swoją przyszłość. To klasyczny schemat konfliktu centrum–peryferie: władza centralna zostaje przedstawiona jako arogancka, odległa i niewrażliwa na lokalne potrzeby. Propaganda nie musi udowadniać, że dialogu nie było. Wystarczy sugestia, że decyzje są podejmowane „ponad głowami mieszkańców”, aby wzmocnić poczucie krzywdy, opuszczenia i nieufności wobec państwa. „Codzienność mieszkańców zostanie podporządkowana wojsku” Przekaz sugeruje również, że mieszkańcy pogranicza będą żyć w atmosferze stałego napięcia, pod presją obecności wojska i infrastruktury obronnej. W tej narracji bezpieczeństwo nie oznacza ochrony, lecz lęk, ograniczenia i utratę normalności. To ważny zabieg emocjonalny. Propaganda przenosi debatę z poziomu strategii państwa na poziom codziennych doświadczeń: domu, gospodarstwa, dzieci, lokalnego biznesu, turystów i spokoju życia. Dzięki temu przekaz staje się bardziej przystępny dla odbiorców niezainteresowanych geopolityką, ale wrażliwych na tematy związane z własnym bezpieczeństwem i stabilnością. „Polska i państwa bałtyckie przygotowują agresję przeciwko Rosji i Białorusi” Najbardziej strategiczny element narracji polega na odwróceniu znaczenia działań obronnych. Umocnienia graniczne, infrastruktura wojskowa i wzmacnianie odporności państwa zostają przedstawione jako dowód przygotowań do agresji. Polska, Litwa i Łotwa są pokazywane jako państwa eskalujące napięcie, natomiast Rosja i Białoruś jako strony rzekomo zagrożone działaniami NATO. To charakterystyczny mechanizm rosyjsko-białoruskiej propagandy: działania odstraszające są opisywane jako prowokacja, a potencjalna reakcja Moskwy lub Mińska jako wymuszona „obrona”. W efekcie odbiorca otrzymuje odwrócony obraz rzeczywistości: państwo wzmacniające własną granicę zostaje przedstawione jako agresor. „Pieniądze zostaną zmarnowane lub sprzeniewierzone” W przekazie pojawia się również wątek korupcyjny. Sugestia, że środki przeznaczone na program zostaną sprzeniewierzone, nie służy analizie finansów publicznych, lecz podważeniu zaufania do całego przedsięwzięcia. Program obronny ma być widziany nie jako inwestycja w bezpieczeństwo, ale jako podejrzany mechanizm marnowania publicznych pieniędzy. To narracja antyinstytucjonalna. Jej celem jest obniżenie zaufania do państwa, wojska, zamówień publicznych i decyzji podejmowanych w obszarze bezpieczeństwa narodowego. Mechanizm manipulacji: realny problem, fałszywa interpretacja Siła analizowanego przekazu polega na tym, że nie jest on całkowicie oderwany od realnych tematów społecznych. Kwestie konsultacji, ochrony własności prywatnej, rekompensat, wpływu inwestycji na turystykę czy komunikacji z mieszkańcami rzeczywiście mogą wymagać jasnego wyjaśniania. Propaganda nie dąży jednak do rozwiązania tych problemów. Jej celem jest ich instrumentalizacja. Mechanizm działania jest prosty: realne pytanie zostaje przekształcone w gotową oskarżycielską tezę. Zamiast dyskusji o procedurach pojawia się opowieść o grabieży. Zamiast rozmowy o ochronie ludności — obraz militaryzacji codzienności. Zamiast debaty o inwestycji obronnej — sugestia przygotowań do wojny ofensywnej. W ten sposób lokalne obawy zostają połączone z geopolityczną narracją korzystną dla Moskwy i Mińska. Psychologiczny wymiar przekazu Najważniejszym narzędziem tej propagandy jest lęk. Przekaz uruchamia strach przed utratą ziemi, domu, gospodarstwa, dochodów i kontroli nad własnym życiem. Wzmacnia także gniew wobec władz, poczucie opuszczenia przez państwo oraz przekonanie, że decyzje zapadają daleko od obywateli i bez ich udziału. Propaganda wykorzystuje również mechanizm utraty kontroli. Ziemia, dom i lokalny biznes są symbolami stabilności. Jeżeli odbiorca uwierzy, że państwo może je ograniczyć lub odebrać, jego reakcja emocjonalna będzie znacznie silniejsza niż w przypadku abstrakcyjnej debaty o bezpieczeństwie narodowym. Właśnie dlatego przekaz nie mówi wyłącznie o NATO, Rosji czy granicy, ale o „twojej ziemi”, „twoim domu”, „twoim regionie” i „twojej przyszłości”. Cel operacyjny: osłabić zaufanie i akceptację społeczną Analizowana narracja pełni kilka funkcji jednocześnie. Po pierwsze, ma osłabić społeczne poparcie dla programu „Tarcza Wschód”, szczególnie wśród mieszkańców regionów przygranicznych. Po drugie, delegitymizuje Wojsko Polskie, przedstawiając je jako instytucję przymusu, a nie ochrony. Po trzecie, wzmacnia antyrządowe i antypaństwowe emocje, sugerując tajność, arogancję i nieuczciwość władz. Po czwarte, wpisuje polskie działania obronne w szerszą rosyjsko-białoruską narrację o NATO jako strukturze agresywnej. Najbardziej niebezpieczne jest połączenie lokalnych obaw z przekazem strategicznym przeciwnika. Mieszkaniec pogranicza, który martwi się o gospodarstwo, pole lub działalność turystyczną, zostaje wciągnięty w opowieść, według której Polska przygotowuje agresję, NATO militaryzuje region, a zwykli ludzie są ofiarami własnego państwa. W ten sposób autentyczne emocje społeczne mogą zostać wykorzystane do osłabiania odporności państwa. Podsumowanie Propaganda wymierzona w program „Tarcza Wschód” opiera się na połączeniu kilku narracji: o wywłaszczeniach, niszczeniu Podlasia, końcu turystyki, ograniczeniu prawa własności, braku dialogu, militaryzacji codzienności oraz rzekomych przygotowaniach Polski i państw bałtyckich do agresji przeciwko Rosji i Białorusi. Jej siła polega na tym, że nie atakuje programu wyłącznie z poziomu geopolityki, lecz sprowadza go do poziomu codziennych lęków mieszkańców. W propagandowej konstrukcji państwo nie chroni obywateli, lecz ich poświęca. Wojsko nie zwiększa bezpieczeństwa, lecz odbiera ziemię. Infrastruktura obronna nie odstrasza potencjalnego agresora, lecz niszczy lokalną gospodarkę. Warszawa nie zarządza bezpieczeństwem, lecz narzuca decyzje regionom. To celowo zbudowany obraz, którego zadaniem jest osłabienie zaufania do państwa i podważenie społecznej akceptacji dla inwestycji obronnych. Całość należy ocenić jako klasyczny przekaz antypaństwowy i prorosyjsko-białoruski, wykorzystujący lokalne obawy do delegitymizacji polskiej polityki bezpieczeństwa. Jego celem nie jest prosta krytyka „Tarczy Wschód”, ale szersze podważenie sensu wzmacniania obronności Polski, przedstawienie NATO jako struktury agresywnej oraz utrwalenie przekonania, że mieszkańcy wschodniej Polski są ofiarami decyzji własnego państwa.

„Tarcza Wschód” w propagandowym zwierciadle reżimu Łukaszenki

•

2026-05-19

•

publikacje

Jak rosyjsko-białoruskie narracje próbują uderzać w polską politykę bezpieczeństwa. W ramach bieżącego monitoringu analizowaliśmy komunikaty kolportowane przez „portale informacyjne” oraz kanały medialne …

komentarz analityczny

Rosyjska propaganda coraz wyraźniej próbuje przesunąć uwagę odbiorców ku szerszemu obrazowi rzekomo nieuchronnej wojny europejskiej. W takim przekazie Ukraina przestaje być samodzielnym państwem broniącym swojej suwerenności, a staje się jedynie polem starcia Rosji z Zachodem. Polska, państwa bałtyckie, Finlandia, Szwecja i cały region Morza Bałtyckiego zostają natomiast wpisane w mapę przyszłej konfrontacji. Analizowany przekaz rosyjskiej propagandy, oparty na tezie o „nadchodzącej wojnie europejskiej”, jest przykładem perswazji, która jednocześnie straszy, mobilizuje, usprawiedliwia i "oswaja" odbiorców z coraz bardziej agresywnym myśleniem o polityce międzynarodowej. To konstrukcja informacyjna, której celem jest oswojenie odbiorcy z myślą, że wojna Rosji z NATO jest prawdopodobna, logiczna, a być może nawet konieczna.

Propaganda strachu. Polska, Ukraina, Bałtyk i NATO w rosyjskiej operacji zastraszania

•

2026-05-14

•

publikacje

Rosyjska propaganda coraz wyraźniej próbuje przesunąć uwagę odbiorców ku szerszemu obrazowi rzekomo nieuchronnej wojny europejskiej. W takim przekazie Ukraina przestaje być samodzielnym …

komentarz analityczny

Rosyjska technika manipulacji: lustrzane odbicie.

Rosyjskie ośrodki propagandowe chcąc skorzystać z popularności i zaufania jakimi cieszą się organizacje fact checking’owe oraz profesjonalni osint’owcy i zachodni “experci” zaczęły regularnie się pod nie podszywać lub tworzyć własne - do złudzenia przypominające te Zachodnie.
Do kanonu chwytów erystycznych wykorzystywanych przez rosyjskie ośrodki propagandowe i dezinformacyjne należy przewrotność, która należy do wyrafinowanej taktyki wykrętu czyli uchylania się, mylenia a także do maskowania prawdziwych motywów działania oraz do odwrócenia sytuacji czy ról.
Kontrolowane przez Kreml Organizacje „fake fact checking’owe” publikujące bardzo często w języku rosyjskim mają za zadanie – przekonywanie i utrwalanie narracji propagandowych czy dezinformacyjnych.
Innym regularnym rosyjskim działaniem mającym na celu zatarcie związków z Kremlem jest ukrywanie procesów manipulacji za plecami aktorów niepaństwowych czy organizacji pozarządowych (NGO).

Środki aktywne białoruskich służb towarzyszące presji migracyjnej przeciwko RP.

Pod pojęciem inżynierii przymusowej migracji (ang. coercive engineered migration) należy rozumieć transgraniczny ruch ludności, który jest inspirowany przez jedno państwo, a następnie poddawany manipulacji w taki sposób, aby spowodować polityczne, wojskowe, gospodarcze i inne ustępstwa ze strony państwa docelowego lub grupy takich państw.

Środki stosowane do zainicjowania transgranicznego ruchu ludności mogą być liczne i różnorodne.

Cyberatak w operacji wpływu

Rosyjski aparat operacji informacyjno-psychologicznych to kontrolowane przez rosyjskie służby specjalne i siły zbrojne zdolności o zróżnicowanej strukturze. Cyberataki, czyli m. in. ofensywne operacje w cyberprzestrzeni, są jednym z narzędzi wykorzystywanych w operacjach wpływu i w tym przypadku mają charakter podrzędny wobec domeny psychologicznej. Operacyjne zastosowanie cyberataku zależy od zakładanego przez adwersarza celu operacji.

W najnowszej infografice przedstawiamy proces kompromitacji poczty e-mail i operacyjne zastosowanie tego typu operacji (wybrane aspekty).

Operacje informacyjne / psychologiczne NATO

Operacje informacyjne to kategoria bezpośrednich i pośrednich operacji wsparcia dla sił zbrojnych. #INFOOPS na Zachodzie jest częścią zdolności sił zbrojnych. W odróżnieniu do sowieckiej i rosyjskiej kultury strategicznej, podlega pod demokratyczną kontrolę i operacyjność czasu wojny i pokoju.

Dezinformacja w ujęciu definicji NATO to wszelkie przedsięwzięcia mające na celu wprowadzenie przeciwnika w błąd poprzez manipulowanie, działania pozorujące, preparowanie dowodów i prowokujące działania szkodzące jego własnym interesom.
Dezinformacja obejmuje zastosowanie środków w celu manipulacji percepcją decydentów przeciwnika, a także oddziaływania na zachowanie tak, aby przekonać ich do realizacji wskazanego wariantu działania.
Military deception (MILDEC) to zaplanowane i zamierzone działanie w celu dezinformacji procesu decyzyjnego potencjalnego przeciwnika poprzez oddziaływanie na jego dowódcę, a tym samym na jego cykl decyzyjny. W najnowszej infografice przedstawiamy zdolności operacyjne, które mogą zostać zintegrowane jako działania informacyjne (INFO OPS) według narodowych i sojuszniczych doktryn NATO.

Rola i miejsce DEZINFORMACJI w sowieckiej / rosyjskiej kulturze strategicznej

Działania (środki) aktywne sowieckiej Rosji i współczesnej. Środki aktywne to różne, często wzajemnie się przenikające i uzupełniające ofensywne przedsięwzięcia o charakterze propagandowym, dezinformacyjnym, decepcyjnym, dywersyjnym, destabilizującym i agenturalnym. Cele ich oddziaływania wynikają z założeń i priorytetów polityki zagranicznej Rosji, których nadrzędnym celem jest zmuszenie przeciwnika do działań w kierunku pożądanym dla Moskwy. Termin łączy różne techniki wykorzystywane w operacjach wpływu Kremla na otoczenie międzynarodowe czy wewnętrzne.

Perspektywa KGB:

„Główną misją wywiadu, zgodnie z wytycznymi sowieckich przywódców, było ostrzeganie kierownictwa kraju przed konfliktem zbrojnym. Jak wiadomo, sowieckie przywództwo miało obsesję na punkcie potencjalnego zachodniego ataku na Związek Sowiecki. Z tego powodu wywiadowi dano wszystko, czego tylko zapragnął, aby mógł dostarczać informacje o nadchodzących wydarzeniach. Należy podkreślić, że istniała także druga, bardzo ważna strona sowieckiej działalności wywiadowczej, którą nie zawahałbym się określić mianem serca i duszy sowieckiego wywiadu. Była to działalność wywrotowa. Nie pozyskiwanie danych wywiadowczych, ale dywersja: środki aktywne mające na celu osłabienie Zachodu, wbicie klinów we wszelkiego rodzaju sojusze społeczności zachodniej, zwłaszcza NATO. (…) To była naprawdę ogólnoświatowa działalność, często nie tylko finansowana, lecz prowadzona lub sterowana przez KGB. Miała na celu militarne, gospodarcze i psychologiczne osłabienie Zachodu”. – Oleg Kaługin [m.in. oficer operacyjny rezydentury KGB w Nowym Jorku]

Zmieniły się tylko czasy i nazwy, środki i zadania nie. Działania (środki) aktywne sowieckiej Rosji i współczesnej:

Taktyka pozorowanego „dowodu”. Taktyka pozorowanego dowodu to często obecny model działania w rosyjskich operacjach informacyjno – psychologicznych

Taktyka pozorowanego „dowodu” polega na fabrykowaniu materiału (fałszowaniu dokumentów, oświadczenia, rozmowy, pozorowaniu zdarzeń lub innych elementów mających wpływ na postrzeganie zdarzenia), które wpisują się w wektor operacji informacyjnej, po to aby na bazie takiego rzekomego „dowodu” legitymizować tezy wprowadzające w błąd. Istotą taktyki pozorowanego dowodu jest wprowadzenie do środowiska informacyjnego fałszywego materiału, który w optyce odbiorców ma “uwiarygadniać” narracje dezinformacyjną.

Operacje specjalne realizowane przy użyciu taktyki pozorowanego dowodu są komponowane na podstawie modeli psychologicznych i zawierają sobie sugestywny związek przyczynowo skutkowy, który ma na celu wytworzyć wrażenie, że odbiorca komunikatu samodzielnie dochodzi do prawidłowych (mylących) wniosków.

Najnowsza aktywność

Przeciążony Zachód. Rosyjska propaganda zastrasza Zachód i delegitymizuje obronność Polski

Ławrow, Butiagin i propaganda. Kreml wykorzystuje Butiagina do ataku na Polskę, Ukrainę i Zachód

Strach jako narzędzie mobilizacji. Rosyjska propaganda przed wyborami w Armenii

Nadchodząca wojna – rosyjska operacja psychologiczna zastraszania Zachodu

„Tarcza Wschód” w propagandowym zwierciadle reżimu Łukaszenki

Białoruska propaganda uderza w „Tarczę Wschód”

Propaganda strachu. Polska, Ukraina, Bałtyk i NATO w rosyjskiej operacji zastraszania

Rosyjska operacja propagandowa: Polska jako zagrożenie, NATO jako słabość, Ukraina jako obciążenie

Pożar w Puszczy Solskiej jako narzędzie delegitymizacji państwa, podważania zaufania do komunikacji kryzysowej i wzmacniania antynatowskiej narracji

„Operacja czyszczenia terenu”. Pożar w Puszczy Solskiej jako paliwo dla narracji antypaństwowej i antynatowskiej

„Nuklearna awantura Zachodu”. Rosyjska propaganda wykorzystuje temat broni jądrowej do presji informacyjnej na Europę

Ormuz jako pretekst. Rosja wykorzystuje kryzys energetyczny do odbudowy narracji o „niezbędnej” współpracy z Europą

Narracje białoruskiej propagandy wokół uwolnienia Andrzeja Poczobuta

Najnowsza aktywność

Przeciążony Zachód. Rosyjska propaganda zastrasza Zachód i delegitymizuje obronność Polski

Ławrow, Butiagin i propaganda. Kreml wykorzystuje Butiagina do ataku na Polskę, Ukrainę i Zachód

Nadchodząca wojna – rosyjska operacja psychologiczna zastraszania Zachodu

„Tarcza Wschód” w propagandowym zwierciadle reżimu Łukaszenki

Propaganda strachu. Polska, Ukraina, Bałtyk i NATO w rosyjskiej operacji zastraszania

Rosyjska technika manipulacji: lustrzane odbicie.

Ruchy i organizacje pozorowane na antywojenne.

Środki aktywne białoruskich służb towarzyszące presji migracyjnej przeciwko RP.

Cyberatak w operacji wpływu

Operacje informacyjne / psychologiczne NATO

Rola i miejsce DEZINFORMACJI w sowieckiej / rosyjskiej kulturze strategicznej

Taktyka pozorowanego „dowodu”. Taktyka pozorowanego dowodu to często obecny model działania w rosyjskich operacjach informacyjno – psychologicznych

Model dystrybucji rosyjskiej propagandy w wirtualnym środowisku informacyjnym