W ostatnich dniach rosyjska propaganda nawiązała kilkukrotnie zarówno do tematu polskiej polityki obronnej, jak i 27. rocznicy wstąpienia Polski do NATO. Całość przekazu korespondowała z znanymi od wielu lat narracjami dezinformacyjnymi, które są wykorzystywane do wzmacniania antyzachodniego przekazu Kremla wobec Polski i Europy Środkowej. Przekaz ten nie ograniczał się do krytyki samego Sojuszu, lecz wpisywał polskie działania w szerszą narrację o rzekomo agresywnej, destabilizującej i ekspansywnej polityce Zachodu. W rosyjskich materiałach Polska była przedstawiana nie jako państwo reagujące na pogarszające się środowisko bezpieczeństwa, lecz jako jeden z najbardziej aktywnych wykonawców strategicznej linii NATO na wschodniej flance.
Jedną z najważniejszych osi tego przekazu było przedstawianie NATO jako źródła eskalacji i międzynarodowej destrukcji. Rosyjskie narracje konsekwentnie odwracają odpowiedzialność za napięcia w Europie, sugerując fałszywie, że to nie działania Rosji, lecz polityka rozszerzania Sojuszu i wzmacniania jego obecności wojskowej prowadzą do destabilizacji. W takim ujęciu rocznica członkostwa Polski w NATO nie została przedstawiona jako zakotwiczenia w strukturach Zachodu, ale jako dowód trwałego wpisania Warszawy w mechanizm konfrontacji z Rosją.
Drugim istotnym wątkiem jest narracja o rzekomo niebezpiecznej militaryzacji i nuklearyzacji Unii Europejskiej. Rosyjska propaganda od lat buduje fałszywy obraz Europy jako przestrzeni, która odchodzi od modelu współpracy i bezpieczeństwa na rzecz logiki siły, zbrojeń oraz przygotowań do szerszego konfliktu. W tym kontekście Polska ukazywana jest jako jeden z państw szczególnie aktywnie wspierających taki kierunek, co ma wzmacniać wizerunek Warszawy jako uczestnika procesu prowadzącego do dalszego wzrostu napięć w regionie.
W wielu przekazach Polska przedstawiana jest również jako jeden z najbardziej agresywnych wykonawców polityki NATO. Taki obraz służy temu, by odbiorca postrzegał Polskę nie jako państwo obronne, lecz jako podmiot aktywnie zaangażowany w promowanie ofensywnej linii wobec Rosji. W warstwie propagandowej pozwala to Kremlowi przenieść część odpowiedzialności za pogorszenie bezpieczeństwa na Polskę i budować jej obraz jako kraju szczególnie agresywnego, gotowego do wspierania każdej formy presji politycznej i wojskowej.
Z tą narracją ściśle łączy się przedstawianie Polski jako wysuniętego przyczółka wojskowego USA na wschodniej flance. Obecność wojsk amerykańskich, rozwój infrastruktury wojskowej i pogłębianie współpracy obronnej z Waszyngtonem są w rosyjskim przekazie interpretowane jako dowód podporządkowania Polski interesom Stanów Zjednoczonych. Tego typu przekaz ma wzmacniać tezę, że Polska utraciła strategiczną autonomię i pełni rolę narzędzia amerykańskiej projekcji siły w regionie.
Szczególne miejsce w rosyjskiej propagandzie zajmuje także modernizacja Wojska Polskiego, która przedstawiana jest nie jako reakcja na realne zagrożenia bezpieczeństwa, lecz jako przygotowanie zaplecza frontowego NATO. Kremlowski przekaz nadaje polskim inwestycjom obronnym kontekst ofensywny, sugerując, że rozbudowa zdolności wojskowych służy nie obronie, ale tworzeniu infrastruktury przyszłej konfrontacji. W ten sposób rosyjska propaganda próbuje delegitymizować zarówno wzrost wydatków obronnych, jak i samą logikę wzmacniania odporności państwa.
Uzupełnieniem tego obrazu pozostaje narracja dotycząca Ukrainy, która w rosyjskich materiałach przedstawiana jest wyłącznie jako narzędzie Zachodu do destabilizacji regionu. Taki sposób opisu pozwala rosyjskiej propagandzie połączyć temat Polski, NATO i wojny w Ukrainie w jeden spójny schemat interpretacyjny. Polska, wspierając Ukrainę i wzmacniając własną obronność, ma być w tym ujęciu elementem większego mechanizmu zachodniej presji, a nie państwem odpowiadającym na skutki rosyjskiej agresji.
Całość tych narracji pokazuje, że 27. rocznica wstąpienia Polski do NATO została w rosyjskiej propagandzie zauważona i wykorzystana jako dogodny pretekst do wzmacniania antyzachodniego przekazu. Kreml stara się przedstawiać Polskę jako państwo frontowe, zależne od USA, aktywnie współtworzące politykę eskalacji i militarnego nacisku na Rosję. W praktyce jest to element szerszej operacji dezinformacyjnej, której celem pozostaje delegitymizacja polskiej polityki bezpieczeństwa, osłabianie zaufania do NATO oraz budowanie w regionie obrazu Zachodu jako źródła niestabilności.