Cieśnina Ormuz należy do najważniejszych punktów strategicznych współczesnego świata. Jej znaczenie wykracza daleko poza wymiar regionalny, ponieważ bezpieczeństwo żeglugi w tym obszarze pozostaje bezpośrednio powiązane ze stabilnością dostaw surowców energetycznych, bezpieczeństwem handlu międzynarodowego oraz kondycją gospodarek państw zachodnich. Z tego względu tematyka Ormuzu stała się podatnym polem oddziaływania informacyjnego, zwłaszcza w przekazach propagandowych budowanych wokół konfliktu z udziałem Iranu, Stanów Zjednoczonych i Izraela.

W rosyjskiej przestrzeni informacyjnej cieśnina ta przedstawiana jest jako symbol strategicznej słabości Zachodu. Narracje te służą wzmacnianiu przekazu o rzekomej utracie przez Zachód kontroli nad bezpieczeństwem międzynarodowym, o podatności Europy na niedobory energetyczne oraz o nieuchronnych kosztach polityki wspierającej działania militarne przeciwko Iranowi. W rezultacie Cieśnina Ormuz zostaje przekształcona z obiektu geostrategicznego w narzędzie wojny informacyjnej, które ma oddziaływać na emocje odbiorców, ich percepcję ryzyka oraz ocenę wiarygodności Zachodu.

Na szczególną uwagę zasługuje wysoki poziom złożoności analizowanego przekazu propagandowego. Nie jest on budowany w formie jednej spójnej narracji, lecz powstaje poprzez łączenie wielu fragmentarycznych komunikatów. Obejmują one krótkie doniesienia o działaniach militarnych, komentarze polityczne, informacje gospodarcze, cytaty z mediów zachodnich oraz wybrane dane statystyczne dotyczące transportu morskiego i rynku energii.

W przekazie tym zestawiane są obok siebie informacje prawdziwe, częściowo prawdziwe oraz interpretacje o charakterze spekulacyjnym lub fałszywym. Ich selektywne łączenie w warunkach dużej dynamiki informacyjnej i intensywnej ekspozycji medialnej tworzy wrażenie chaosu informacyjnego. W takiej sytuacji odbiorca otrzymuje wiele pozornie niezależnych sygnałów prowadzących do jednego wniosku, zgodnie z którym Zachód traci kontrolę nad sytuacją, a eskalacja konfliktu doprowadzi do poważnych konsekwencji gospodarczych w skali globalnej. Tego rodzaju konstrukcja przekazu odpowiada technikom stosowanym w operacjach psychologicznych, w których kluczową rolę odgrywa nie pojedyncza informacja, lecz efekt kumulacji bodźców informacyjnych wzmacniających określone emocje. W analizowanym przypadku są to przede wszystkim poczucie zagrożenia, niepewności oraz przekonanie o utracie stabilności.

Niniejsza analiza koncentruje się na sposobach, w jakie rosyjska propaganda wykorzystuje tematykę Cieśniny Ormuz oraz powiązanych z nią szlaków morskich do budowania wizerunku Rosji jako potencjalnego gwaranta stabilności w sytuacji przedstawianej jako globalna podatność państw zachodnich. Szczególna uwaga została poświęcona mechanizmom przypisywania odpowiedzialności za eskalację konfliktu, ekonomizacji lęku, militaryzacji wyobraźni odbiorców oraz legitymizowaniu rosyjskiej pozycji poprzez pozorowaną obronę stabilności i prawa międzynarodowego.

Kontekst konfliktu i jego interpretacja w propagandzie

W analizowanych przekazach propagandowych Kremla operacje militarne Stanów Zjednoczonych i Izraela wobec Iranu przedstawiane są jako „nieuzasadniona agresja”, której konsekwencją ma być destabilizacja ładu międzynarodowego. Taka konstrukcja narracyjna celowo pomija szerszy kontekst strategiczny. Działania wojskowe przeciwko Iranowi są powiązane przede wszystkim z obawami dotyczącymi rozwoju jego programu nuklearnego, rozbudowy zdolności rakietowych oraz z aktywnością regionalnych struktur militarnych wspieranych przez Teheran, takich jak Hezbollah w Libanie, szyickie milicje w Iraku czy ruch Huti w Jemenie. Operacje militarne prowadzone przeciwko Iranowi mają zatem ograniczyć zdolność tego państwa do destabilizowania regionu oraz przeciwdziałać możliwości uzyskania przez Teheran potencjału nuklearnego.

W rosyjskiej propagandzie kontekst ten jest jednak marginalizowany lub całkowicie pomijany. Przekaz koncentruje się na przedstawianiu konfliktu jako jednostronnej eskalacji ze strony Zachodu, która ma stanowić dowód jego agresywnej polityki. W analizowanych materiałach pojawiają się sformułowania o „nieuzasadnionej agresji amerykańsko-izraelskiej na Iran”, natomiast działania Teheranu oraz jego sojuszników przedstawiane są jako uzasadniona reakcja obronna. Tego rodzaju zabieg komunikacyjny pozwala przenieść odpowiedzialność za konsekwencje gospodarcze, w tym wzrost cen energii czy zakłócenia transportu morskiego, na państwa Zachodu, a nie na faktyczne okoliczności, które doprowadziły do decyzji o operacjach przeciwko Iranowi.

Cieśnina Ormuz jako symbol presji gospodarczej

Centralnym elementem analizowanych przekazów propagandowych jest przedstawianie Cieśniny Ormuz jako strategicznej dźwigni, którą Iran może wykorzystać przeciwko gospodarce światowej. W materiałach propagandowych regularnie podkreśla się, że przez cieśninę przepływa znacząca część światowego transportu ropy oraz gazu skroplonego, a jej ewentualna blokada doprowadziłaby do gwałtownego wzrostu cen energii.

Przykładem jest pojawiający się w analizowanym materiale komunikat sugerujący, że „Iran może wygrać wojnę, jeśli jeszcze bardziej podniesie ceny ropy”, co miałoby zmusić Stany Zjednoczone do przerwania operacji militarnych. W podobny sposób wykorzystywana jest informacja o uwolnieniu przez państwa Międzynarodowej Agencji Energetycznej setek milionów baryłek ropy z rezerw strategicznych. W przekazie propagandowym nie jest to przedstawiane jako element mechanizmu stabilizowania rynku energii, lecz jako dowód destabilizacji i paniki państw zachodnich. Narracja ta jest wzmacniana przez wielokrotnie eksponowane komunikaty dotyczące wzrostu cen paliw w państwach europejskich. Tego rodzaju zabieg przenosi konflikt z poziomu geopolityki na poziom codziennego doświadczenia odbiorców.

Rozszerzenie zagrożenia: Bab al-Mandab i Morze Czerwone

Istotnym elementem propagandowej konstrukcji przekazu jest rozszerzenie pola zagrożenia poza samą Cieśninę Ormuz. W analizowanych materiałach pojawiają się również odniesienia do cieśniny Bab al-Mandab u wejścia do Morza Czerwonego, gdzie według przedstawianej narracji działania jemeńskich Huti mogą dodatkowo zagrozić żegludze. W analizowanym cyklu propagandowym wskazuje się, że przez ten szlak przepływa około 20 tysięcy statków rocznie, a transport ropy sięga około 6,2 miliona baryłek dziennie.

Propaganda nadaje tym informacjom wyraźny sens sugestywny, podkreślając, że ewentualna blokada cieśniny zmusiłaby statki do opływania Afryki przez Przylądek Dobrej Nadziei. Oznaczałoby to wydłużenie rejsów nawet o dwa tygodnie oraz znaczący wzrost kosztów transportu. Zestawienie tych danych z doniesieniami o wcześniejszych atakach Huti na statki handlowe na Morzu Czerwonym ma wzmocnić wrażenie, że Zachód mierzy się z wielowymiarowym kryzysem bezpieczeństwa morskiego, którego nie jest w stanie skutecznie kontrolować.

Narracja o słabości Zachodu

Kolejnym istotnym elementem analizowanego przekazu jest budowanie obrazu Zachodu jako struktury agresywnej, a jednocześnie zdestabilizowanej i nieprzygotowanej do konfrontacji. W materiałach pojawiają się przekazy dyskredytujące zachodnie systemy uzbrojenia, a także liczne nieweryfikowalne lub fałszywe informacje dotyczące skali strat i uszkodzeń marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Podobną funkcję pełnią rozpowszechniane doniesienia o wzroście cen energii w Europie oraz o apelach kierowanych przez europejskie rządy do obywateli, aby ograniczali zużycie energii. W analizowanym materiale pojawia się między innymi informacja o wezwaniu duńskiego ministra energii do oszczędzania energii w związku z rosnącymi cenami ropy.

Zestawienie tego rodzaju komunikatów z informacjami o potencjalnej blokadzie szlaków morskich ma tworzyć wrażenie narastającego kryzysu, który stopniowo wymyka się spod kontroli państw zachodnich.

Militaryzacja wyobraźni odbiorcy

W analizowanych przekazach istotną rolę odgrywa również szczegółowe opisywanie zdolności militarnych Iranu. W jednym z materiałów propagandowych przedstawiono możliwość wykorzystania przez irański Korpus Strażników Rewolucji rojów szybkich kutrów szturmowych klasy Ashura uzbrojonych w pociski przeciwokrętowe. Podkreśla się ich prędkość, zasięg oraz niskie koszty produkcji, sugerując, że nawet niewielkie jednostki mogą stanowić poważne zagrożenie dla dużych tankowców i okrętów wojennych.

Podobną funkcję pełnią informacje o dronach uderzeniowych czy o rzekomym zestrzeleniu izraelskiego bezzałogowca Hermes-900. Tego rodzaju komunikaty mają wzmacniać przekonanie, że Iran dysponuje asymetrycznymi zdolnościami militarnymi, które mogą skutecznie utrudnić działania Stanów Zjednoczonych oraz ich sojuszników.

Autoryzacja przekazu poprzez zachodnie media

Charakterystyczną cechą analizowanego materiału jest również powoływanie się na zachodnie media i ekspertów. W tekście pojawiają się odniesienia do publikacji w Wall Street Journal, doniesień CNBC czy komentarzy ekspertów cytowanych przez Fox News.

W rosyjskiej propagandzie tego rodzaju odwołania mają szczególne znaczenie, ponieważ pozwalają nadać przekazowi pozór wiarygodności oraz sugerować, że nawet zachodnie źródła potwierdzają tezy o rosnącej słabości Zachodu i rzekomej „przegranej wojnie w Iranie”.

Rosja jako aktor „racjonalny”

W analizowanych przekazach pojawia się również stanowisko rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, według którego Moskwa uznaje prawo Iranu do samoobrony i wzywa do zakończenia eskalacji. Tego rodzaju komunikaty mają budować obraz Rosji jako państwa racjonalnego i odpowiedzialnego, które rzekomo dąży do stabilizacji sytuacji międzynarodowej. W praktyce jest to element szerszej strategii informacyjnej, w której Moskwa stara się przedstawiać siebie jako przeciwwagę dla rzekomo destabilizującej polityki Zachodu. Narracja ta ma jednocześnie odwracać uwagę od działań Rosji w innych regionach, w tym od jej agresji przeciwko Ukrainie.

Istotnym elementem analizowanej konstrukcji propagandowej jest sposób, w jaki Rosja wykorzystuje narracje dotyczące Cieśniny Ormuz oraz destabilizacji Bliskiego Wschodu do budowania własnego wizerunku jako rzekomego gwaranta bezpieczeństwa i stabilności międzynarodowej. W przekazach tych Moskwa przedstawiana jest jako aktor odpowiedzialny i racjonalny, który wzywa do ograniczenia eskalacji, uznaje prawo Iranu do samoobrony oraz apeluje o rozwiązania dyplomatyczne. W praktyce zabieg ten polega na kontrastowym zestawieniu dwóch obrazów. Z jednej strony przedstawiany jest „agresywny i nieodpowiedzialny” Zachód, który rzekomo doprowadza region do destabilizacji. Z drugiej strony pojawia się Rosja prezentowana jako państwo przewidujące konsekwencje eskalacji i nawołujące do zachowania równowagi strategicznej.

Tego rodzaju narracja ma charakter manipulacyjny, ponieważ pomija faktyczne działania Rosji destabilizujące porządek międzynarodowy, w tym agresję przeciwko Ukrainie oraz wspieranie aktorów podważających stabilność regionalną, w tym Iranu. W rezultacie propaganda wykorzystuje kryzys wokół Cieśniny Ormuz do tworzenia fałszywego obrazu Rosji jako państwa odpowiedzialnego za utrzymanie globalnej stabilności, podczas gdy w rzeczywistości przekaz ten stanowi element szerszej strategii informacyjnej mającej podważać wiarygodność Zachodu i wzmacniać pozycję Moskwy w percepcji odbiorców.

Wnioski

Analiza propagandowych przekazów dotyczących Cieśniny Ormuz pokazuje, że w rosyjskiej przestrzeni informacyjnej motyw ten pełni funkcję znacznie szerszą niż jedynie opis strategicznego znaczenia jednego z najważniejszych szlaków transportowych świata. Cieśnina Ormuz staje się symbolem, który przy wykorzystaniu selektywnej perswazji ma ilustrować globalną podatność Zachodu. Funkcjonuje jako punkt odniesienia pozwalający łączyć kwestie bezpieczeństwa energetycznego, stabilności gospodarczej oraz zdolności militarnych Stanów Zjednoczonych w jeden spójny obraz systemowego kryzysu.

W rezultacie odbiorca może odnieść wrażenie, że konflikt wokół Iranu stanowi dowód słabnącej kontroli Zachodu nad globalnym systemem bezpieczeństwa, a każde kolejne napięcie na Bliskim Wschodzie może prowadzić do poważnych wstrząsów gospodarczych w Europie. Taki obraz sytuacji jest elementem rosyjskiej strategii informacyjnej, której celem pozostaje podważanie zaufania do zachodnich instytucji bezpieczeństwa oraz wzmacnianie narracji o nadchodzącym kryzysie porządku międzynarodowego.

Autor: Katarzyna Wojda – Disinfo Digest