Rosyjskie i prorosyjskie media wykorzystują ćwiczenia „Dzielny Dzik 26” do budowania przekazu o rzekomo agresywnych zamiarach NATO wobec Rosji i Białorusi. Manewry prowadzone w Polsce, w rejonie istotnym dla bezpieczeństwa wschodniej flanki Sojuszu, zostały w rosyjskiej przestrzeni informacyjnej przedstawione nie jako działanie obronne, lecz jako element przygotowań do blokady obwodu królewieckiego i eskalacji militarnej w regionie.
Główna linia propagandowa koncentruje się na Przesmyku Suwalskim. Rosyjskie media konsekwentnie odwracają znaczenie ćwiczeń, sugerując, że NATO nie ćwiczy obrony terytorium sojuszniczego, lecz przygotowuje scenariusze ofensywne przeciwko Kaliningradowi. W ten sposób klasyczne działania szkoleniowe i odstraszające są przedstawiane jako dowód „militaryzacji” Europy Środkowo-Wschodniej oraz przygotowań Zachodu do konfrontacji z Rosją.
Wykaz głównych narracji propagandowych
Ćwiczenia mają przykryć problemy Ukrainy: Rosyjska propaganda próbuje łączyć aktywność NATO na wschodniej flance z sytuacją na froncie rosyjsko-ukraińskim, sugerując, że Zachód wykorzystuje manewry do odwracania uwagi od rzekomych porażek Kijowa. Taka narracja ma osłabiać przekonanie o sensie dalszego wsparcia Ukrainy oraz przedstawiać działania NATO jako element wojny informacyjnej prowadzonej przeciwko Rosji.
„Dzielny Dzik 26” to przygotowanie NATO do blokady obwodu królewieckiego: Jednym z głównych motywów rosyjskiego przekazu jest teza, że ćwiczenia mają służyć przygotowaniu scenariusza izolacji Kaliningradu i odcięcia rosyjskiej eksklawy od zaplecza. Celem tej narracji jest przedstawienie Rosji jako państwa zagrożonego oraz uzasadnianie dalszej militaryzacji obwodu królewieckiego.
NATO ćwiczy ofensywę w Przesmyku Suwalskim, a nie obronę terytorium Sojuszu: Propaganda odwraca defensywny charakter ćwiczeń, sugerując, że manewry są przygotowaniem do działań zaczepnych przeciwko Rosji i Białorusi. W ten sposób działania szkoleniowe i odstraszające NATO są przedstawiane jako agresywna aktywność wojskowa.
Polska i Litwa są agresywnym narzędziem antyrosyjskiej strategii Zachodu: Rosyjskie przekazy odbierają Polsce i Litwie podmiotowość, pokazując je jako wykonawców polityki Stanów Zjednoczonych, NATO i zachodnich stolic. Taka narracja ma deprecjonować decyzje państw wschodniej flanki oraz przedstawiać ich działania obronne jako część szerszego planu konfrontacji z Rosją.
Polska wciąga Europę w wojnę: Warszawa jest przedstawiana jako państwo szczególnie zainteresowane eskalacją i militaryzacją regionu. Celem tej narracji jest wzmacnianie nieufności wobec Polski wśród odbiorców zagranicznych oraz sugerowanie, że polska polityka bezpieczeństwa zwiększa ryzyko konfliktu w Europie.
Udział Francji oznacza wprowadzenie do regionu czynnika jądrowego: Rosyjskie media eksponują obecność Francji, podkreślając jej status państwa dysponującego bronią jądrową. Ten zabieg służy podniesieniu temperatury emocjonalnej przekazu i przedstawieniu ćwiczeń jako elementu strategicznej eskalacji NATO wobec Rosji.
Szczególnie eksponowany jest udział Polski, Litwy i Francji. Warszawa i Wilno przedstawiane są jako państwa wykonujące antyrosyjską strategię Zachodu, natomiast obecność Francji służy rosyjskiej propagandzie do wprowadzenia wątku eskalacji strategicznej i czynnika jądrowego. Taki zabieg ma podnosić poziom emocjonalnego napięcia oraz wzmacniać przekonanie, że działania NATO w regionie przekraczają charakter defensywny i rodzą ryzyko „nuklearnej prowokacji”.
Nie daj się oszukać. Poznaj fakty. Ćwiczenia „Dzielny Dzik 26” stanowią integralną część szerszej federacji manewrów obronnych pod kryptonimem „Bursztynowy Obrońca 26” i mają wymiar strategiczny. Ich celem jest sprawdzenie gotowości bojowej oraz interoperacyjności różnych rodzajów sił zbrojnych w warunkach współczesnego pola walki. Kluczowym elementem przedsięwzięcia jest wypracowanie sprawnego i szybkiego przemieszczania dużych komponentów wojskowych w rejonie Przesmyku Suwalskiego — obszaru o fundamentalnym znaczeniu dla stabilności i bezpieczeństwa całego regionu. Podczas zadań na poligonach wykorzystywane jest najnowocześniejsze uzbrojenie będące obecnie w dyspozycji Sił Zbrojnych RP, w tym nowe bojowe wozy piechoty Borsuk, czołgi K2 oraz samobieżne armatohaubice K9. W manewrach bierze udział około 6,5 tysiąca polskich żołnierzy, reprezentujących przede wszystkim 16 Dywizję Zmechanizowaną, Wojska Obrony Terytorialnej, Siły Powietrzne oraz Wojska Aeromobilne. Międzynarodowy wymiar ćwiczeń podkreśla obecność kontyngentu wojskowego z Litwy, co obrazuje realne zaangażowanie sojuszników w budowanie wspólnej architektury bezpieczeństwa na wschodniej flance NATO.
Ważnym elementem rosyjskiego przekazu jest również próba legitymizowania możliwej odpowiedzi Moskwy. Narracja o „prowokacji przy granicach” i „blokadzie Kaliningradu” tworzy informacyjne uzasadnienie dla dalszej militaryzacji obwodu królewieckiego, gróźb rakietowych oraz wzmacniania rosyjsko-białoruskiej presji wojskowej wobec państw NATO. Mechanizm ten wpisuje się w stałą logikę rosyjskich operacji informacyjnych: działania obronne Zachodu są przedstawiane jako agresja, a działania Rosji jako wymuszona reakcja.
Celem tej kampanii narracyjnej jest oddziaływanie na kilka grup odbiorców jednocześnie. Wobec społeczeństwa rosyjskiego przekaz ma wzmacniać obraz państwa oblężonego przez NATO. Wobec odbiorców białoruskich ma uzasadniać pogłębianie zależności militarnej Mińska od Moskwy. Wobec opinii publicznej w państwach zachodnich ma natomiast wywoływać lęk przed eskalacją i sugerować, że wzmacnianie obronności wschodniej flanki zwiększa ryzyko wojny.
Przypadek ćwiczeń „Dzielny Dzik 26” pokazuje, że rosyjska propaganda konsekwentnie wykorzystuje aktywność wojskową NATO do budowania fałszywej symetrii między odstraszaniem a agresją. W rzeczywistości przekaz ten nie służy informowaniu o charakterze ćwiczeń, lecz kształtowaniu percepcji zagrożenia, delegitymizowaniu obecności sojuszniczej w regionie oraz przerzucaniu odpowiedzialności za napięcia bezpieczeństwa z Rosji na państwa NATO.