Rosyjski aparat propagandowy konsekwentnie wykorzystuje obecność wojsk NATO na wschodniej flance Sojuszu do budowania narracji o rzekomej eskalacji militarnej prowadzonej przez Zachód. Szczególnie eksponowanym obecnie tematem stały się ćwiczenia wojskowe na Litwie, obecność sił sojuszniczych w pobliżu granicy z Białorusią oraz wzmacnianie zdolności odstraszania NATO w regionie Europy Środkowo-Wschodniej.
W analizowanych przekazach propaganda rosyjska przedstawia działania NATO nie jako odpowiedź na pogarszające się środowisko bezpieczeństwa, lecz jako celową prowokację wymierzoną w Rosję i Białoruś. Obecność wojsk sojuszniczych na Litwie jest opisywana w kategoriach presji wojskowej, demonstracji siły i przygotowań do konfrontacji. W ten sposób rosyjski przekaz próbuje odwrócić logikę wydarzeń: działania obronne państw NATO zostają pokazane jako agresywne, natomiast Rosja i Białoruś jako strony zagrożone.
Jedną z kluczowych linii perswazji jest teza, że NATO militaryzuje wschodnią flankę i celowo zwiększa napięcie przy granicach Rosji oraz Białorusi. W tym ujęciu każde wzmocnienie obecności sojuszniczej, każde ćwiczenia wojskowe i każdy element modernizacji zdolności obronnych są przedstawiane jako dowód ofensywnych zamiarów Zachodu. Propaganda pomija przy tym fakt, że obecność wojsk NATO odbywa się na terytorium państw członkowskich Sojuszu i wynika z ich prawa do zapewnienia bezpieczeństwa własnym obywatelom.
Szczególnie silnie eksponowany jest wątek ćwiczeń wojskowych z użyciem nowoczesnego sprzętu, w tym dronów, czołgów Leopard oraz bojowych wozów piechoty Puma. W rosyjskiej narracji tego rodzaju środki nie są przedstawiane jako element odstraszania, szkolenia i interoperacyjności sił sojuszniczych, lecz jako symbol rzekomych przygotowań do działań ofensywnych. Zabieg ten ma wzmacniać obraz NATO jako agresywnego bloku wojskowego, który nie stabilizuje regionu, lecz przygotowuje go do wojny.
Kolejnym elementem przekazu jest teza o destabilizacji Europy Środkowo-Wschodniej przez Zachód. Rosyjska propaganda sugeruje, że to nie działania Rosji, wojna przeciwko Ukrainie, presja militarna czy operacje hybrydowe są źródłem napięć, lecz polityka NATO. Jest to klasyczne odwrócenie odpowiedzialności: sprawca destabilizacji próbuje przedstawić własne działania jako reakcję obronną, a działania państw zagrożonych jako przyczynę kryzysu.
W tym samym schemacie Ukraina, państwa bałtyckie i Polska są przedstawiane jako narzędzia antyrosyjskiej strategii Zachodu. Rosyjski aparat propagandowy próbuje w ten sposób odbierać podmiotowość państwom regionu, sugerując, że ich decyzje dotyczące bezpieczeństwa nie wynikają z realnej oceny zagrożeń, lecz z podporządkowania interesom Stanów Zjednoczonych, Niemiec lub NATO. Taka narracja ma osłabiać wiarygodność państw wschodniej flanki oraz podważać ich prawo do samodzielnego definiowania własnej polityki bezpieczeństwa.
Ważnym celem rosyjskiego przekazu jest także budowanie poczucia zagrożenia po stronie rosyjskiej i białoruskiej opinii publicznej. Narracja o „okrążaniu”, „prowokacji” i „militaryzacji” służy uzasadnianiu własnych działań wojskowych, zwiększania wydatków na zbrojenia oraz utrzymywania społeczeństwa w stanie mobilizacji psychologicznej. W takim modelu propaganda nie tylko opisuje rzeczywistość, ale tworzy ramę interpretacyjną, w której Rosja i Białoruś mają występować jako państwa zmuszone do obrony przed agresywnym Zachodem.
Analizowane przekazy wpisują się w szerszy schemat rosyjskiej wojny informacyjnej wobec NATO. Jej celem jest osłabianie społecznego poparcia dla obecności wojsk sojuszniczych na wschodniej flance, wzbudzanie nieufności wobec decyzji obronnych państw regionu oraz przedstawianie NATO jako źródła zagrożenia, a nie gwaranta bezpieczeństwa. W praktyce rosyjska propaganda próbuje podważać sam sens odstraszania, sugerując, że działania wzmacniające bezpieczeństwo regionu są równoznaczne z eskalacją.
Obecność wojsk NATO na Litwie, w Polsce i innych państwach wschodniej flanki pozostaje jednym z głównych celów rosyjskich operacji narracyjnych. Propaganda konsekwentnie stara się zmienić znaczenie tych działań: z obronnych na ofensywne, z legalnych na prowokacyjne, z sojuszniczych na imperialne. To mechanizm, którego celem jest nie tylko wpływanie na odbiorców w Rosji i Białorusi, ale również oddziaływanie na społeczeństwa państw NATO poprzez wzbudzanie lęku, zmęczenia konfliktem i presji na ograniczanie zaangażowania obronnego Sojuszu w regionie.