Zabójstwo Siemiona Skrepetskiego w Białej Podlaskiej ma znaczenie wykraczające poza samą sprawę kryminalną. Nawet bez przesądzania sprawstwa, motywu ani ewentualnej inspiracji czy rosyjskiego terroryzmu, zdarzenie to posiada wyraźny potencjał informacyjno-psychologiczny. Dotyczy osoby postrzeganej w obiegu publicznym jako krytyczna wobec władz Federacji Rosyjskiej, zabitej na terytorium państwa NATO, w przestrzeni publicznej i w regionie szczególnie wrażliwym z punktu widzenia bezpieczeństwa wschodniej flanki.

Znaczenie tej sprawy nie wymaga przedstawiania Skrepetskiego jako jednej z kluczowych postaci rosyjskiej emigracji politycznej. Nie stał on na czele struktur medialnych ani organizacyjnych zdolnych do bezpośredniego oddziaływania na Federację Rosyjską. Jego rozpoznawalność miała raczej charakter symboliczny, środowiskowy i komunikacyjny. Właśnie dlatego sprawa jest istotna. W działaniach obliczonych na paraliżowanie odbiorców nie zawsze chodzi o uderzenie w najważniejszego przeciwnika. Czasem wystarczy atak na osobę widoczną, ale słabiej chronioną, aby wywołać efekt psychologiczny wobec znacznie szerszego środowiska. 

Przez metodę paraliżowania należy rozumieć model oddziaływania, w którym propaganda, presja psychologiczna, działania specjalne, demonstracje siły oraz instrumentalne wykorzystywanie kryzysów służą obniżeniu gotowości społecznej do działania. Dlatego zabójstwa Skrepetskiego nie należy analizować wyłącznie przez pytanie o to, kto je zlecił. Równie ważne jest pytanie, jakie skutki psychologiczne i informacyjne może ono wywołać oraz kto może próbować je wykorzystać.

Metoda paraliżowania jako część rosyjskiej kultury operacyjnej

Metoda paraliżowania nie jest osobnym, zamkniętym narzędziem. Lepiej traktować ją jako współczesny opis efektu, który od dawna mieści się w sowieckiej i rosyjskiej tradycji operacji wpływu. W arsenale środków rozwijanych przez aparat bezpieczeństwa ZSRR, w tym KGB, znajdowały się działania aktywne obejmujące dezinformację, inspirowanie określonych zachowań, kompromitację, destabilizację, sabotaż, operacje psychologiczne, działania pozorowane oraz wymuszanie decyzji korzystnych dla Moskwy. Ich wspólnym celem było oddziaływanie na sposób postrzegania rzeczywistości i na proces decyzyjny przeciwnika. Nie chodziło jedynie o zdobywanie informacji. Celem było doprowadzenie do sytuacji, w której państwo, instytucja, środowisko polityczne albo konkretna grupa społeczna zaczynały działać zgodnie z interesem Moskwy, często bez świadomości, że ich decyzje zostały ukształtowane przez zewnętrzną presję.

Paraliżowanie jest jedną z użytecznych form takiego oddziaływania. Społeczeństwo poddane długotrwałej presji traci pewność, obniża gotowość do działania, zaczyna kwestionować własne instytucje, ogranicza aktywność publiczną i stopniowo przyjmuje przekonanie, że „nic nie da się zrobić”. Dla aparatu wpływu taki efekt może być równie cenny jak przekonanie odbiorcy do konkretnej narracji. Czasem nawet cenniejszy, ponieważ człowiek sparaliżowany nie musi wierzyć Moskwie. Wystarczy, że przestaje wierzyć we własną sprawczość.

(Więcej o metodzie paraliżowania – „Metoda paraliżowania” — jak rosyjski aparat wpływu wywołuje lęk, bezradność i osłabia decyzje – Disinfo Digest)

Niski ciężar operacyjny ofiary i psychologiczna użyteczność zdarzenia 

W ocenie tej sprawy trzeba unikać dwóch błędów. Pierwszym byłoby lekceważenie jej możliwych skutków informacyjnych. Drugim, równie ryzykownym, byłoby nadmierne heroizowanie ofiary i przypisywanie jej znaczenia, którego prawdopodobnie nie miała. Siemion Skrepetski był osobą widoczną w określonych kręgach, znaną z działalności artystycznej i antyreżimowej symboliki, ale nie należał do głównych postaci rosyjskiej emigracji politycznej. Nie stał na czele struktur medialnych ani organizacyjnych zdolnych do realnego oddziaływania na Federację Rosyjską. To jednak nie osłabia znaczenia sprawy. Przeciwnie, właśnie taka osoba może okazać się użyteczna jako cel psychologiczny. W działaniach obliczonych na zastraszenie nie zawsze potrzebny jest atak na najważniejszego przeciwnika. Czasem skuteczniejszy jest wybór kogoś rozpoznawalnego, ale słabiej chronionego; obecnego publicznie, lecz nie centralnego; symbolicznego, lecz pozbawionego realnej ochrony politycznej. Taki cel pozwala wysłać sygnał do szerszego środowiska, a zarazem ogranicza ryzyko natychmiastowej, jednoznacznej reakcji międzynarodowej.

Użyteczność tego zdarzenia nie wynika więc z samego znaczenia Skrepetskiego, ale z podatności jego śmierci na interpretację, strach i propagandowe wykorzystanie. Ofiara mogła mieć ograniczone znaczenie polityczne, jednak samo zabójstwo może zostać odczytane jako sygnał skierowany do emigrantów, artystów, aktywistów, dziennikarzy, krytyków Kremla i środowisk antyreżimowych działających poza Rosją. W tej logice komunikat jest prosty, nawet jeśli nikt nie wypowiada go wprost: widoczność nie chroni, państwo przyjmujące nie daje pełnego bezpieczeństwa, a za publiczną aktywność można zapłacić cenę także poza granicami Rosji.

Przemoc demonstracyjna i efekt mrożący

Zabójstwo dokonane w przestrzeni publicznej ma inny ciężar psychologiczny niż zdarzenie ukryte albo trudne do odtworzenia. Sama forma ataku staje się komunikatem. Strzały oddane w pobliżu miejsca zamieszkania, w biały dzień, na terytorium państwa uznawanego za bezpieczne, mogą być odczytywane nie tylko jako czyn kryminalny, ale również jako demonstracja bezradności ofiary wobec przemocy. W takim przypadku skutki nie kończą się na samym akcie fizycznej eliminacji. Znaczenie ma przede wszystkim efekt mrożący. Osoby o podobnym profilu mogą zacząć ograniczać aktywność publiczną, ostrożniej zabierać głos, wycofywać się z demonstracji, usuwać wcześniejsze treści albo unikać kontaktów z mediami. Może pojawić się także podejrzliwość wobec własnego otoczenia, zwłaszcza tam, gdzie wcześniej istniało poczucie zagrożenia infiltracją.

Na tym polega praktyczna siła paraliżowania. Nie trzeba eliminować wielu osób, aby ograniczyć aktywność całego środowiska. Wystarczy doprowadzić do sytuacji, w której część ludzi sama zaczyna się wycofywać, kalkulując ryzyko i dochodząc do wniosku, że publiczna widoczność może mieć zbyt wysoką cenę.

Paraliż poznawczy i niepewność jako narzędzie 

Jednym z najważniejszych elementów paraliżowania jest niepewność. W takich sprawach propaganda nie musi przekonać odbiorcy do jednej wersji wydarzeń. Często wystarczy, że wprowadzi do obiegu kilka konkurencyjnych hipotez, które zaczynają się wzajemnie osłabiać. Odbiorca ma coraz większy problem z odróżnieniem faktu od insynuacji, tropu śledczego od propagandowej sugestii i uzasadnionej ostrożności od celowego rozmywania odpowiedzialności. W sprawie Skrepetskiego przestrzeń do takiego działania jest duża. Można eksponować wątek rosyjski, białoruski, ukraiński, kryminalny, środowiskowy, osobisty albo przedstawiać zdarzenie jako prowokację. Każdy z tych tropów może być osobno pokazywany jako „możliwy”, a następnie używany do podważania pozostałych. W rezultacie opinia publiczna nie otrzymuje spójnego obrazu sprawy, lecz mozaikę podejrzeń.

W takim mechanizmie celem nie jest ustalenie prawdy, ale zmęczenie nią odbiorcy. Sprawa ma zacząć wyglądać na tak niejasną, wielowątkową i podatną na manipulację, że wyciągnięcie jakichkolwiek wniosków wydaje się niemożliwe albo z góry podejrzane. Bez względu na to, który wariant narracyjny zyska chwilową przewagę, podstawowy efekt emocjonalny pozostaje podobny. Chodzi o lęk, niepewność i poczucie, że rzeczywistość stała się nieczytelna.

Dehumanizacja ofiary jako element wtórnego oddziaływania

W rosyjskim ekosystemie propagandowym można spodziewać się prób dehumanizacji ofiary. Mechanizm ten polega na przesunięciu uwagi z samego faktu zabójstwa na cechy, poglądy, konflikty, wcześniejsze wypowiedzi albo „prowokacyjność” zamordowanego. Ofiara przestaje być przedstawiana przede wszystkim jako człowiek, którego śmierć wymaga wyjaśnienia, a zaczyna funkcjonować jako postać „kontrowersyjna”, „antyrosyjska”, „radykalna”, „bluźniercza” albo skonfliktowana z różnymi środowiskami.

Taki język nie jest neutralny. Obniża empatię, zmniejsza polityczny koszt przemocy i ułatwia odbiorcy przejście od pytania o odpowiedzialność do pytania, czy ofiara „sama nie sprowokowała” własnego losu. W ten sposób przemoc fizyczna zostaje uzupełniona przemocą symboliczną. Człowiek, który został zabity, staje się materiałem do dalszego ataku, a jego śmierć przestaje być traktowana jako fakt wymagający wyjaśnienia.

Dla środowisk krytycznych wobec Kremla ma to dodatkowe znaczenie. Sygnał nie sprowadza się do samego zagrożenia fizycznego. Pokazuje również, że w razie ataku można zostać pośmiertnie ośmieszonym, odartym z godności, przedstawionym jako osoba podejrzana albo samemu sobie winna. Strach przed przemocą zostaje więc rozszerzony o strach przed osamotnieniem, utratą reputacji i brakiem solidarności.

Z perspektywy paraliżowania jest to szczególnie użyteczne. Ofiara nie ma jednoczyć środowiska. Ma budzić niepokój, podejrzliwość i pytanie, czy podobny mechanizm może zostać użyty wobec każdego, kto pozostaje widoczny publicznie, na zasadzie zadania sobie pytania, „czy mnie spotka to samo?”.

Przerzut narracyjny na Ukrainę i rozbijanie wspólnoty interesów

Szczególnie istotnym kierunkiem instrumentalizacji sprawy jest przerzucanie uwagi na Ukrainę. Rosyjska propaganda od lat wykorzystuje pojedyncze incydenty, niejednoznaczne informacje lub działania osób pochodzenia ukraińskiego do budowania szerszej narracji o Ukrainie jako źródle chaosu, sabotażu, radykalizmu i zagrożenia dla bezpieczeństwa Europy. W przypadku sprawy Skrepetskiego mechanizm ten może działać przez eksponowanie wcześniejszych sporów, wpisów, ocen albo obecności jego nazwiska w bazie Myrotworec. Został tam umieszczony za publikowanie treści uznanych za powielanie narracji rosyjskiej propagandy, naruszanie suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy oraz działania dyskredytujące Siły Zbrojne Ukrainy. W praktyce chodziło przede wszystkim o jego wypowiedzi wymierzone nie tylko w rosyjskie władze, lecz także w ukraińskie instytucje, władze i armię.

Ten wątek jest obecnie wykorzystywany przez rosyjski aparat propagandowy do rozmywania politycznego kontekstu zabójstwa i sugerowania alternatywnych tropów. Nie chodzi o udowodnienie sprawstwa. Chodzi o zasianie podejrzenia. Wystarczy sugestia, że „Ukraina też mogła mieć motyw”, aby osłabić inne interpretacje i uderzyć w wspólnotę interesów Polski, Ukrainy oraz rosyjskich środowisk antyreżimowych działających poza Rosją.

Uderzenie w zaufanie do państwa polskiego

Drugim kierunkiem oddziaływania jest podważanie zaufania do państwa polskiego. Zabójstwo osoby krytycznej wobec Kremla na terytorium Polski może zostać wykorzystane do budowania przekazu, że państwo nie jest w stanie chronić osób zagrożonych przez autorytarne reżimy. Taka narracja jest adresowana zarówno do środowisk emigracyjnych, jak i do polskiej opinii publicznej.

W pierwszym wariancie przekaz brzmi: „Polska nie zapewni wam bezpieczeństwa”. W drugim: „polskie służby nie kontrolują sytuacji”. W trzecim: „wschodnia granica i środowiska emigracyjne są przestrzenią chaosu, penetracji i niejawnych porachunków”. Wszystkie te warianty wzmacniają efekt paraliżowania, ponieważ prowadzą do utraty poczucia sprawczości i ochrony. Rosyjska propaganda równolegle używa przekazów sprzecznych. Może twierdzić, że sprawa nie ma znaczenia politycznego, a jednocześnie sugerować, że Polska wykorzystuje ją do antyrosyjskiej kampanii. Może przedstawiać ofiarę jako osobę marginalną, a jednocześnie eksponować jej konflikty jako dowód na „skomplikowany” charakter sprawy. Ta pozorna niespójność nie jest słabością. Jest narzędziem chaosu.

Zdarzenie oportunistyczne czy operacja

W profesjonalnej analizie tej sprawy trzeba zachować rozróżnienie między trzema poziomami. Faktem podstawowym jest samo zabójstwo, potwierdzone przez organy ścigania. Osobnym poziomem jest jego potencjał informacyjno-psychologiczny, który pozostaje wysoki niezależnie od ostatecznych ustaleń śledztwa. Jeszcze czym innym jest przypisanie sprawstwa państwowego lub służbowego. Ten poziom wymaga dowodów i nie może być zastępowany intuicją, analogią historyczną ani analizą propagandową.

To rozróżnienie jest kluczowe. Zdarzenie mogło być od początku zaplanowane jako akt zastraszenia. Mogło też mieć charakter kryminalny albo wielowątkowy, a dopiero później zostać wykorzystane przez aparat propagandowy. Dla analizy paraliżowania oba warianty są istotne, ale nie oznaczają tego samego. W pierwszym przypadku mówimy o intencjonalnym działaniu specjalnym. W drugim o oportunistycznym uzbrojeniu narracyjnym zdarzenia. W praktyce rosyjskich działań wpływu ta druga ścieżka bywa równie ważna jak pierwsza. Kremlowski ekosystem informacyjny nie musi tworzyć każdego kryzysu. Często wystarczy, że potrafi go przejąć, przetworzyć i wykorzystać do własnych celów.

Dlaczego ta sprawa pasuje do logiki paraliżowania

Sprawa Skrepetskiego pasuje do logiki paraliżowania nie dlatego, że można dziś przesądzić jej kulisy, lecz dlatego, że spełnia kilka warunków podatności operacyjnej. Dotyczy osoby związanej z antykremlowską symboliką, a samo zdarzenie miało brutalny i publiczny charakter. Miejsce zabójstwa dodatkowo wzmacnia skojarzenia z wojną hybrydową oraz aktywnością wschodnich służb. Jednocześnie sprawa pozostaje wielowątkowa, co ułatwia mnożenie hipotez, a ograniczony ciężar operacyjny ofiary sprzyja rozmyciu reakcji politycznej.

Właśnie ta konfiguracja nadaje zdarzeniu znaczenie wykraczające poza krąg bezpośrednich znajomych ofiary. Połączenie brutalności, symboliki i niejednoznaczności tworzy jego wartość psychologiczną. Rosyjski aparat wpływu może wykorzystywać je nie tyle do budowania jednej spójnej narracji, ile do produkcji określonego stanu emocjonalnego: lęku, zmęczenia, podejrzliwości i poczucia, że bezpieczeństwo poza Rosją jest iluzoryczne.

Rekomendacje komunikacyjne

Najważniejszą odpowiedzią na próbę paraliżowania nie jest eskalacja retoryczna, lecz dyscyplina informacyjna. Państwo powinno komunikować fakty szybko, precyzyjnie i bez wypełniania luk spekulacją. Tam, gdzie nie ma jeszcze ustaleń, należy jasno mówić, że dana kwestia pozostaje przedmiotem śledztwa.

Równolegle potrzebne jest aktywne przeciwdziałanie dezinformacji. Należy monitorować przekazy, które mimo pozornych sprzeczności próbują zarządzać percepcją odbiorców zgodnie z modelem paraliżowania. Szczególne znaczenie mają narracje wzmacniające niepewność, podważające zaufanie do państwa, rozmywające odpowiedzialność albo przerzucające uwagę na zastępcze tropy.

Osobnym elementem powinna być praca ze środowiskami narażonymi. Niezależnie od ostatecznych ustaleń śledztwa efekt psychologiczny może być realny. Osoby aktywne publicznie, w tym krytycy reżimów autorytarnych, powinny otrzymać jasny sygnał, że państwo traktuje ich bezpieczeństwo poważnie, a ewentualne zagrożenia można zgłaszać i weryfikować.

Istotne pozostaje także wzmacnianie odporności społecznej. Metoda paraliżowania działa najskuteczniej tam, gdzie niski poziom zaufania, silna polaryzacja i podatność na sensacyjne interpretacje tworzą podatny grunt dla manipulacji. Odpowiedzią nie mogą być wyłącznie komunikaty służb. Potrzebna jest również konsekwentna edukacja medialna, współpraca instytucji z ekspertami oraz systematyczna analiza propagandy.

Test odporności informacyjnej 

Zabójstwo Siemiona Skrepetskiego należy analizować ostrożnie. Jego znaczenie nie wynika z wysokiej szkodliwości operacyjnej Skrepetskiego dla Federacji Rosyjskiej, lecz z potencjału psychologicznego samego zdarzenia. Może ono zostać wykorzystane do zastraszania, dezorientowania i demobilizowania środowisk krytycznych wobec Kremla.

W logice paraliżowania pojedynczy akt przemocy może stać się narzędziem oddziaływania na zbiorową wyobraźnię. Nie musi zmieniać sytuacji strategicznej, aby wpływać na zachowania społeczne. Wystarczy, że uruchomi pytania o bezpieczeństwo, ochronę ze strony państwa, sens dalszego zaangażowania i cenę publicznej aktywności. Właśnie w tych pytaniach ujawnia się właściwy sens paraliżowania. Celem nie jest sam strach. Celem jest rezygnacja z działania. Dlatego odpowiedź powinna być spokojna, instytucjonalna i odporna na chaos. Skuteczna reakcja nie polega na wzmacnianiu paniki, lecz na odbudowie poczucia sprawczości. Śledztwo musi być prowadzone konsekwentnie, komunikacja powinna pozostać przejrzysta, a próby propagandowego wykorzystania sprawy powinny być szybko identyfikowane i neutralizowane.

W tym sensie sprawa Skrepetskiego jest nie tylko testem dla organów ścigania, ale również testem odporności informacyjnej. Jeżeli przestrzeń publiczna zostanie zdominowana przez spekulacje, wzajemne oskarżenia i propagandowe tropy zastępcze, metoda paraliżowania osiągnie swój efekt. Jeżeli odpowiedzią będzie dyscyplina faktów, spójność instytucji i świadomość mechanizmów wpływu, zdarzenie straci znaczną część swojej użyteczności psychologicznej.

Autor: Kamil Basaj – Fundacja INFO OPS Polska

Wojciech Pokora – Redaktor Naczelny Disinfo Digest

Katarzyna Wojda – Analityk