![Rosja od lat przedstawia się jako naturalny partner państw Globalnego Południa oraz rzecznik „wielobiegunowego ładu”, który ma stanowić alternatywę wobec dominacji Zachodu. W tej narracji Kreml pozycjonuje się także jako przeciwnik neokolonializmu. Analiza konkretnych przypadków, obejmujących Irak, Kubę oraz wybrane państwa afrykańskie, prowadzi jednak do odmiennych wniosków. W praktyce zamiast relacji partnerskich widoczny jest powtarzalny schemat instrumentalnego wykorzystywania zasobów tych państw. Mechanizm ten nie jest nowy. W wielu aspektach przypomina działania Związku Radzieckiego wobec krajów określanych wówczas jako Trzeci Świat. Zmieniła się retoryka oraz część narzędzi operacyjnych, natomiast podstawowa logika pozostaje podobna. Rosja deklaruje wsparcie dla suwerenności i niezależności państw Globalnego Południa, jednocześnie wykorzystując ich ograniczenia strukturalne dla realizacji własnych celów politycznych i militarnych. Irak jako model operacyjny Przypadek Iraku dostarcza jednego z najbardziej przejrzystych przykładów działania mechanizmu rekrutacyjnego. W lutym 2026 roku irackie służby bezpieczeństwa zatrzymały 17 osób podejrzanych o udział w siatce werbunkowej. Jak podaje portal The New Arab, młodzi Irakijczycy byli przyciągani ofertami pracy oraz studiów, które po przyjeździe do Rosji „przekształcały się w kontrakt na służbę wojskową”. Kluczowym elementem całego procesu był brak tłumaczenia dokumentów oraz presja wywierana na podpisywanie umów sporządzonych w języku obcym. Dostępne relacje wskazują, że nie był to incydent jednostkowy. Jak czytamy w dzienniku The National, „młodzież była wciągana poprzez pozornie legalne kanały, takie jak agencje pracy czy biura podróży, a następnie wiązana kontraktami w obcym języku”. Źródła te sugerują również, że skala zjawiska jest istotna. Według przywoływanych informacji „około 3 000 Irakijczyków trafiło do rosyjskiej armii”. Reakcja władz w Bagdadzie wskazuje, że proceder został potraktowany jako realne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Podjęto decyzję o zamknięciu części programów stypendialnych oraz rozpoczęto działania dyplomatyczne. W analizie tego przypadku konieczne jest zachowanie precyzji. Mamy do czynienia z konkretnym mechanizmem funkcjonującym w Iraku, a nie z jednorodnym zjawiskiem obejmującym cały region, co bywa upraszczane w niektórych przekazach. Skalowanie mechanizmu: Kuba i Afryka Podobne schematy działania widoczne są także poza Irakiem, co wskazuje na ich powtarzalny, a nie incydentalny charakter. Na Kubie rekrutacja opiera się przede wszystkim na wykorzystaniu dysproporcji ekonomicznych. Jak wskazuje analiza Friedrich Naumann Foundation, oferowano wynagrodzenia „rzędu 2 000 USD miesięcznie przy średniej kubańskiej około 17 USD”, a także obietnice nieruchomości i uzyskania obywatelstwa. W tym samym opracowaniu szacuje się, że liczba osób zaangażowanych po stronie rosyjskiej może sięgać nawet kilkunastu tysięcy. Zjawisko to ma jednocześnie wyraźny wymiar komunikacyjny. Portal The New Voice of Ukraine podaje, powołując się na ustalenia ukraińskiego wywiadu, że działania te służą budowaniu przekazu, zgodnie z którym „Rosja nie jest agresorem, bo wspiera ją także ‘cywilizowany świat’”. W tym ujęciu osoby rekrutowane pełnią podwójną funkcję, ponieważ są wykorzystywane zarówno operacyjnie, jak i propagandowo. W państwach afrykańskich proces ten ma bardziej rozproszony charakter, jednak jego logika pozostaje zbliżona. Jak relacjonuje Al Jazeera, według strony ukraińskiej „ponad 1 780 obywateli afrykańskich walczy obecnie w rosyjskiej armii”, a sam mechanizm obejmuje dziesiątki państw. Jednocześnie źródła cytowane przez tę redakcję wskazują, że wielu rekrutów było „wciąganych na czarnym rynku pracy […] bez przeszkolenia”, często pod pretekstem ofert zatrudnienia. Relacje uczestników tych procesów potwierdzają, że sytuacja po przyjeździe do Rosji miała w wielu przypadkach charakter przymusowy. W materiale agencji Reuters czytamy, że część z nich została skierowana „bezpośrednio do kopania okopów i działań na froncie”, często bez odpowiedniego przygotowania oraz zaplecza logistycznego. Mechanizm działania: struktura i funkcje Analiza porównawcza pozwala uchwycić spójny schemat operacyjny, który powtarza się w różnych kontekstach geograficznych. Pierwszym etapem jest impuls ekonomiczny. Jak podaje dziennik The National, potencjalnym rekrutom oferuje się „jednorazowe premie sięgające 20 000 USD oraz miesięczne wynagrodzenie około 3 000 USD”. W realiach wielu państw Globalnego Południa oznacza to dochód wielokrotnie przewyższający lokalne standardy, co znacząco zwiększa podatność na ofertę. Drugim etapem jest moment przejęcia kontroli. Po przyjeździe do Rosji rekruci trafiają w sytuację asymetrii informacyjnej i prawnej. Podpisują dokumenty, których często nie rozumieją, a ich możliwość wycofania się zostaje ograniczona. Agencja Reuters relacjonuje, że część z nich trafia „bezpośrednio na front, nierzadko do najbardziej niebezpiecznych zadań”, co wskazuje na instrumentalne traktowanie tych osób jako zasobu wysokiego ryzyka. Trzecim elementem jest warstwa informacyjna. Obecność cudzoziemców jest eksponowana w przekazie medialnym jako dowód międzynarodowego poparcia. Jak wskazuje portal The New Voice of Ukraine, ich udział służy budowaniu narracji o globalnej legitymizacji działań Rosji, co ma znaczenie zarówno wobec odbiorców wewnętrznych, jak i zagranicznych. Uzupełnieniem tego modelu są lokalne sieci współpracy. Z ustaleń agencji Reuters wynika, że w niektórych przypadkach proces rekrutacji wspierany jest przez lokalnych aktorów politycznych oraz biznesowych. Zwiększa to wiarygodność ofert i ułatwia dotarcie do potencjalnych kandydatów, jednocześnie utrudniając przeciwdziałanie temu zjawisku na poziomie państwowym. Bandung i reinterpretacja „trzeciej drogi” Konferencja w Bandungu w 1955 roku stanowiła próbę zdefiniowania realnej autonomii państw postkolonialnych wobec rywalizujących bloków. Jej uczestnicy odrzucali podporządkowanie zarówno Zachodowi, jak i Związkowi Radzieckiemu. Jak przypomina analiza publikowana przez Explaining History, deklarowano sprzeciw wobec „kolonializmu we wszystkich jego postaciach”, obejmującego każdą formę dominacji zewnętrznej, niezależnie od jej ideologicznego uzasadnienia. Współczesna Rosja świadomie odwołuje się do tej tradycji. W swojej komunikacji podkreśla znaczenie wielobiegunowości oraz wspólnoty państw Globalnego Południa, które mają rzekomo odzyskiwać podmiotowość w systemie międzynarodowym. Problem polega na tym, że obserwowane działania stoją w sprzeczności z tym przekazem. Mechanizmy rekrutacyjne prowadzą do sytuacji, w której obywatele tych państw są wciągani w konflikt po stronie rosyjskiej. W praktyce oznacza to odejście od idei niezaangażowania i faktyczne podporządkowanie się jednemu z aktorów. W tym ujęciu widoczna jest wyraźna ciągłość historyczna. Związek Radziecki również deklarował wsparcie dla państw niezaangażowanych, jednocześnie konsekwentnie rozszerzając własną strefę wpływów. Dzisiejsza Rosja operuje mniej ideologicznym językiem, częściej wykorzystuje narzędzia ekonomiczne, sieci pośredników oraz mechanizmy rynkowe, jednak cel pozostaje zbliżony. Chodzi o wciąganie państw i ich społeczeństw w orbitę własnych interesów, przy jednoczesnym utrzymaniu narracji o partnerstwie i wspólnej walce z dominacją Zachodu. Między narracją a praktyką Zestawienie przypadków Iraku, Kuby oraz państw afrykańskich prowadzi do jednego zasadniczego wniosku, choć nie wynika on z deklaracji, lecz z obserwacji konkretnych działań. W różnych kontekstach geograficznych powtarza się ten sam schemat, w którym czynniki ekonomiczne, presja sytuacyjna oraz manipulacja informacyjna tworzą spójny mechanizm pozyskiwania ludzi do działań militarnych. Na poziomie oficjalnym Rosja konsekwentnie odwołuje się do idei współpracy i wspólnoty interesów z państwami Globalnego Południa. W praktyce prowadzi to jednak do ograniczania ich realnej autonomii. Koncepcja „trzeciej drogi”, która miała oznaczać niezależność od wielkich bloków, przestaje funkcjonować jako projekt polityczny, a zaczyna pełnić rolę narzędzia uzasadniającego konkretne działania. Z perspektywy analitycznej kluczowe znaczenie ma rozróżnienie między warstwą deklaratywną a operacyjną. To nie język oficjalnych wystąpień, lecz przebieg procesów rekrutacyjnych, przepływ ludzi oraz sposób ich wykorzystania pozwalają uchwycić rzeczywisty charakter relacji. W tym wymiarze Globalne Południe nie występuje jako równorzędny partner, lecz jako zasób, który można mobilizować w zależności od potrzeb strategicznych.](https://disinfodigest.pl/wp-content/uploads/2026/04/Zasobyludzkie.png)
Komentarz analityczny: Rosyjska propaganda kontynuuje operację odwracania uwagi i maskowania zbrodni popełnianych na ukraińskich dzieciach. Wybrane aspekty:
Wstęp
Rosyjska propaganda nie ustaje w wysiłkach mających na celu odwrócenie uwagi od rzeczywistych zbrodni popełnianych przez Rosję na Ukrainie. Jednym z najnowszych narzędzi tej propagandy jest książka zatytułowana „Sprzedane i Zapomniane. Zbrodnie Junty Kijowskiej Wobec Dzieci Ukraińskich”. „Publikacja” ta, pełna emocjonalnie nacechowanego języka, fałszywie oskarża Ukrainę i Zachód o zbrodnie wobec dzieci, takie jak tortury, gwałty, morderstwa, handel organami oraz porwania i handel ludźmi w celach seksualnych.
Cel propagandy
Celem tej odsłony propagandy jest „legitymizacja” porwań i wywozu ukraińskich dzieci w głąb Federacji Rosyjskiej. Rosja stara się fałszywie przedstawić siebie jako obrońcę dzieci, odwracając uwagę od własnych zbrodni i wprowadzając w błąd społeczność międzynarodową. Fałszywe informacje mają również na celu podważenie międzynarodowego wsparcia dla Ukrainy oraz zdyskredytowanie intencji Zachodu. Propaganda pełni rolę pozornej „przeciwwagi” dla zachodnich doniesień medialnych i raportów o porwaniach i rusyfikacji ukraińskich dzieci przez Rosjan.
Fałszywe narracje o zaangażowaniu Zachodu
Rosyjska propaganda rozsiewa również kłamstwa o centralnie zarządzanych porwaniach i sprzedaży ukraińskich dzieci na Zachód, w tym do domów publicznych i na czarny rynek organów. Takie narracje mają na celu wzbudzenie nieufności wobec państw zachodnich, w tym Polski i USA, oraz sugerowanie ich rzekomego zaangażowania w przestępczy proceder. Przykładem jest działalność Miry Terady, szefowej rosyjskiej „Fundacji do Walki z Represjami”, która promuje te fałszywe tezy.
Fałszywe narracje o odpowiedzialności Zachodu i Ukrainy za śmierć dzieci w strefach walk
Propaganda ma kształtować fałszywe wrażenie jakoby Zachód i Ukraina były odpowiedzialne za śmierć dzieci wskutek działań wojennych. To dezinformacja. Wyłącznie Rosja, jej władze i siły zbrojne ponoszą wyłączną odpowiedzialność za śmierć cywili na terytoriach okupowanych i strefach prowadzenia działań wojennych przeciwko Ukrainie.
Rzeczywistość: Rosyjskie zbrodnie wojenne
Fakty przeczą rosyjskiej propagandzie. Od początku pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w lutym 2022 roku, Rosja popełnia liczne zbrodnie wojenne na ludności cywilnej, w tym masowe porwania i wywóz ukraińskich dzieci do Rosji. Szacunkowe dane wskazują, że od lutego 2022 roku do maja tego samego roku, Rosja przetransportowała ponad 1 milion Ukraińców, w tym około 181 tysięcy dzieci. W tym czasie Rosja podała, że liczba wywiezionych dzieci wynosi około 183 tysiące, a latem 2022 roku liczba ta wzrosła do 307 tysięcy.
Mechanizmy deportacji
Rosjanie stosują różne metody przymusowego wywozu ukraińskich dzieci, takie jak:
- Wywóz dzieci, których rodzice zginęli w wyniku działań wojennych.
- Brutalne porywanie dzieci bezpośrednio z ich rodzin.
- Separacja dzieci od rodziców w obozach filtracyjnych.
- Zachęcanie (w tym za pomocą kłamstw) rodziców w trudnej sytuacji ekonomicznej do wysyłania dzieci do Rosji pod pretekstem wakacji lub leczenia.
- Zorganizowany i systemowy wywóz dzieci z ukraińskich domów dziecka do Rosji.
Po wywiezieniu do Rosji, dzieci są poddawane procesowi rusyfikacji, w tym nadawaniu rosyjskich paszportów i umieszczaniu ich w rosyjskich rodzinach. Rodzinom, które zdecydują się na adopcję ukraińskich dzieci, oferowane jest wsparcie finansowe.
Według danych z posiedzenia ONZ w lutym 2023 roku, strona ukraińska zidentyfikowała 16 221 ukraińskich dzieci przymusowo wywiezionych do Rosji. Liczby te nie oddają pełnej skali zjawiska, które obejmuje setki tysięcy przymusowo deportowanych dzieci. Proces wywożenia dzieci był starannie zaplanowany, a dekrety prezydenta Rosji Władimira Putina uprościły zasady przyznawania rosyjskiego obywatelstwa dzieciom z Ukrainy, co dodatkowo świadczy o systemowym charakterze tych działań. Proceder wywozu ukraińskich dzieci jest jedną ze składowych popełnianej przez Rosjan zbrodni ludobójstwa na narodzie ukraińskim.
Opracował: Katarzyna Wojda – Disinfo Digest.
Przy opracowaniu artykuły wykorzystano fragmenty publikacji pt: „Rosjanie uprowadzają ukraińskie dzieci” Link: https://www.gov.pl/web/sluzby-specjalne/rosjanie-uprowadzaja-ukrainskie-dzieci