Rosyjskie operacje wpływu w infosferze Gruzji (październik 2025)
Październik 2025 roku przyniósł wyraźne nasilenie działań dezinformacyjnych w gruzińskiej przestrzeni informacyjnej, ściśle powiązanych z lokalnymi wyborami z 4 października. Władze w Tbilisi i sprzyjające im media zintensyfikowały wykorzystywanie prorosyjskich wątków, stosując narracje usprawiedliwiające przemoc wobec demonstrantów, podważające zaufanie do Zachodu oraz legitymizujące autorytarny styl rządzenia. Rosyjskie kanały wpływu wzmocniły ten przekaz, tworząc obraz Gruzji jako państwa oblężonego przez „zachodnie spiski” i potrzebującego „silnego przywództwa”.
W porównaniu z wrześniem widoczna jest coraz większa zbieżność komunikacyjna między rządem a rosyjską propagandą. Zjawisko to – określane jako „koincydencja narracyjna” – polega na systematycznym zacieraniu granicy między przekazami wewnętrznymi a zewnętrzną operacją wpływu. Wspólne wątki obejmują zagrożenie ze strony Zachodu, relatywizację rosyjskiej okupacji Osetii i Abchazji oraz podkreślanie „duchowej wspólnoty wartości” z Rosją.
Analiza syntetyczna
Rosyjska strategia informacyjna wobec Gruzji wchodzi w fazę trwałej integracji z lokalnym systemem komunikacyjnym. Dezinformacja stała się elementem narzędzi władzy, wspierając proces legitymizacji rządzącego ugrupowania Gruzińskie Marzenie. Propaganda nie jest już wyłącznie narzędziem zewnętrznym – stanowi część mechanizmu zarządzania percepcją społeczną.
W przekazach dominują cztery powiązane wątki: antyzachodni resentyment, gloryfikacja suwerenności jako oporu wobec Zachodu, kult silnego przywództwa i symboliczne oswajanie Rosji jako partnera pragmatycznego. Celem Kremla jest stopniowa erozja prozachodniego kursu Gruzji oraz redefinicja patriotyzmu w duchu lojalności wobec rządu i akceptacji rosyjskiej dominacji.
Wiodące linie propagandy
1. Zachodni spisek przeciw Gruzji
Prorządowe media powielały narrację o „spisku” Unii Europejskiej i USA, które rzekomo próbują zorganizować „kolejną rewolucję” w Gruzji. Celem tego przekazu było utrwalenie poczucia oblężenia i przedstawienie protestów jako operacji sterowanej z zewnątrz.
2. Agenci Zachodu w opozycji i mediach
Opozycję i niezależne redakcje określano jako „narzędzie Zachodu”. Uzasadniało to działania represyjne i podtrzymywało przekonanie, że sprzeciw wobec władzy jest tożsamy ze zdradą narodową.
3. Próba zamachu stanu inspirowana przez UE i USA
Protesty z 4 października określano jako „zorganizowany przewrót”, za który obwiniano zachodnich dyplomatów i prezydent Mołdawii Maię Sandu. Taki przekaz usprawiedliwiał przemoc służb i wzmacniał obraz rządu jako „obrońcy konstytucyjnego porządku”.
4. Moralny upadek opozycji
W mediach kontrolowanych przez władzę stosowano język dehumanizacji wobec przeciwników politycznych. Opozycję przedstawiano jako skorumpowaną i zdemoralizowaną elitę, co miało wywołać odrazę i apatię społeczną.
5. Zachód utracający rozsądek
Wypowiedź premiera Irakliego Kobachidze, który porównał biurokrację UE do propagandy Goebbelsa, symbolicznie potwierdziła dominację retoryki antyzachodniej w dyskursie publicznym.
6. Suwerenna Gruzja przeciw Zachodowi
Władze utożsamiają pojęcie suwerenności z odrzuceniem integracji euroatlantyckiej, a autorytaryzm przedstawiają jako przejaw patriotyzmu.
7. Wrogość Unii Europejskiej wobec Gruzji
Bruksela i Berlin przedstawiane są jako aktorzy wymuszający decyzje polityczne i wspierający opozycję, co ma wzbudzać emocjonalny sprzeciw wobec Zachodu.
8. Legalna obrona przed ingerencją zagraniczną
Represje wobec demonstrantów są usprawiedliwiane jako działania „obronne” wobec „agentów Zachodu”. Władza używa retoryki bezpieczeństwa narodowego do legitymizacji przemocy.
9. Podwójne standardy Zachodu
USA i UE przedstawiane są jako hipokryci stosujący wobec Gruzji inne zasady niż wobec własnych państw, co ma relatywizować naruszenia praw człowieka.
10. Wspólnota wartości z Rosją
Narracje o „braterskich więziach” i wspólnych korzeniach prawosławnych służą normalizacji wizerunku Rosji i stopniowej rehabilitacji okupacji Abchazji i Osetii.
11. Pozory międzynarodowego poparcia
Władze użyły sieci pseudoobserwatorów wyborów, by stworzyć wrażenie zagranicznej legitymizacji. Schemat ten kopiuje praktyki rosyjskie i białoruskie.
12. Zachodni ekspert w służbie propagandy
Wywiad ze Scottem Ritterem w telewizji publicznej posłużył do potwierdzenia prorządowych tez o „drugim froncie przeciw Rosji”. Jego wypowiedzi nadano rangę „zachodniego autorytetu”, mimo znanej prorosyjskiej działalności.
13. Pragmatyczna współpraca gospodarcza z Rosją
Dostawy ropy Rosnieftu do rafinerii Kulevi przedstawiano jako „zwykły handel”, pomijając ryzyko infiltracji gospodarczej i uzależnienia energetycznego.
Inne elementy operacyjne
Cyberbezpieczeństwo: brak potwierdzonych nowych ataków, lecz prorosyjskie kanały rozpowszechniały fałszywe informacje o „ukraińskich cyberatakach na MSW Gruzji”.
Aktywność obywatelska: uruchomiono platformę imediwatch.georgiaprotest.com, która tłumaczy i dokumentuje przypadki manipulacji medialnej.
Kampanie werbunkowe: rosyjskie portale Сила Родины i Подписать-контракт-СВО kierowały oferty służby kontraktowej do Gruzinów, oferując korzyści finansowe i uproszczone obywatelstwo.
Komentarz analityczny
Październikowy krajobraz informacyjny Gruzji potwierdza, że rosyjska dezinformacja została trwale wbudowana w system komunikacji państwowej. Władze adaptują rosyjskie techniki legitymizacji autorytaryzmu, używając języka patriotyzmu i obrony suwerenności jako osłony dla represji.
Rosja z kolei konsekwentnie wykorzystuje narzędzia soft power – kulturę, gospodarkę, religię i media – by przesunąć granice akceptacji wobec swojej obecności w regionie. Operacja wpływu wobec Gruzji przeszła z fazy reaktywnej w strategiczną: trwałe przekształcanie świadomości społecznej w duchu „realizmu prorosyjskiego”.
Projekt MUGA – Gruzja
Publikacja powstała na podstawie bieżącego monitoringu środowiska informacyjnego Gruzji, realizowanego w ramach projektu MUGA – moduł II („Śledztwa cyfrowe i analiza operacji wpływu na rzecz bezpieczeństwa środowiska informacyjnego społeczeństw Mołdawii, Ukrainy, Gruzji i Armenii”).
Projekt jest realizowany przez Fundację INFO OPS Polska oraz DFRLab (Atlantic Council).
Działania finansowane są z budżetu państwa w ramach konkursu Ministra Spraw Zagranicznych RP „Dyplomacja publiczna 2024–2025 – wymiar europejski i przeciwdziałanie dezinformacji”. Publikacja wyraża wyłącznie poglądy autorów i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
