![Rosja od lat przedstawia się jako naturalny partner państw Globalnego Południa oraz rzecznik „wielobiegunowego ładu”, który ma stanowić alternatywę wobec dominacji Zachodu. W tej narracji Kreml pozycjonuje się także jako przeciwnik neokolonializmu. Analiza konkretnych przypadków, obejmujących Irak, Kubę oraz wybrane państwa afrykańskie, prowadzi jednak do odmiennych wniosków. W praktyce zamiast relacji partnerskich widoczny jest powtarzalny schemat instrumentalnego wykorzystywania zasobów tych państw. Mechanizm ten nie jest nowy. W wielu aspektach przypomina działania Związku Radzieckiego wobec krajów określanych wówczas jako Trzeci Świat. Zmieniła się retoryka oraz część narzędzi operacyjnych, natomiast podstawowa logika pozostaje podobna. Rosja deklaruje wsparcie dla suwerenności i niezależności państw Globalnego Południa, jednocześnie wykorzystując ich ograniczenia strukturalne dla realizacji własnych celów politycznych i militarnych. Irak jako model operacyjny Przypadek Iraku dostarcza jednego z najbardziej przejrzystych przykładów działania mechanizmu rekrutacyjnego. W lutym 2026 roku irackie służby bezpieczeństwa zatrzymały 17 osób podejrzanych o udział w siatce werbunkowej. Jak podaje portal The New Arab, młodzi Irakijczycy byli przyciągani ofertami pracy oraz studiów, które po przyjeździe do Rosji „przekształcały się w kontrakt na służbę wojskową”. Kluczowym elementem całego procesu był brak tłumaczenia dokumentów oraz presja wywierana na podpisywanie umów sporządzonych w języku obcym. Dostępne relacje wskazują, że nie był to incydent jednostkowy. Jak czytamy w dzienniku The National, „młodzież była wciągana poprzez pozornie legalne kanały, takie jak agencje pracy czy biura podróży, a następnie wiązana kontraktami w obcym języku”. Źródła te sugerują również, że skala zjawiska jest istotna. Według przywoływanych informacji „około 3 000 Irakijczyków trafiło do rosyjskiej armii”. Reakcja władz w Bagdadzie wskazuje, że proceder został potraktowany jako realne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Podjęto decyzję o zamknięciu części programów stypendialnych oraz rozpoczęto działania dyplomatyczne. W analizie tego przypadku konieczne jest zachowanie precyzji. Mamy do czynienia z konkretnym mechanizmem funkcjonującym w Iraku, a nie z jednorodnym zjawiskiem obejmującym cały region, co bywa upraszczane w niektórych przekazach. Skalowanie mechanizmu: Kuba i Afryka Podobne schematy działania widoczne są także poza Irakiem, co wskazuje na ich powtarzalny, a nie incydentalny charakter. Na Kubie rekrutacja opiera się przede wszystkim na wykorzystaniu dysproporcji ekonomicznych. Jak wskazuje analiza Friedrich Naumann Foundation, oferowano wynagrodzenia „rzędu 2 000 USD miesięcznie przy średniej kubańskiej około 17 USD”, a także obietnice nieruchomości i uzyskania obywatelstwa. W tym samym opracowaniu szacuje się, że liczba osób zaangażowanych po stronie rosyjskiej może sięgać nawet kilkunastu tysięcy. Zjawisko to ma jednocześnie wyraźny wymiar komunikacyjny. Portal The New Voice of Ukraine podaje, powołując się na ustalenia ukraińskiego wywiadu, że działania te służą budowaniu przekazu, zgodnie z którym „Rosja nie jest agresorem, bo wspiera ją także ‘cywilizowany świat’”. W tym ujęciu osoby rekrutowane pełnią podwójną funkcję, ponieważ są wykorzystywane zarówno operacyjnie, jak i propagandowo. W państwach afrykańskich proces ten ma bardziej rozproszony charakter, jednak jego logika pozostaje zbliżona. Jak relacjonuje Al Jazeera, według strony ukraińskiej „ponad 1 780 obywateli afrykańskich walczy obecnie w rosyjskiej armii”, a sam mechanizm obejmuje dziesiątki państw. Jednocześnie źródła cytowane przez tę redakcję wskazują, że wielu rekrutów było „wciąganych na czarnym rynku pracy […] bez przeszkolenia”, często pod pretekstem ofert zatrudnienia. Relacje uczestników tych procesów potwierdzają, że sytuacja po przyjeździe do Rosji miała w wielu przypadkach charakter przymusowy. W materiale agencji Reuters czytamy, że część z nich została skierowana „bezpośrednio do kopania okopów i działań na froncie”, często bez odpowiedniego przygotowania oraz zaplecza logistycznego. Mechanizm działania: struktura i funkcje Analiza porównawcza pozwala uchwycić spójny schemat operacyjny, który powtarza się w różnych kontekstach geograficznych. Pierwszym etapem jest impuls ekonomiczny. Jak podaje dziennik The National, potencjalnym rekrutom oferuje się „jednorazowe premie sięgające 20 000 USD oraz miesięczne wynagrodzenie około 3 000 USD”. W realiach wielu państw Globalnego Południa oznacza to dochód wielokrotnie przewyższający lokalne standardy, co znacząco zwiększa podatność na ofertę. Drugim etapem jest moment przejęcia kontroli. Po przyjeździe do Rosji rekruci trafiają w sytuację asymetrii informacyjnej i prawnej. Podpisują dokumenty, których często nie rozumieją, a ich możliwość wycofania się zostaje ograniczona. Agencja Reuters relacjonuje, że część z nich trafia „bezpośrednio na front, nierzadko do najbardziej niebezpiecznych zadań”, co wskazuje na instrumentalne traktowanie tych osób jako zasobu wysokiego ryzyka. Trzecim elementem jest warstwa informacyjna. Obecność cudzoziemców jest eksponowana w przekazie medialnym jako dowód międzynarodowego poparcia. Jak wskazuje portal The New Voice of Ukraine, ich udział służy budowaniu narracji o globalnej legitymizacji działań Rosji, co ma znaczenie zarówno wobec odbiorców wewnętrznych, jak i zagranicznych. Uzupełnieniem tego modelu są lokalne sieci współpracy. Z ustaleń agencji Reuters wynika, że w niektórych przypadkach proces rekrutacji wspierany jest przez lokalnych aktorów politycznych oraz biznesowych. Zwiększa to wiarygodność ofert i ułatwia dotarcie do potencjalnych kandydatów, jednocześnie utrudniając przeciwdziałanie temu zjawisku na poziomie państwowym. Bandung i reinterpretacja „trzeciej drogi” Konferencja w Bandungu w 1955 roku stanowiła próbę zdefiniowania realnej autonomii państw postkolonialnych wobec rywalizujących bloków. Jej uczestnicy odrzucali podporządkowanie zarówno Zachodowi, jak i Związkowi Radzieckiemu. Jak przypomina analiza publikowana przez Explaining History, deklarowano sprzeciw wobec „kolonializmu we wszystkich jego postaciach”, obejmującego każdą formę dominacji zewnętrznej, niezależnie od jej ideologicznego uzasadnienia. Współczesna Rosja świadomie odwołuje się do tej tradycji. W swojej komunikacji podkreśla znaczenie wielobiegunowości oraz wspólnoty państw Globalnego Południa, które mają rzekomo odzyskiwać podmiotowość w systemie międzynarodowym. Problem polega na tym, że obserwowane działania stoją w sprzeczności z tym przekazem. Mechanizmy rekrutacyjne prowadzą do sytuacji, w której obywatele tych państw są wciągani w konflikt po stronie rosyjskiej. W praktyce oznacza to odejście od idei niezaangażowania i faktyczne podporządkowanie się jednemu z aktorów. W tym ujęciu widoczna jest wyraźna ciągłość historyczna. Związek Radziecki również deklarował wsparcie dla państw niezaangażowanych, jednocześnie konsekwentnie rozszerzając własną strefę wpływów. Dzisiejsza Rosja operuje mniej ideologicznym językiem, częściej wykorzystuje narzędzia ekonomiczne, sieci pośredników oraz mechanizmy rynkowe, jednak cel pozostaje zbliżony. Chodzi o wciąganie państw i ich społeczeństw w orbitę własnych interesów, przy jednoczesnym utrzymaniu narracji o partnerstwie i wspólnej walce z dominacją Zachodu. Między narracją a praktyką Zestawienie przypadków Iraku, Kuby oraz państw afrykańskich prowadzi do jednego zasadniczego wniosku, choć nie wynika on z deklaracji, lecz z obserwacji konkretnych działań. W różnych kontekstach geograficznych powtarza się ten sam schemat, w którym czynniki ekonomiczne, presja sytuacyjna oraz manipulacja informacyjna tworzą spójny mechanizm pozyskiwania ludzi do działań militarnych. Na poziomie oficjalnym Rosja konsekwentnie odwołuje się do idei współpracy i wspólnoty interesów z państwami Globalnego Południa. W praktyce prowadzi to jednak do ograniczania ich realnej autonomii. Koncepcja „trzeciej drogi”, która miała oznaczać niezależność od wielkich bloków, przestaje funkcjonować jako projekt polityczny, a zaczyna pełnić rolę narzędzia uzasadniającego konkretne działania. Z perspektywy analitycznej kluczowe znaczenie ma rozróżnienie między warstwą deklaratywną a operacyjną. To nie język oficjalnych wystąpień, lecz przebieg procesów rekrutacyjnych, przepływ ludzi oraz sposób ich wykorzystania pozwalają uchwycić rzeczywisty charakter relacji. W tym wymiarze Globalne Południe nie występuje jako równorzędny partner, lecz jako zasób, który można mobilizować w zależności od potrzeb strategicznych.](https://disinfodigest.pl/wp-content/uploads/2026/04/Zasobyludzkie.png)
Rosyjska propaganda zastrasza Zachód. Analizujemy bieżącą odsłonę działań manipulacyjnych portalu Cargrad TV Konstantina Małofiejewa.
Analiza materiału propagandowego: „Na Polskę i kraje bałtyckie szykuje się atak rakietowy”. Wybrane aspekty:
Wprowadzenie
„Artykuł” prezentuje scenariusz eskalacji militarnej, który ma rzekomo nastąpić w odpowiedzi na zaangażowanie państw NATO we wspieranie wysiłku obronnego Ukrainy. Tekst jest pełen spekulacji, dezinformacji i manipulacji, które mają na celu wywołanie strachu oraz „uzasadnienie” agresywnych działań ze strony Rosji. Przeanalizujmy kluczowe elementy tego artykułu, aby zrozumieć, jak tworzy on narrację pełną dezinformacji.
Manipulacje i Dezinformacja
Stworzenie fałszywego początkowego zagrożenia:
Artykuł rozpoczyna się od stwierdzenia, że Zachód „szczerze śmieje się” z rosyjskich „czerwonych linii”, sugerując, że Rosja była zmuszona przesuwać te linie wielokrotnie. To zdanie ma na celu zbudowanie obrazu Rosji jako ofiary, która jest ignorowana i prowokowana przez Zachód. Taka narracja ma na celu uzasadnienie przyszłych agresywnych działań Rosji jako odpowiedzi na prowokacje.
Dezinformacja o planach ataku
Propagandyści Małofiejewa sugerują, że Rosja przygotowuje się do zmasowanego ataku na Polskę i kraje bałtyckie jako odpowiedź na działania NATO. Tego rodzaju mają na celu wzbudzenie paniki i niepokoju w regionie.
Cytowanie anonimowych źródeł:
Wielokrotnie w tekście pojawiają się odniesienia do anonimowych źródeł, czy „notatek analitycznych”. Ten zabieg ma sprawiać wrażenie opierania informacji na „niepublicznych, wyjątkowych” źródłach co ma tworzyć u odbiorcy wrażanie dostępu do ekskluzywnej, wartościowej i rzetelnej informacji.
Wykorzystanie strachu przed wojną nuklearną:
Przedstawienie broni nuklearnej jako środka odstraszania i sugerowanie możliwości jej użycia przeciwko Polsce i krajom bałtyckim ma na celu zastraszenie czytelników. Taka retoryka wzmacnia poczucie zagrożenia i w pełni wpisuje się rosyjskie operacje zastraszania / szantażu nuklearnego.
Zrzucanie winny na Zachód:
Propagandyści wielokrotnie sugerują, że to Zachód i NATO są odpowiedzialni za eskalację wojny w Ukrainie. Fałszywie przedstawiają Rosję jako kraj, który jest zmuszony do obrony swoich interesów w obliczu agresywnych działań ze strony Zachodu. Taka narracja jest typowa dla propagandy mającej na celu usprawiedliwienie działań militarnych Rosji i wpisuje się w kształtowany od dziesięcioleci obraz Rosji jako „oblężonej twierdzy”.
Spekulacje na temat przyszłych działań Chin i Korei Północnej:
Sugerowanie, że Chiny i Korea Północna mogą przeprowadzić swoje operacje wojskowe w odpowiedzi na działania NATO, jest kolejnym elementem mającym na celu wzbudzenie strachu. Tego rodzaju spekulacje mają na celu pokazanie, że jakakolwiek „eskalacja konfliktu” będzie miała globalne konsekwencje. Jednocześnie warto podkreślić, że w optyce propagandy Rosji, każde działanie obronne, czy polityka bezpieczeństwa NATO jest przedstawiana w fałszywym świetle działań prowokacyjnych czy wręcz agresywnych.
Wprowadzanie narracji o upadku zachodniego porządku świata:
Artykuł kończy się sugestią, że światowy porządek prowadzony przez USA jest na skraju upadku, a Rosja, Chiny i Korea Północna będą głównymi beneficjentami tego procesu. Takie stwierdzenia mają na celu osłabienie zaufania do zachodnich sojuszy i przedstawienie Rosji jako rosnącej potęgi, która zmienia globalny układ sił.
Wnioski:
Artykuł „Moskwa odpuści Chinom i Korei”: na Polskę i kraje bałtyckie szykuje się atak rakietowy” jest przykładem dezinformacji i manipulacji mających na celu zastraszenie oraz destabilizację postrzegania sytuacji politycznej. Przez tworzenie fałszywego obrazu zagrożenia, cytowanie anonimowych źródeł, wzbudzanie strachu przed wojną nuklearną oraz zrzucanie winy na Zachód, autorzy tekstu dążą do wywołania lęku, zafałszowanego obrazu rosyjskiej polityki agresji i pozornego „uzasadnienia” agresywnych działań rzekomym zagrożeniem zewnętrznym.
Cargrad TV (Tsargrad TV) to rosyjski nacjonalistyczny kanał propagandowy, opowiadający się za eskalacją wojny Rosji przeciwko Ukrainie i Zachodowi. Został założony w 2014 roku przez rosyjskiego oligarchę Konstantina Małofiejewa i rozpoczął nadawanie w 2015 r. Stacja jest elementem rosyjskiej propagandy wojny i dezinformacji w domenie „medialnej”. Konstantin Małofiejew, założyciel Cargrad TV, jest znany ze swoich bliskich kontaktów z rosyjskimi władzami, w tym z Władimirem Putinem. Małofiejew był również zaangażowany w finansowanie prorosyjskich separatystów na Ukrainie i inne działania aktywne Rosji p-ko Zachodowi. Cargrad TV jest często wykorzystywany przez rosyjskie służby jako narzędzie propagandy, publikując jednostronne i dezinformacyjne treści, które mają na celu wpływanie na opinię publiczną zarówno w Rosji, jak i za jej granicami.
Opracował: Katarzyna Wojda – Disinfo Digest