Przed nadchodzącymi wyborami w Armenii rosyjski aparat propagandowy intensyfikuje przekazy wymierzone w prozachodni kurs Erywania. Ich celem nie jest wyłącznie krytyka rządu Nikola Paszyniana, lecz przede wszystkim mobilizacja środowisk prorosyjskich poprzez wzbudzanie lęku przed konsekwencjami politycznego oddalania się od Moskwy. W analizowanych narracjach wybór geopolityczny Armenii przedstawiany jest nie jako suwerenna decyzja państwa, lecz jako ryzykowny eksperyment prowadzący do wojny, izolacji, ubóstwa i utraty tożsamości narodowej.

Pierwszą linią perswazji jest groźba gospodarczej kary. Propaganda sugeruje, że odejście Armenii od Rosji, w tym osłabienie relacji w ramach Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej, doprowadzi do zerwania więzi ekonomicznych, spadku bezpieczeństwa socjalnego i pogorszenia sytuacji obywateli. Ten przekaz ma szczególne znaczenie wyborcze: środowiska prorosyjskie mogą być przedstawiane jako gwarant stabilności gospodarczej, natomiast obóz prozachodni jako siła narażająca państwo na biedę i izolację.

Drugim filarem tej operacji informacyjnej jest narracja o wojnie. Armenia jest zestawiana z Ukrainą i Mołdawią, co ma wywołać skojarzenie, że każde państwo odchodzące od rosyjskiej strefy wpływów zostaje wciągnięte w konflikt, destabilizację lub kryzys bezpieczeństwa. W tym ujęciu Zachód nie jest prezentowany jako partner, lecz jako aktor, który zachęca małe państwa do konfrontacji z Rosją, a następnie pozostawia je same wobec skutków tej decyzji.

Rosyjska propaganda wykorzystuje również argument geograficzny. Przekaz zakłada, że Armenia nie może realnie „zakotwiczyć się” w Europie, ponieważ nie posiada bezpośredniego połączenia z Zachodem i jest otoczona przez państwa prowadzące własną grę regionalną. W ten sposób budowana jest narracja pozornego realizmu: skoro Zachód nie może zapewnić Armenii skutecznej ochrony, jedynym racjonalnym wyborem ma być odbudowa relacji z Moskwą.

Szczególnie istotny jest komponent tożsamościowy. Normalizacja relacji z Turcją i Azerbejdżanem przedstawiana jest jako zagrożenie dla armeńskiej pamięci historycznej, suwerenności i kultury. Propaganda nie ogranicza się więc do argumentów gospodarczych czy wojskowych, lecz przenosi spór wyborczy na poziom egzystencjalny. W tym ujęciu głos na siły prozachodnie ma oznaczać zgodę na „przeprogramowanie” Armenii i stopniową utratę narodowej odrębności.

Mechanizm perswazyjny opiera się na prostym komunikacie: głosowanie na siły prozachodnie oznacza niebezpieczeństwo, natomiast poparcie środowisk prorosyjskich ma być wyborem „realizmu”, stabilności i przetrwania państwa. W ten sposób propaganda nie musi bezpośrednio agitować za konkretną partią — wystarczy, że przedstawia prozachodni kurs Armenii jako drogę do katastrofy.

Celem tych narracji jest wytworzenie prostego mechanizmu wyborczego: prorosyjski wybór ma być utożsamiany z bezpieczeństwem, stabilnością i ochroną tożsamości, natomiast kurs prozachodni z wojną, izolacją i narodową katastrofą. To klasyczna logika operacji wpływu prowadzonej wobec państw postsowieckich — suwerenność przedstawiana jest jako niebezpieczna iluzja, Zachód jako niewiarygodny protektor, a Rosja jako jedyny aktor zdolny do zapewnienia Armenii przetrwania.