![Rosja od lat przedstawia się jako naturalny partner państw Globalnego Południa oraz rzecznik „wielobiegunowego ładu”, który ma stanowić alternatywę wobec dominacji Zachodu. W tej narracji Kreml pozycjonuje się także jako przeciwnik neokolonializmu. Analiza konkretnych przypadków, obejmujących Irak, Kubę oraz wybrane państwa afrykańskie, prowadzi jednak do odmiennych wniosków. W praktyce zamiast relacji partnerskich widoczny jest powtarzalny schemat instrumentalnego wykorzystywania zasobów tych państw. Mechanizm ten nie jest nowy. W wielu aspektach przypomina działania Związku Radzieckiego wobec krajów określanych wówczas jako Trzeci Świat. Zmieniła się retoryka oraz część narzędzi operacyjnych, natomiast podstawowa logika pozostaje podobna. Rosja deklaruje wsparcie dla suwerenności i niezależności państw Globalnego Południa, jednocześnie wykorzystując ich ograniczenia strukturalne dla realizacji własnych celów politycznych i militarnych. Irak jako model operacyjny Przypadek Iraku dostarcza jednego z najbardziej przejrzystych przykładów działania mechanizmu rekrutacyjnego. W lutym 2026 roku irackie służby bezpieczeństwa zatrzymały 17 osób podejrzanych o udział w siatce werbunkowej. Jak podaje portal The New Arab, młodzi Irakijczycy byli przyciągani ofertami pracy oraz studiów, które po przyjeździe do Rosji „przekształcały się w kontrakt na służbę wojskową”. Kluczowym elementem całego procesu był brak tłumaczenia dokumentów oraz presja wywierana na podpisywanie umów sporządzonych w języku obcym. Dostępne relacje wskazują, że nie był to incydent jednostkowy. Jak czytamy w dzienniku The National, „młodzież była wciągana poprzez pozornie legalne kanały, takie jak agencje pracy czy biura podróży, a następnie wiązana kontraktami w obcym języku”. Źródła te sugerują również, że skala zjawiska jest istotna. Według przywoływanych informacji „około 3 000 Irakijczyków trafiło do rosyjskiej armii”. Reakcja władz w Bagdadzie wskazuje, że proceder został potraktowany jako realne zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Podjęto decyzję o zamknięciu części programów stypendialnych oraz rozpoczęto działania dyplomatyczne. W analizie tego przypadku konieczne jest zachowanie precyzji. Mamy do czynienia z konkretnym mechanizmem funkcjonującym w Iraku, a nie z jednorodnym zjawiskiem obejmującym cały region, co bywa upraszczane w niektórych przekazach. Skalowanie mechanizmu: Kuba i Afryka Podobne schematy działania widoczne są także poza Irakiem, co wskazuje na ich powtarzalny, a nie incydentalny charakter. Na Kubie rekrutacja opiera się przede wszystkim na wykorzystaniu dysproporcji ekonomicznych. Jak wskazuje analiza Friedrich Naumann Foundation, oferowano wynagrodzenia „rzędu 2 000 USD miesięcznie przy średniej kubańskiej około 17 USD”, a także obietnice nieruchomości i uzyskania obywatelstwa. W tym samym opracowaniu szacuje się, że liczba osób zaangażowanych po stronie rosyjskiej może sięgać nawet kilkunastu tysięcy. Zjawisko to ma jednocześnie wyraźny wymiar komunikacyjny. Portal The New Voice of Ukraine podaje, powołując się na ustalenia ukraińskiego wywiadu, że działania te służą budowaniu przekazu, zgodnie z którym „Rosja nie jest agresorem, bo wspiera ją także ‘cywilizowany świat’”. W tym ujęciu osoby rekrutowane pełnią podwójną funkcję, ponieważ są wykorzystywane zarówno operacyjnie, jak i propagandowo. W państwach afrykańskich proces ten ma bardziej rozproszony charakter, jednak jego logika pozostaje zbliżona. Jak relacjonuje Al Jazeera, według strony ukraińskiej „ponad 1 780 obywateli afrykańskich walczy obecnie w rosyjskiej armii”, a sam mechanizm obejmuje dziesiątki państw. Jednocześnie źródła cytowane przez tę redakcję wskazują, że wielu rekrutów było „wciąganych na czarnym rynku pracy […] bez przeszkolenia”, często pod pretekstem ofert zatrudnienia. Relacje uczestników tych procesów potwierdzają, że sytuacja po przyjeździe do Rosji miała w wielu przypadkach charakter przymusowy. W materiale agencji Reuters czytamy, że część z nich została skierowana „bezpośrednio do kopania okopów i działań na froncie”, często bez odpowiedniego przygotowania oraz zaplecza logistycznego. Mechanizm działania: struktura i funkcje Analiza porównawcza pozwala uchwycić spójny schemat operacyjny, który powtarza się w różnych kontekstach geograficznych. Pierwszym etapem jest impuls ekonomiczny. Jak podaje dziennik The National, potencjalnym rekrutom oferuje się „jednorazowe premie sięgające 20 000 USD oraz miesięczne wynagrodzenie około 3 000 USD”. W realiach wielu państw Globalnego Południa oznacza to dochód wielokrotnie przewyższający lokalne standardy, co znacząco zwiększa podatność na ofertę. Drugim etapem jest moment przejęcia kontroli. Po przyjeździe do Rosji rekruci trafiają w sytuację asymetrii informacyjnej i prawnej. Podpisują dokumenty, których często nie rozumieją, a ich możliwość wycofania się zostaje ograniczona. Agencja Reuters relacjonuje, że część z nich trafia „bezpośrednio na front, nierzadko do najbardziej niebezpiecznych zadań”, co wskazuje na instrumentalne traktowanie tych osób jako zasobu wysokiego ryzyka. Trzecim elementem jest warstwa informacyjna. Obecność cudzoziemców jest eksponowana w przekazie medialnym jako dowód międzynarodowego poparcia. Jak wskazuje portal The New Voice of Ukraine, ich udział służy budowaniu narracji o globalnej legitymizacji działań Rosji, co ma znaczenie zarówno wobec odbiorców wewnętrznych, jak i zagranicznych. Uzupełnieniem tego modelu są lokalne sieci współpracy. Z ustaleń agencji Reuters wynika, że w niektórych przypadkach proces rekrutacji wspierany jest przez lokalnych aktorów politycznych oraz biznesowych. Zwiększa to wiarygodność ofert i ułatwia dotarcie do potencjalnych kandydatów, jednocześnie utrudniając przeciwdziałanie temu zjawisku na poziomie państwowym. Bandung i reinterpretacja „trzeciej drogi” Konferencja w Bandungu w 1955 roku stanowiła próbę zdefiniowania realnej autonomii państw postkolonialnych wobec rywalizujących bloków. Jej uczestnicy odrzucali podporządkowanie zarówno Zachodowi, jak i Związkowi Radzieckiemu. Jak przypomina analiza publikowana przez Explaining History, deklarowano sprzeciw wobec „kolonializmu we wszystkich jego postaciach”, obejmującego każdą formę dominacji zewnętrznej, niezależnie od jej ideologicznego uzasadnienia. Współczesna Rosja świadomie odwołuje się do tej tradycji. W swojej komunikacji podkreśla znaczenie wielobiegunowości oraz wspólnoty państw Globalnego Południa, które mają rzekomo odzyskiwać podmiotowość w systemie międzynarodowym. Problem polega na tym, że obserwowane działania stoją w sprzeczności z tym przekazem. Mechanizmy rekrutacyjne prowadzą do sytuacji, w której obywatele tych państw są wciągani w konflikt po stronie rosyjskiej. W praktyce oznacza to odejście od idei niezaangażowania i faktyczne podporządkowanie się jednemu z aktorów. W tym ujęciu widoczna jest wyraźna ciągłość historyczna. Związek Radziecki również deklarował wsparcie dla państw niezaangażowanych, jednocześnie konsekwentnie rozszerzając własną strefę wpływów. Dzisiejsza Rosja operuje mniej ideologicznym językiem, częściej wykorzystuje narzędzia ekonomiczne, sieci pośredników oraz mechanizmy rynkowe, jednak cel pozostaje zbliżony. Chodzi o wciąganie państw i ich społeczeństw w orbitę własnych interesów, przy jednoczesnym utrzymaniu narracji o partnerstwie i wspólnej walce z dominacją Zachodu. Między narracją a praktyką Zestawienie przypadków Iraku, Kuby oraz państw afrykańskich prowadzi do jednego zasadniczego wniosku, choć nie wynika on z deklaracji, lecz z obserwacji konkretnych działań. W różnych kontekstach geograficznych powtarza się ten sam schemat, w którym czynniki ekonomiczne, presja sytuacyjna oraz manipulacja informacyjna tworzą spójny mechanizm pozyskiwania ludzi do działań militarnych. Na poziomie oficjalnym Rosja konsekwentnie odwołuje się do idei współpracy i wspólnoty interesów z państwami Globalnego Południa. W praktyce prowadzi to jednak do ograniczania ich realnej autonomii. Koncepcja „trzeciej drogi”, która miała oznaczać niezależność od wielkich bloków, przestaje funkcjonować jako projekt polityczny, a zaczyna pełnić rolę narzędzia uzasadniającego konkretne działania. Z perspektywy analitycznej kluczowe znaczenie ma rozróżnienie między warstwą deklaratywną a operacyjną. To nie język oficjalnych wystąpień, lecz przebieg procesów rekrutacyjnych, przepływ ludzi oraz sposób ich wykorzystania pozwalają uchwycić rzeczywisty charakter relacji. W tym wymiarze Globalne Południe nie występuje jako równorzędny partner, lecz jako zasób, który można mobilizować w zależności od potrzeb strategicznych.](https://disinfodigest.pl/wp-content/uploads/2026/04/Zasobyludzkie.png)
Rosyjskie operacje wpływu w infosferze Gruzji (sierpień 2025)
W sierpniu 2025 roku przestrzeń informacyjna Gruzji była zdominowana przez dwa główne nurty propagandowe: wewnątrzpolityczny, koncentrujący się na dyskredytowaniu opozycji i organizacji społecznych, oraz zewnętrzny – wymierzony w Zachód i jego obecność w regionie. Oba kierunki stanowiły spójną całość rosyjskiej strategii komunikacyjnej, której celem pozostaje osłabienie zaufania do struktur euroatlantyckich, utrwalenie przekonania o nieuchronności rosyjskiej dominacji oraz normalizacja rosyjskich wpływów w Gruzji.
Emocjonalny rdzeń przekazów opierał się na trzech mechanizmach: zastraszaniu (wizja wojny i utraty neutralności), obwinianiu (przedstawianie Zachodu jako inspiratora chaosu) oraz usprawiedliwianiu (obrona prorządowych działań jako „ochrony suwerenności”). Z perspektywy odbiorcy rosyjska narracja miała przede wszystkim zniechęcić do oporu wobec Rosji i podtrzymać przekonanie, że współpraca z Zachodem prowadzi do destabilizacji.
Główne osie propagandy
1. Demonizacja opozycji i NGO
Gruzińska przestrzeń medialna, zwłaszcza kontrolowane przez rząd stacje i portale, intensyfikowała ataki na przedstawicieli opozycji oraz organizacje społeczne. Wykorzystywano do tego sponsorowane treści w mediach społecznościowych i emisje w prorządowych kanałach, m.in. POSTV, które rozpoczęło emisję programu o rzekomym „deep state”. Bohaterami ataków byli m.in. Aleko Elisashvili, Irakli Kupradze, Paata Burchuladze i Levan Khabeishvili.
Równocześnie w mediach prorosyjskich utrwalano narrację o NGO jako zagrożeniu bezpieczeństwa wewnętrznego, oskarżając je o finansowanie protestów i destabilizację. Przekaz ten służył delegitymizacji społeczeństwa obywatelskiego i miał przygotować grunt pod ograniczenia zagranicznego finansowania.
2. Antyzachodnie ramy interpretacyjne
Drugi filar rosyjskiej operacji opierał się na systematycznym podważaniu wiarygodności Zachodu. Najczęściej pojawiały się następujące motywy:
- „Drugi front przeciw Rosji” – Zachód, zwłaszcza USA i Wielka Brytania, miał rzekomo przygotowywać Gruzję do otwarcia nowego frontu wojny. Narracja ta wzmacniała lęk przed utratą neutralności.
- „Nieskuteczność Zachodu” – ukazywano porażki technologii i strategii NATO, sugerując, że wsparcie militarne dla Ukrainy jest bezużyteczne.
- „Ingerencja w sprawy wewnętrzne” – szczególnie atakowano USAID i brytyjską ambasadę, oskarżając o finansowanie „ekstremistów”.
- „Zachód destabilizuje Kaukaz” – protesty w Gruzji, Armenii i Azerbejdżanie przedstawiano jako element amerykańskiego planu chaosu w regionie.
- „Rosja jako ofiara dezinformacji” – sugerowano, że Londyn i Waszyngton finansują antyrosyjskie kampanie medialne, by odwrócić uwagę od „prawdziwych” manipulacji Zachodu.
3. Rewizjonizm historyczny
W rocznicę wojny z 2008 roku premier Irakli Kobakhidze powtórzył tezę, że konflikt został sprowokowany przez Micheila Saakaszwilego działającego na polecenie USA. Rosję przedstawiano jako „siły pokojowe”, które jedynie „reagowały na agresję”. Tego rodzaju narracje historyczne mają długofalowy charakter, służąc relatywizacji rosyjskiej agresji i przenoszeniu winy na Zachód.
4. Operacje kompromitujące i fabrykacje
W sierpniu odnotowano wzmożone użycie treści generowanych przez AI, memów i zmanipulowanych materiałów wideo. Ich celem było ośmieszenie i kompromitacja liderów opozycji. Fałszywe cytaty przypisywane zachodnim politykom – jak rzekome słowa kongresmena Joe Wilsona chwalącego Putina – wzmacniały przekonanie o rzekomym poparciu Zachodu dla rosyjskich działań.
5. Wątek moralny i obyczajowy
Wykorzystywano również treści o charakterze skandalicznym, jak fałszywe doniesienia o prezydent Mołdawii Mai Sandu, mające wzbudzić emocje i odrażać opinię publiczną od przywódców państw prozachodnich. Takie narracje odwoływały się do wartości konserwatywnych, budując wizerunek Zachodu jako moralnie upadłego i obcego.
Aspekt cyberbezpieczeństwa
Nowym elementem sierpniowych obserwacji było potwierdzenie działalności rosyjskiej grupy APT „Curly COMrades”, odpowiedzialnej za włamania do instytucji rządowych i sądów w Gruzji oraz Mołdawii. Zastosowane techniki – długotrwałe utrzymywanie dostępu, redundancja metod, stopniowe pozyskiwanie danych – wskazują na wysoką dojrzałość operacyjną i powiązania z rosyjską strategią geopolityczną. Grupa ta stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa informacyjnego i instytucjonalnego regionu.
Komentarz analityczny
Rosyjskie działania w infosferze Gruzji w sierpniu 2025 roku charakteryzowały się jeszcze większą integracją przekazów propagandowych – antyzachodnie narracje, dezinformacja wewnętrzna i operacje cybernetyczne wzajemnie się wzmacniały. Celem nadrzędnym pozostaje antagonizacja społeczeństwa i utrzymanie politycznego dryfu Gruzji w stronę Rosji, przy jednoczesnym osłabieniu zaufania do struktur demokratycznych.
Rosyjskie komunikaty nie tylko powielają schematy znane z wcześniejszych miesięcy, ale coraz częściej są lokalnie adaptowane – wkomponowywane w wewnętrzne konflikty i emocje społeczne, co czyni je bardziej wiarygodnymi. W efekcie propaganda rosyjska przestaje być postrzegana jako zewnętrzna ingerencja, a zaczyna funkcjonować jako „wewnętrzny głos rozsądku”.
Projekt MUGA – Gruzja
Publikacja powstała na podstawie bieżącego monitoringu środowiska informacyjnego Gruzji, realizowanego w ramach projektu MUGA – moduł II („Śledztwa cyfrowe i analiza operacji wpływu na rzecz bezpieczeństwa środowiska informacyjnego społeczeństw Mołdawii, Ukrainy, Gruzji i Armenii”).
Projekt jest realizowany przez Fundację INFO OPS Polska oraz DFRLab (Atlantic Council).
Działania finansowane są z budżetu państwa w ramach konkursu Ministra Spraw Zagranicznych RP „Dyplomacja publiczna 2024–2025 – wymiar europejski i przeciwdziałanie dezinformacji”. Publikacja wyraża wyłącznie poglądy autorów i nie może być utożsamiana z oficjalnym stanowiskiem Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej.
