Strona Główna - Disinfo Digest

Jak rosyjsko-białoruskie narracje próbują uderzać w polską politykę bezpieczeństwa. W ramach bieżącego monitoringu analizowaliśmy komunikaty kolportowane przez „portale informacyjne” oraz kanały medialne powiązane z białoruskim i rosyjskim aparatem wpływu. Jednym z istotnych elementów tej komunikacji kierowanej do polskiego odbiorcy pozostaje Międzynarodowe Radio Białoruś, pełniące funkcję zewnętrznego narzędzia informacyjno-propagandowego Mińska. Radio to nie ogranicza się do prezentowania oficjalnego stanowiska władz Białorusi, lecz uczestniczy w szerszym procesie kształtowania obrazu Polski, NATO i Zachodu zgodnie z interesem reżimu Alaksandra Łukaszenki oraz rosyjskiego zaplecza propagandowego. Poprzez przekazy polskojęzyczne, pozornie informacyjny format i dobór tematów szczególnie wrażliwych społecznie — takich jak bezpieczeństwo granicy, obecność wojska, migracja, koszty obronności czy sytuacja mieszkańców pogranicza — Międzynarodowe Radio Białoruś wzmacnia narracje mające podważać zaufanie Polaków do własnego państwa i jego instytucji bezpieczeństwa. W tym kontekście program „Tarcza Wschód” został przedstawiony nie jako element odstraszania i ochrony granicy, lecz jako rzekome narzędzie grabieży ziemi, militaryzacji pogranicza, niszczenia lokalnej gospodarki oraz przygotowań Polski i państw bałtyckich do agresji przeciwko Rosji i Białorusi. W tej konstrukcji „Tarcza Wschód” jest przedstawiana jako projekt wymierzony w obywateli. Wojsko Polskie zostaje ukazane nie jako instytucja odpowiedzialna za ochronę granic i bezpieczeństwo mieszkańców, ale jako siła, która rzekomo odbiera ludziom ziemię, ogranicza ich codzienne życie i podporządkowuje regiony przygraniczne logice wojskowej. To typowy mechanizm propagandowy: realne pytania społeczne zostają przechwycone, wyostrzone emocjonalnie i wpisane w antypaństwową oraz antynatowską narrację. Od programu obronnego do opowieści o „grabieży” Główna teza analizowanej propagandy brzmi: państwo polskie, pod pretekstem bezpieczeństwa, militaryzuje Podlasie i inne obszary przygraniczne, odbierając mieszkańcom kontrolę nad ich ziemią, niszcząc lokalną gospodarkę oraz przygotowując się do wojny przeciwko tzw. Państwu Związkowemu Rosji i Białorusi. To narracja skonstruowana tak, aby jednocześnie wzbudzać lęk społeczny, osłabiać zaufanie do państwa, delegitymizować Wojsko Polskie i wpisywać działania obronne Polski w rosyjsko-białoruską opowieść o „agresywnym NATO”. Propaganda działa tu na kilku poziomach. Lokalnie mówi o ziemi, domach, polach, turystyce, agroturystyce i codziennym życiu mieszkańców. Politycznie sugeruje brak dialogu, tajność decyzji i instrumentalne traktowanie obywateli przez władze. Strategicznie przedstawia „Tarczę Wschód” jako dowód przygotowań do konfrontacji z Rosją i Białorusią. Wiodące narracje propagandowe „Polskie wojsko odbiera obywatelom ziemię” Najsilniejszym elementem przekazu jest narracja o rzekomym przejmowaniu prywatnych gruntów. Propaganda posługuje się określeniami takimi jak „wywłaszczenie”, „grabież gruntów” czy „odbieranie ziemi”, aby zbudować obraz państwa naruszającego podstawowe prawa obywateli. To zabieg szczególnie skuteczny psychologicznie, ponieważ dotyka własności prywatnej, ziemi rodzinnej i bezpieczeństwa ekonomicznego. W takim ujęciu obywatel nie jest chroniony przez państwo, lecz staje się jego ofiarą. Wojsko nie broni mieszkańców, ale zostaje przedstawione jako zagrożenie dla ich majątku i stabilności życiowej. „Podlasie zostanie zamienione w przyszły poligon” Druga narracja lokalizuje zagrożenie w konkretnym regionie. Podlasie zostaje przedstawione jako obszar, który państwo ma rzekomo poświęcić na potrzeby wojskowe. Pojęcie „przyszłego poligonu” jest wyjątkowo sugestywne: kojarzy się z hałasem, zniszczonym krajobrazem, ograniczeniami w życiu codziennym, obecnością wojska i brakiem perspektyw rozwojowych. Celem tego przekazu jest przekonanie mieszkańców, że region przygraniczny nie będzie już normalną przestrzenią życia, pracy i inwestycji, lecz strefą podporządkowaną logice wojskowej. Propaganda próbuje więc odwrócić sens programu: zamiast ochrony społeczności lokalnych pokazuje ich rzekome poświęcenie. „Tarcza Wschód zniszczy turystykę, rolnictwo i lokalną gospodarkę” Kolejny wątek uderza w ekonomiczne obawy mieszkańców. Rowy przeciwczołgowe, zapory, umocnienia i infrastruktura wojskowa są przedstawiane jako elementy, które mają zniszczyć turystykę, agroturystykę, rolnictwo i atrakcyjność inwestycyjną regionu. To narracja strachu ekonomicznego. Jej celem jest przekonanie odbiorców, że program obronny przyniesie nie bezpieczeństwo, ale straty finansowe, odpływ turystów, spadek wartości nieruchomości i trwałą marginalizację regionu. Propaganda nie analizuje rzeczywistych rozwiązań kompensacyjnych, procedur ani skali oddziaływania inwestycji. Zamiast tego buduje obraz nieodwracalnej degradacji lokalnego życia. „Warszawa decyduje bez dialogu z mieszkańcami” Silnym elementem przekazu jest przeciwstawienie „Warszawy” lokalnym społecznościom. Decyzje mają zapadać daleko od ludzi, których dotyczą, a mieszkańcy pogranicza mają być pozbawieni wpływu na swoją przyszłość. To klasyczny schemat konfliktu centrum–peryferie: władza centralna zostaje przedstawiona jako arogancka, odległa i niewrażliwa na lokalne potrzeby. Propaganda nie musi udowadniać, że dialogu nie było. Wystarczy sugestia, że decyzje są podejmowane „ponad głowami mieszkańców”, aby wzmocnić poczucie krzywdy, opuszczenia i nieufności wobec państwa. „Codzienność mieszkańców zostanie podporządkowana wojsku” Przekaz sugeruje również, że mieszkańcy pogranicza będą żyć w atmosferze stałego napięcia, pod presją obecności wojska i infrastruktury obronnej. W tej narracji bezpieczeństwo nie oznacza ochrony, lecz lęk, ograniczenia i utratę normalności. To ważny zabieg emocjonalny. Propaganda przenosi debatę z poziomu strategii państwa na poziom codziennych doświadczeń: domu, gospodarstwa, dzieci, lokalnego biznesu, turystów i spokoju życia. Dzięki temu przekaz staje się bardziej przystępny dla odbiorców niezainteresowanych geopolityką, ale wrażliwych na tematy związane z własnym bezpieczeństwem i stabilnością. „Polska i państwa bałtyckie przygotowują agresję przeciwko Rosji i Białorusi” Najbardziej strategiczny element narracji polega na odwróceniu znaczenia działań obronnych. Umocnienia graniczne, infrastruktura wojskowa i wzmacnianie odporności państwa zostają przedstawione jako dowód przygotowań do agresji. Polska, Litwa i Łotwa są pokazywane jako państwa eskalujące napięcie, natomiast Rosja i Białoruś jako strony rzekomo zagrożone działaniami NATO. To charakterystyczny mechanizm rosyjsko-białoruskiej propagandy: działania odstraszające są opisywane jako prowokacja, a potencjalna reakcja Moskwy lub Mińska jako wymuszona „obrona”. W efekcie odbiorca otrzymuje odwrócony obraz rzeczywistości: państwo wzmacniające własną granicę zostaje przedstawione jako agresor. „Pieniądze zostaną zmarnowane lub sprzeniewierzone” W przekazie pojawia się również wątek korupcyjny. Sugestia, że środki przeznaczone na program zostaną sprzeniewierzone, nie służy analizie finansów publicznych, lecz podważeniu zaufania do całego przedsięwzięcia. Program obronny ma być widziany nie jako inwestycja w bezpieczeństwo, ale jako podejrzany mechanizm marnowania publicznych pieniędzy. To narracja antyinstytucjonalna. Jej celem jest obniżenie zaufania do państwa, wojska, zamówień publicznych i decyzji podejmowanych w obszarze bezpieczeństwa narodowego. Mechanizm manipulacji: realny problem, fałszywa interpretacja Siła analizowanego przekazu polega na tym, że nie jest on całkowicie oderwany od realnych tematów społecznych. Kwestie konsultacji, ochrony własności prywatnej, rekompensat, wpływu inwestycji na turystykę czy komunikacji z mieszkańcami rzeczywiście mogą wymagać jasnego wyjaśniania. Propaganda nie dąży jednak do rozwiązania tych problemów. Jej celem jest ich instrumentalizacja. Mechanizm działania jest prosty: realne pytanie zostaje przekształcone w gotową oskarżycielską tezę. Zamiast dyskusji o procedurach pojawia się opowieść o grabieży. Zamiast rozmowy o ochronie ludności — obraz militaryzacji codzienności. Zamiast debaty o inwestycji obronnej — sugestia przygotowań do wojny ofensywnej. W ten sposób lokalne obawy zostają połączone z geopolityczną narracją korzystną dla Moskwy i Mińska. Psychologiczny wymiar przekazu Najważniejszym narzędziem tej propagandy jest lęk. Przekaz uruchamia strach przed utratą ziemi, domu, gospodarstwa, dochodów i kontroli nad własnym życiem. Wzmacnia także gniew wobec władz, poczucie opuszczenia przez państwo oraz przekonanie, że decyzje zapadają daleko od obywateli i bez ich udziału. Propaganda wykorzystuje również mechanizm utraty kontroli. Ziemia, dom i lokalny biznes są symbolami stabilności. Jeżeli odbiorca uwierzy, że państwo może je ograniczyć lub odebrać, jego reakcja emocjonalna będzie znacznie silniejsza niż w przypadku abstrakcyjnej debaty o bezpieczeństwie narodowym. Właśnie dlatego przekaz nie mówi wyłącznie o NATO, Rosji czy granicy, ale o „twojej ziemi”, „twoim domu”, „twoim regionie” i „twojej przyszłości”. Cel operacyjny: osłabić zaufanie i akceptację społeczną Analizowana narracja pełni kilka funkcji jednocześnie. Po pierwsze, ma osłabić społeczne poparcie dla programu „Tarcza Wschód”, szczególnie wśród mieszkańców regionów przygranicznych. Po drugie, delegitymizuje Wojsko Polskie, przedstawiając je jako instytucję przymusu, a nie ochrony. Po trzecie, wzmacnia antyrządowe i antypaństwowe emocje, sugerując tajność, arogancję i nieuczciwość władz. Po czwarte, wpisuje polskie działania obronne w szerszą rosyjsko-białoruską narrację o NATO jako strukturze agresywnej. Najbardziej niebezpieczne jest połączenie lokalnych obaw z przekazem strategicznym przeciwnika. Mieszkaniec pogranicza, który martwi się o gospodarstwo, pole lub działalność turystyczną, zostaje wciągnięty w opowieść, według której Polska przygotowuje agresję, NATO militaryzuje region, a zwykli ludzie są ofiarami własnego państwa. W ten sposób autentyczne emocje społeczne mogą zostać wykorzystane do osłabiania odporności państwa. Podsumowanie Propaganda wymierzona w program „Tarcza Wschód” opiera się na połączeniu kilku narracji: o wywłaszczeniach, niszczeniu Podlasia, końcu turystyki, ograniczeniu prawa własności, braku dialogu, militaryzacji codzienności oraz rzekomych przygotowaniach Polski i państw bałtyckich do agresji przeciwko Rosji i Białorusi. Jej siła polega na tym, że nie atakuje programu wyłącznie z poziomu geopolityki, lecz sprowadza go do poziomu codziennych lęków mieszkańców. W propagandowej konstrukcji państwo nie chroni obywateli, lecz ich poświęca. Wojsko nie zwiększa bezpieczeństwa, lecz odbiera ziemię. Infrastruktura obronna nie odstrasza potencjalnego agresora, lecz niszczy lokalną gospodarkę. Warszawa nie zarządza bezpieczeństwem, lecz narzuca decyzje regionom. To celowo zbudowany obraz, którego zadaniem jest osłabienie zaufania do państwa i podważenie społecznej akceptacji dla inwestycji obronnych. Całość należy ocenić jako klasyczny przekaz antypaństwowy i prorosyjsko-białoruski, wykorzystujący lokalne obawy do delegitymizacji polskiej polityki bezpieczeństwa. Jego celem nie jest prosta krytyka „Tarczy Wschód”, ale szersze podważenie sensu wzmacniania obronności Polski, przedstawienie NATO jako struktury agresywnej oraz utrwalenie przekonania, że mieszkańcy wschodniej Polski są ofiarami decyzji własnego państwa.

„Tarcza Wschód” w propagandowym zwierciadle reżimu Łukaszenki

•

2026-05-19

•

Jak rosyjsko-białoruskie narracje próbują uderzać w polską politykę bezpieczeństwa. W ramach bieżącego monitoringu analizowaliśmy komunikaty kolportowane przez „portale informacyjne” oraz kanały medialne …

komentarz analityczny

Rosyjska propaganda coraz wyraźniej próbuje przesunąć uwagę odbiorców ku szerszemu obrazowi rzekomo nieuchronnej wojny europejskiej. W takim przekazie Ukraina przestaje być samodzielnym państwem broniącym swojej suwerenności, a staje się jedynie polem starcia Rosji z Zachodem. Polska, państwa bałtyckie, Finlandia, Szwecja i cały region Morza Bałtyckiego zostają natomiast wpisane w mapę przyszłej konfrontacji. Analizowany przekaz rosyjskiej propagandy, oparty na tezie o „nadchodzącej wojnie europejskiej”, jest przykładem perswazji, która jednocześnie straszy, mobilizuje, usprawiedliwia i "oswaja" odbiorców z coraz bardziej agresywnym myśleniem o polityce międzynarodowej. To konstrukcja informacyjna, której celem jest oswojenie odbiorcy z myślą, że wojna Rosji z NATO jest prawdopodobna, logiczna, a być może nawet konieczna.

Propaganda strachu. Polska, Ukraina, Bałtyk i NATO w rosyjskiej operacji zastraszania

•

2026-05-14

•

publikacje

Rosyjska propaganda coraz wyraźniej próbuje przesunąć uwagę odbiorców ku szerszemu obrazowi rzekomo nieuchronnej wojny europejskiej. W takim przekazie Ukraina przestaje być samodzielnym …

komentarz analityczny

Monitoring wybranych rosyjskich mediów państwowych i propagandowych z okresu 29 kwietnia–6 maja 2026 r. wskazuje na kontynuację przekazów wymierzonych w Polskę, NATO, Ukrainę oraz zachodni system bezpieczeństwa. Analizowane narracje nie funkcjonują jako odrębne komunikaty, lecz jako elementy jednej operacji informacyjnej: Rosja przedstawiana jest w niej jako państwo reagujące defensywnie, natomiast Polska, NATO i Ukraina jako źródła eskalacji, destabilizacji oraz zagrożenia wojennego. W badanej propagandzie szczególnie widoczne były przekazy ukazujące Polskę jako państwo wciągające Europę w konflikt z Rosją, NATO jako strukturę agresywną, lecz jednocześnie słabą i niewydolną, a Ukrainę jako narzędzie zachodniej polityki konfrontacyjnej. Ważnym komponentem tej operacji informacyjnej była również sytuacja wokół Iranu, wykorzystywana przez rosyjskie media jako dowód rzekomego przeciążenia strategicznego Stanów Zjednoczonych i całego Zachodu.

Rosyjska operacja propagandowa: Polska jako zagrożenie, NATO jako słabość, Ukraina jako obciążenie

•

2026-05-13

•

publikacje

Monitoring wybranych rosyjskich „mediów” państwowych i propagandowych (funkcjonujących w szarej strefie) z okresu 29 kwietnia–6 maja 2026 r. wskazuje na kontynuację przekazów …

komentarz analityczny

Rosyjska i prorosyjska propaganda wykorzystuje pożar w Puszczy Solskiej do wzmacniania fałszywej narracji o rzekomym przygotowywaniu wschodniej Polski pod infrastrukturę wojskową NATO i przyszłą „strefę buforową”. W analizowanych przekazach realne zdarzenie kryzysowe, jakim jest pożar lasów na Lubelszczyźnie, zostało połączone z nieudokumentowaną teorią o planowym „czyszczeniu terenu”, wysiedlaniu mieszkańców oraz przejmowaniu ziemi pod potrzeby wojska, logistyki i baz sojuszniczych. Narracja ta nie służy informowaniu o zagrożeniu pożarowym. Jej celem jest podważanie zaufania do komunikatów państwa, wzmacnianie lęku przed ewakuacją, inspirowanie niechęci wobec NATO i Ukrainy oraz przedstawianie działań z zakresu bezpieczeństwa i ochrony ludności jako elementu ukrytego planu wymierzonego w obywateli. Realny pożar, fałszywa interpretacja Podstawą analizowanej narracji jest realne zdarzenie kryzysowe. W powiecie biłgorajskim trwa poważny pożar lasu w rejonie Puszczy Solskiej i Nadleśnictwa Józefów. Ogień objął znaczny obszar, a akcja gaśnicza prowadzona jest w trudnych warunkach terenowych i pogodowych. W naturalny sposób uruchomiło to komunikację kryzysową, w tym ostrzeżenia Rządowego Centrum Bezpieczeństwa dotyczące zadymienia oraz zalecenia, aby mieszkańcy przygotowali dokumenty, leki i najpotrzebniejsze rzeczy na wypadek ewakuacji. Tego rodzaju komunikaty nie oznaczają decyzji o wysiedleniu ludności ani trwałym opuszczeniu terenu. Są elementem procedury bezpieczeństwa, która ma przygotować mieszkańców na możliwy rozwój sytuacji, zanim zagrożenie dotrze bezpośrednio do zabudowań. W zarządzaniu kryzysowym wyprzedzające ostrzeżenie nie jest dowodem nadzwyczajnego planu, lecz próbą ograniczenia chaosu, gdyby sytuacja uległa pogorszeniu. W analizowanych przekazach sens tych komunikatów został jednak odwrócony. Ostrzeżenie na wypadek ewakuacji przedstawiono jako zapowiedź wysiedleń, a pożar lasu jako dowód rzekomej operacji przygotowania terenu. W ten sposób procedura ochrony ludności została wyrwana z kontekstu działań ratowniczych i wpisana w opowieść o ukrytym planie państwa, NATO lub innych aktorów zewnętrznych. Jak działa narracja o „czyszczeniu terenu” Analizowane przekazy wyrywają pożar, alerty RCB i informacje o możliwej ewakuacji z kontekstu zarządzania kryzysowego, a następnie przenoszą je do narracji o spisku polityczno-wojskowym. Działania służb nie są w niej opisywane jako reakcja na zagrożenie, lecz jako część rzekomego planu usuwania mieszkańców ze wschodniej Polski. Lubelszczyzna, Podkarpacie i inne regiony przygraniczne zostają przedstawione jako obszar przygotowywany pod infrastrukturę wojskową, logistykę NATO, bazy albo przyszłą „strefę buforową”. Przekaz nie buduje własnej wiarygodności na dowodach, lecz na nadużyciu interpretacyjnym. Pożar i ostrzeżenia RCB służą jako punkt zaczepienia, do którego dopisywana jest intencja spiskowa. Komunikat o możliwej ewakuacji zostaje pokazany jako zapowiedź wysiedleń, a procedura bezpieczeństwa jako etap przejmowania terenu. W efekcie odbiorca ma przestać pytać o przebieg akcji gaśniczej, skalę zagrożenia czy decyzje służb, a zacząć podejrzewać, że oficjalny opis sytuacji ukrywa prawdziwy cel działań państwa. Właśnie na tym polega zasadnicza funkcja tej narracji. Nie wyjaśnia ona kryzysu, lecz wykorzystuje go do osłabiania zaufania do instytucji. Zdarzenie lokalne zostaje przekształcone w dowód na rzekomy plan wymierzony w mieszkańców, a komunikacja ostrzegawcza państwa zostaje przedstawiona jako element operacji prowadzonej przeciwko obywatelom. Militaryzacja języka Charakterystycznym elementem tej narracji jest konsekwentne używanie języka wojennego i operacyjnego. W analizowanych wpisach pojawiają się pojęcia takie jak „operacja”, „strefa buforowa”, „wysiedlenie”, „wywłaszczenie”, „bazy NATO”, „logistyka”, „sprzęt”, „front” i „ewakuacja pod pretekstem”. Ten słownik nie opisuje pożaru jako zdarzenia kryzysowego. Przenosi go do porządku wojny, zdrady i okupacji. Lokalny pożar lasu zostaje w ten sposób włączony do narracji o geopolitycznym planie wymierzonym w obywateli. Komunikat bezpieczeństwa zostaje przedstawiony jako zapowiedź represji, a państwowa procedura jako etap operacji przeciwko mieszkańcom. Nie jest to przypadkowa stylistyka. Język pełni tu funkcję narzędzia perswazji. Jeżeli odbiorca zaczyna myśleć o pożarze w kategoriach „operacji”, przestaje analizować go jako kryzys środowiskowy lub ratowniczy. Zaczyna szukać sprawców, beneficjentów i ukrytego planu. Łączenie lęków w jeden pakiet Narracja o „czyszczeniu terenu” działa, ponieważ zbiera kilka różnych lęków społecznych i łączy je w jedną narrację. Pojawia się strach przed wojną, nieufność wobec NATO, wrogość wobec Ukrainy, lęk przed wywłaszczeniami, niechęć do Unii Europejskiej, podejrzliwość wobec państwa oraz odwołania do historycznych doświadczeń przymusowych wysiedleń. Odbiorca nie musi przyjąć całej teorii spiskowej, aby przekaz zadziałał. Wystarczy, że jeden element trafi w jego emocje. Dla części odbiorców będzie to obawa przed utratą ziemi. Dla innych przekonanie, że NATO zwiększa ryzyko wojny. Dla kolejnych niechęć wobec Ukrainy albo przekonanie, że instytucje państwa nie działają w interesie obywateli. W ten sposób powstaje elastyczna narracja, do której można dopinać kolejne zdarzenia. Pożar, alert RCB, ćwiczenia wojskowe, ustawa o ochronie ludności, awaria przemysłowa, skażenie, kryzys graniczny albo budowa infrastruktury mogą zostać przedstawione jako element tego samego ukrytego planu. Siła tej konstrukcji polega na tym, że nie wymaga ona spójności faktograficznej. Dlaczego ta narracja pojawiła się teraz Moment pojawienia się tej narracji nie jest przypadkowy z punktu widzenia podatności społecznej, choć samo to nie przesądza o koordynacji działań. Wschodnia Polska funkcjonuje dziś w przestrzeni publicznej jako obszar szczególnie silnie związany z bezpieczeństwem państwa. Jest kojarzona z granicą z Białorusią, zapleczem wsparcia dla Ukrainy, logistyką wojskową, obecnością sojuszniczą oraz wschodnią flanką NATO. W takim otoczeniu lokalny kryzys środowiskowy bardzo łatwo może zostać przechwycony przez narracje bezpieczeństwa. Pożar lasu przestaje być wyłącznie pożarem, jeżeli zostanie wpisany w opowieść o wojnie, zapleczu frontowym i rzekomym podporządkowaniu Polski interesom obcych aktorów. W tym sensie przekaz o „czyszczeniu terenu” wyrasta bezpośrednio z kryzysu, ale nie służy jego opisaniu. Pożar przyciąga uwagę, alerty RCB wzmacniają poczucie zagrożenia, a niepewność mieszkańców tworzy przestrzeń dla domysłów. W tę przestrzeń wprowadzana jest sugestia, że za działaniami służb stoi ukryty plan. Dezinformacja nie musi więc wymyślać zdarzenia od początku. Wystarczy, że przejmie realny niepokój i nada mu polityczno-spiskowe znaczenie. Zbieżność z przekazami rosyjskimi i białoruskimi Narracja o „czyszczeniu terenu” jest spójna z szerszym schematem propagandowym obecnym w rosyjskiej i białoruskiej komunikacji. W tym schemacie działania obronne NATO są przedstawiane jako działania ofensywne, a wzmacnianie wschodniej flanki jako przygotowanie do agresji. Podobny mechanizm widoczny jest w przekazach dotyczących Królewca. Białoruska i rosyjska propaganda przedstawia aktywność NATO w regionie Morza Bałtyckiego jako dowód rzekomych planów blokady lub ataku na obwód królewiecki. Ćwiczenia sojusznicze, rozwój zdolności obronnych i wzmacnianie odstraszania są interpretowane nie jako odpowiedź na agresywną politykę Rosji, lecz jako przejaw zagrożenia ze strony Zachodu. W narracji dotyczącej Puszczy Solskiej zastosowano podobne odwrócenie znaczeń. NATO nie występuje jako gwarant bezpieczeństwa, lecz jako podmiot, dla którego rzekomo usuwa się ludzi z ich ziemi. Ochrona ludności nie jest przedstawiana jako procedura bezpieczeństwa, lecz jako przygotowanie do przymusowych wysiedleń. Państwo nie jest pokazane jako organizator działań ratowniczych, lecz jako wykonawca ukrytego planu. Antyukraiński komponent przekazu W analizowanych komentarzach wyraźnie pojawia się również wątek ukraiński. Sugestie, że wschodnia Polska ma zostać przekształcona w zaplecze wojenne albo że ziemia ma zostać przekazana Ukrainie, wpisują lokalny pożar w szerszą narrację o rzekomym „oddawaniu Polski” obcym. Ten komponent pełni podwójną funkcję. Po pierwsze, wzmacnia nieufność wobec Ukrainy i Ukraińców. Po drugie, przedstawia polską pomoc dla Ukrainy jako proces odbywający się kosztem polskich obywateli. W tym ujęciu wsparcie dla Ukrainy nie jest elementem bezpieczeństwa Polski, lecz mechanizmem utraty kontroli nad własnym państwem, ziemią i polityką. Jest to zgodne z powtarzalnym kierunkiem narracji antyukraińskich obecnych w polskiej przestrzeni informacyjnej. Ich celem nie jest tylko krytyka konkretnych decyzji politycznych. Celem jest przesunięcie emocji społecznych od solidarności i racjonalnej debaty o interesie państwa w stronę podejrzliwości, wrogości i przekonania, że każda forma wsparcia Ukrainy odbywa się kosztem Polaków. Antynatowski sens narracji Wątek NATO działa w podobny sposób. Bazy, logistyka i infrastruktura wojskowa są przedstawiane nie jako element odstraszania, lecz jako przyczyna przyszłej utraty domów, ziemi i bezpieczeństwa lokalnych społeczności. NATO zostaje opisane jako struktura, która nie chroni mieszkańców wschodniej Polski, ale ma rzekomo doprowadzić do ich wysiedlenia. To odwrócenie znaczeń jest szczególnie ważne, ponieważ uderza w podstawy społecznej akceptacji dla obecności sojuszniczej. Jeżeli odbiorca zaczyna postrzegać infrastrukturę obronną jako zagrożenie dla własności i bezpieczeństwa rodziny, łatwiej jest wzbudzić sprzeciw wobec działań państwa oraz obecności wojskowej na wschodniej flance. W tym sensie narracja o „czyszczeniu terenu” nie ogranicza się do jednego pożaru. Jest elementem szerszego sporu o interpretację bezpieczeństwa. Propaganda próbuje przekonać odbiorców, że to nie Rosja i Białoruś destabilizują region, lecz NATO, Ukraina i polskie państwo sprowadzają zagrożenie na lokalne społeczności. Społeczny dowód słuszności i radykalizacja komentarzy W analizowanych materiałach istotna jest nie tylko pierwotna treść wpisów, lecz także reakcje użytkowników. Komentarze powtarzają główną tezę, ale jednocześnie ją rozszerzają. Pojawiają się sugestie podziału Polski na sektory, zapowiedzi przymusowych wysiedleń, oskarżenia wobec władz, wezwania do obalenia „reżimu”, postulaty wyjścia z Unii Europejskiej oraz oskarżenia wobec Ukrainy. W ten sposób pierwotny przekaz staje się otwartą konstrukcją. Kolejni użytkownicy dopisują własne elementy, a algorytmiczna dynamika mediów społecznościowych premiuje komentarze najbardziej emocjonalne, skrajne i sensacyjne. To wzmacnia wrażenie, że „wszyscy coś wiedzą”, choć w rzeczywistości mamy do czynienia z mnożeniem niezweryfikowanych interpretacji. Ten mechanizm ma znaczenie operacyjne. Dezinformacja nie musi przekonać wszystkich do jednej wersji zdarzeń. Wystarczy, że stworzy środowisko informacyjne, w którym oficjalne komunikaty są traktowane jako podejrzane, a najbardziej skrajne tezy jako „alternatywne wyjaśnienie”. Dlaczego ta narracja jest groźna Najpoważniejszym skutkiem powyższej narracji nie jest sama wiara w teorię o „czyszczeniu terenu”. Istotniejsze jest osłabianie zdolności państwa do skutecznej komunikacji w czasie kryzysu. Jeżeli ostrzeżenia publiczne zaczynają być przedstawiane jako instrument manipulacji, część odbiorców może przestać traktować je poważnie. W sytuacji realnego zagrożenia ma to praktyczne konsekwencje. Mieszkańcy mogą ignorować zalecenia służb, zwlekać z przygotowaniem do ewakuacji, odrzucać komunikaty RCB albo szukać informacji wyłącznie w kanałach konspiracyjnych. Dezinformacja nie musi więc doprowadzić do masowej paniki, aby była szkodliwa. Wystarczy, że obniży zaufanie do procedur, które mają chronić życie i zdrowie. Drugim skutkiem jest dalsza polaryzacja społeczna. Przekaz o „czyszczeniu terenu” dzieli odbiorców na tych, którzy rzekomo „widzą prawdę”, oraz tych, którzy „wierzą systemowi”. To typowy mechanizm narracji spiskowych. Nie tworzy on przestrzeni do debaty o jakości działań państwa, lecz zastępuje ją podejrzeniem o zdradę. Co pokazuje przypadek Puszczy Solskiej Narracja o „operacji czyszczenia terenu” pokazuje, jak szybko realny kryzys może zostać przechwycony przez antypaństwową i antynatowską interpretację. Prawdziwy pożar stał się punktem wyjścia do opowieści o wysiedleniach, bazach NATO, Ukrainie, strefie buforowej, zdradzie państwa i utracie ziemi. Powyższy przypadek jest istotny, ponieważ łączy kilka kierunków propagandowych jednocześnie. Uderza w zaufanie do państwa, delegitymizuje komunikację kryzysową, wzmacnia niechęć wobec Ukrainy, przedstawia NATO jako zagrożenie oraz przesuwa lokalny kryzys do ramy wojennej i spiskowej. Nie jest to opis rzeczywistości, lecz narracyjna rama przechwytująca rzeczywistość. Jej skuteczność wynika z tego, że nie musi tworzyć faktów od zera. Wystarczy, że bierze realne zdarzenie, wybiera z niego emocjonalnie nośne elementy i dopisuje do nich fałszywą intencję. W tym przypadku prawdziwy pożar, prawdziwy alert i prawdziwy lęk lokalnej społeczności zostały wykorzystane do zbudowania fałszywej opowieści o ukrytej operacji państwa, NATO i Ukrainy przeciwko mieszkańcom wschodniej Polski.

„Operacja czyszczenia terenu”. Pożar w Puszczy Solskiej jako paliwo dla narracji antypaństwowej i antynatowskiej

•

2026-05-08

•

publikacje

Rosyjska i prorosyjska propaganda wykorzystuje pożar w Puszczy Solskiej do wzmacniania fałszywej narracji o rzekomym przygotowywaniu wschodniej Polski pod infrastrukturę wojskową NATO …

komentarz analityczny

Rosyjskie media propagandowe wykorzystują temat broni jądrowej jako narzędzie oddziaływania psychologicznego na społeczeństwa europejskie. Analizowany materiał opublikowany w rosyjskiej przestrzeni medialnej wpisuje się w ten schemat: buduje obraz NATO, Francji, Polski i Finlandii jako państw odpowiedzialnych za eskalację nuklearną, a Rosję przedstawia jako aktora defensywnego, racjonalnego i rzekomo gotowego do dialogu. Punktem wyjścia tekstu są wypowiedzi Giennadija Gatiłowa, stałego przedstawiciela Federacji Rosyjskiej przy Biurze ONZ w Genewie. Dyplomata stwierdza, że „ryzyka rozprzestrzeniania broni jądrowej w Europie wielokrotnie wzrosły”, a państwa niejądrowe powinny zrezygnować z „atomowych ambicji” oraz udziału we wspólnych misjach nuklearnych. Już sama konstrukcja tej wypowiedzi pokazuje zasadniczy kierunek przekazu: odpowiedzialność za pogorszenie bezpieczeństwa zostaje przeniesiona na Zachód, podczas gdy rosyjskie działania militarne i nuklearne są konsekwentnie pomijane lub fałszywie przedstawiane jako reakcja obronna. Zachód jako źródło nuklearnej eskalacji Najważniejszą osią propagandową analizowanego tekstu jest teza, że to państwa NATO prowadzą Europę w stronę eskalacji nuklearnej. Autorzy materiału sugerują, że debata o odstraszaniu jądrowym, współpraca sojusznicza, ćwiczenia wojskowe czy zmiany legislacyjne w Finlandii są elementami ofensywnego planowania przeciwko Rosji. Ten zabieg opiera się na odwróceniu logiki odstraszania. W zachodniej doktrynie bezpieczeństwa wzmacnianie odstraszania jest odpowiedzią na agresywną politykę Rosji, wojnę przeciwko Ukrainie, groźby nuklearne i rozmieszczanie rosyjskiego potencjału wojskowego bliżej granic NATO. W rosyjskim przekazie zostaje to jednak przedstawione odwrotnie: działania obronne i odstraszające państw europejskich mają być dowodem ich agresywnych intencji. Właśnie dlatego w tekście pojawia się sugestywna teza, że państwa zachodnie wzmacniają koordynację „w sprawie użycia takich uzbrojeń przeciwko wspólnemu przeciwnikowi”. Następnie autorzy dopowiadają, że „wszyscy rozumieją, iż chodzi o Rosję”. Jest to klasyczny mechanizm propagandowy: odbiorca ma uznać, że Rosja jest nie tylko potencjalnym celem odstraszania, lecz ofiarą przygotowywanej agresji. Rosja jako państwo odpowiedzialne i „otwarte na dialog” Drugim filarem narracji jest kreowanie Moskwy na aktora rzekomo "odpowiedzialnego, pokojowego" i przywiązanego do prawa międzynarodowego. Gatiłow stwierdza, że Rosja „nie jest przeciwna dialogowi”, ale jej „oponenci nie są gotowi do konstruktywnej i wzajemnie szanującej rozmowy”. Tego rodzaju formuła ma nadać rosyjskiemu stanowisku pozór dyplomatycznej racjonalności. Problem polega na tym, że tekst całkowicie pomija kontekst rosyjskich działań, które same zwiększają ryzyko nuklearne w Europie. Rosja rozmieściła taktyczną broń jądrową na Białorusi, a Władimir Putin potwierdzał dostarczenie głowic jako sygnał wobec Zachodu. Było to pierwsze tego typu rozmieszczenie rosyjskich głowic poza terytorium Federacji Rosyjskiej po rozpadzie ZSRR. W tekście rosyjskie działania nie są jednak opisywane jako eskalacyjne. Przeciwnie — są przedstawiane jako „obrona”, „współpraca z Białorusią” i „odpowiedź na zagrożenia ze strony kolektywnego Zachodu”. To przykład selekcji faktów: propagandowy przekaz pokazuje tylko te elementy rzeczywistości, które wspierają obraz Rosji jako państwa zmuszonego do reakcji. Polska jako „rusofobiczny” prowokator Szczególne miejsce w materiale zajmuje Polska. W tekście pojawia się sformułowanie o „rusofobskich liderach” Polski, którzy rzekomo „nie ukrywają własnych ambicji nuklearnych” i „szukają każdego pretekstu do rozszerzenia agresywnych działań przeciwko Rosji”. Celem tego zabiegu jest delegitymizacja polskiej polityki obronnej. Polska nie jest przedstawiana jako państwo frontowe NATO, reagujące na realne zagrożenie wynikające z rosyjskiej wojny przeciwko Ukrainie i militaryzacji Białorusi, lecz jako nieodpowiedzialny podmiot popychający Europę do konfliktu. Tego typu przekaz ma dwie funkcje. Na zewnątrz buduje obraz Polski jako państwa awanturniczego i antyrosyjskiego. Do wewnątrz — wobec odbiorców w Polsce i Europie — ma osłabiać zaufanie do polskich władz, do NATO oraz do polityki odstraszania. Rosyjska propaganda regularnie przedstawia Polskę jako państwo „eskalujące”, ponieważ właśnie polska odporność, wsparcie dla Ukrainy i konsekwentna polityka bezpieczeństwa są jednym z głównych celów rosyjskich operacji informacyjnych. Macron i francuski „parasol” jako „nuklearna awantura” W analizowanym materiale Francja i prezydent Emmanuel Macron zostają przedstawieni jako inicjatorzy niebezpiecznego projektu nuklearnego w Europie. Gatiłow mówi o strategii Macrona polegającej na „wciąganiu coraz większej liczby państw europejskich w jego nuklearną awanturę”. To bardzo charakterystyczny zabieg językowy: debata o odstraszaniu zostaje zastąpiona emocjonalnym określeniem „awantura”. W rzeczywistości francuska dyskusja dotyczy rozwoju europejskiego wymiaru odstraszania, a nie przekazania państwom sojuszniczym prawa do użycia francuskiej broni jądrowej. Koncepcja Macrona obejmuje m.in. udział sojuszników w ćwiczeniach, możliwe czasowe rozmieszczenia francuskich samolotów zdolnych do przenoszenia broni jądrowej na terytoriach sojuszniczych w sytuacji kryzysowej oraz zachowanie wyłącznej decyzji Paryża w sprawie ewentualnego użycia broni jądrowej. Rosyjski przekaz pomija tę różnicę. Nie wyjaśnia, że chodzi o odstraszanie, sygnalizację strategiczną i zwiększenie kosztów potencjalnej agresji. Zamiast tego buduje obraz Francji jako państwa, które rozlewa ryzyko nuklearne na Europę Wschodnią. W takim ujęciu Polska nie jest partnerem we wzmacnianiu bezpieczeństwa, lecz uczestnikiem francuskiego "planu eskalacji". Finlandia jako przykład „porzucenia neutralności” Finlandia pojawia się w tekście jako państwo, które po wejściu do NATO ma rzekomo otwierać drogę do rozmieszczenia broni jądrowej na swoim terytorium. Rosyjski materiał eksponuje fakt, że fiński rząd zaproponował zmianę przepisów umożliwiającą import, transport, dostarczanie lub posiadanie urządzeń jądrowych w kontekście obrony Finlandii, obrony zbiorowej NATO i współpracy obronnej. To prawdziwy element debaty legislacyjnej, ale rosyjski tekst nadaje mu jednoznacznie alarmistyczny sens. Fiński rząd podkreślał bowiem, że projekt utrzymuje penalizację nabywania, produkcji, rozwoju i detonacji urządzeń jądrowych oraz że Finlandia pozostaje związana traktatem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. W propagandowej ramie ten kontekst znika. Zamiast szczegółowej informacji prawnej odbiorca otrzymuje sugestię: Finlandia była neutralna, weszła do NATO, a teraz staje się elementem nuklearnego zagrożenia dla Rosji. To ma wzmacniać rosyjską tezę, że rozszerzenie NATO nie jest efektem strachu państw regionu przed Rosją, lecz agresywnym ruchem Zachodu przeciwko Moskwie. Traktat o nierozprzestrzenianiu jako narzędzie propagandy prawnej Analizowany tekst często odwołuje się do języka prawa międzynarodowego. Gatiłow mówi o konieczności przestrzegania „ducha i litery” traktatu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej. W ujęciu propagandowym ma to stworzyć wrażenie, że Rosja broni porządku prawnego, a NATO go podważa. Jest to przykład tzw. legalistycznej propagandy: język prawa zostaje wykorzystany selektywnie, aby nadać przekazowi pozór obiektywizmu. NATO utrzymuje, że rozwiązania nuclear sharing pozostają zgodne z traktatem, ponieważ Stany Zjednoczone zachowują pełną kontrolę nad własną bronią jądrową rozmieszczoną w Europie. Rosyjski przekaz nie prowadzi debaty prawnej, lecz używa traktatu jako instrumentu oskarżenia. Państwa zachodnie zostają przedstawione jako łamiące lub obchodzące reżim nierozprzestrzeniania, podczas gdy rosyjskie rozmieszczenie broni jądrowej na Białorusi zostaje znormalizowane jako działanie obronne. Upadek kontroli zbrojeń jako „wina NATO” Kolejnym elementem tekstu jest teza, że erozja architektury kontroli zbrojeń nastąpiła z winy państw NATO. Gatiłow wskazuje na upadek traktatów ABM, INF i New START, sugerując, że to Zachód podważył mechanizmy stabilności strategicznej. To narracja jednostronna i wygodna dla Kremla. NATO wskazywało, że traktat INF upadł po latach zarzutów wobec Rosji dotyczących systemu SSC-8/9M729, a państwa sojusznicze uznały Rosję za odpowiedzialną za jego rozpad. W odniesieniu do New START NATO podkreślało również, że Rosja nie wypełniała prawnie wiążących zobowiązań, m.in. w zakresie inspekcji i pracy dwustronnej komisji konsultacyjnej; traktat wygasł 5 lutego 2026 r. Rosyjska narracja odwraca tę odpowiedzialność. Zamiast pokazać wieloletni proces erozji zaufania, w którym Moskwa odegrała istotną rolę, tekst tworzy prosty schemat: Zachód niszczy traktaty, Rosja musi się bronić. Jest to jeden z najczęściej stosowanych mechanizmów rosyjskiej propagandy strategicznej. Rosyjskie zbrojenia jako „konieczna odpowiedź” Końcowa część wypowiedzi przygotowuje uzasadnienie dla dalszej militaryzacji rosyjskiego kierunku zachodniego i północno-zachodniego. W tekście pojawia się wątek wzmocnienia Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, rozwoju współpracy z Białorusią oraz możliwego zwiększenia „przejrzystości” potencjału nuklearnego w obwodzie kaliningradzkim. To ważny element propagandowego przekazu: odbiorca ma uznać, że każda rosyjska decyzja wojskowa jest odpowiedzią na działania NATO. W tej logice Rosja nigdy nie eskaluje jako pierwsza, lecz wyłącznie „uwzględnia zagrożenia”, „wzmacnia bezpieczeństwo” i „chroni swoje państwo oraz naród”. Jednocześnie tekst pomija fakt, że Rosja już wcześniej przeniosła elementy presji nuklearnej na Białoruś. W grudniu 2025 r. Białoruś pokazała rozmieszczenie rosyjskich systemów Oresznik, zdolnych do przenoszenia głowic jądrowych, co zostało odebrane jako kolejny element zwiększania presji wojskowej wobec Europy. Techniki manipulacji: odwrócenie sprawstwa, selekcja faktów, katastrofizacja Analizowany materiał wykorzystuje kilka podstawowych technik propagandowych. Pierwszą jest odwrócenie sprawstwa. Rosja, prowadząca agresywną politykę wobec Ukrainy i posługująca się groźbami nuklearnymi, zostaje przedstawiona jako strona reagująca na cudze prowokacje. Drugą techniką jest selekcja faktów. Tekst przywołuje realne elementy debaty o odstraszaniu, ale pomija te informacje, które zaburzałyby pożądany obraz: rosyjskie rozmieszczenie broni jądrowej na Białorusi, groźby rosyjskich polityków, agresję przeciwko Ukrainie oraz systematyczne używanie szantażu nuklearnego wobec państw europejskich. Trzecią techniką jest katastrofizacja. Sformułowania o „wielokrotnym wzroście ryzyka”, „nuklearnej awanturze”, „nieodwracalnych szkodach” i „agresywnych działaniach przeciwko Rosji” mają wywołać poczucie zagrożenia. Celem nie jest racjonalna debata o bezpieczeństwie, lecz emocjonalna presja na odbiorcę. Czwartą techniką jest stygmatyzacja przeciwnika. Polska zostaje opisana przez pryzmat „rusofobii”, Francja przez pryzmat „awantury”, a NATO przez pryzmat „militaryzmu”. W ten sposób konkretne decyzje polityczne i wojskowe zostają zastąpione ocenami moralnymi i emocjonalnymi. Funkcja psychologiczna: strach przed wojną i presja na społeczeństwa europejskie Najważniejszym celem tekstu jest wywołanie lęku przed wojną nuklearną. Odbiorca ma odnieść wrażenie, że działania państw NATO nie zwiększają bezpieczeństwa, lecz czynią Europę celem rosyjskiego odwetu. To typowy mechanizm presji informacyjno-psychologicznej. W odniesieniu do Polski przekaz ma dodatkowy wymiar. Ma osłabić społeczną akceptację dla polityki odstraszania, współpracy z Francją, udziału w strukturach NATO oraz wzmacniania własnego potencjału obronnego. Rosyjska propaganda dąży do tego, by polski odbiorca zaczął postrzegać własne państwo nie jako podmiot zwiększający bezpieczeństwo, lecz jako uczestnika niebezpiecznej gry mocarstw. W szerszym wymiarze tekst ma uderzać w spójność Zachodu. Pokazuje NATO jako sojusz eskalujący, Francję jako państwo ryzykowne, Polskę jako prowokatora, Finlandię jako nowego uczestnika nuklearnej konfrontacji, a Rosję jako państwo zmuszone do odpowiedzi. To przekaz zgodny z długofalowym celem Kremla: osłabianiem zaufania do sojuszy, podważaniem odstraszania i wzmacnianiem lęku przed konsekwencjami wspierania Ukrainy. Kim jest Giennadij Gatiłow? Giennadij Gatiłow jest stałym przedstawicielem Federacji Rosyjskiej przy Biurze ONZ i innych organizacjach międzynarodowych w Genewie. Funkcję tę objął w lutym 2018 r., po wcześniejszej pracy jako wiceminister spraw zagranicznych Rosji oraz dyrektor Departamentu Organizacji Międzynarodowych w rosyjskim MSZ. Według informacji ONZ Gatiłow urodził się w 1950 r., a służbę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych ZSRR rozpoczął w 1972 r. Pracował m.in. w placówkach dyplomatycznych w Egipcie i Jordanii, w strukturach zajmujących się organizacjami międzynarodowymi, a także jako pierwszy zastępca stałego przedstawiciela Rosji przy ONZ. Przed objęciem stanowiska w Genewie był również starszym doradcą w Biurze Wykonawczym Sekretarza Generalnego ONZ. Jego wypowiedzi należy więc traktować jako element oficjalnej komunikacji państwa rosyjskiego. W analizowanym materiale pełnią one funkcję legitymizującą: nadają propagandowej narracji rangę stanowiska dyplomatycznego i mają wzmacniać przekonanie, że rosyjskie tezy o „nuklearnej eskalacji Zachodu” są częścią poważnej debaty międzynarodowej. Wnioski: zastraszanie jako cel rosyjskiej wojny informacyjnej Analizowany tekst nie jest neutralnym materiałem o proliferacji broni jądrowej. To przekaz propagandowy, który wykorzystuje temat atomowego zagrożenia do budowania strachu, podważania wiarygodności NATO i przedstawiania Polski oraz Francji jako państw eskalujących sytuację w Europie. Najważniejsza manipulacja polega na odwróceniu przyczyn i skutków. Rosyjskie działania wojskowe, rozmieszczenie potencjału nuklearnego na Białorusi i retoryka szantażu zostają wyciszone lub usprawiedliwione. Zachodnie działania odstraszające są natomiast pokazane jako agresywne, nieodpowiedzialne i zagrażające bezpieczeństwu kontynentu. W praktyce jest to próba oddziaływania na europejską opinię publiczną. Rosyjska propaganda chce przekonać odbiorców, że wzmacnianie odstraszania zwiększa ryzyko wojny, a nie ogranicza ryzyko agresji. Taki przekaz ma osłabiać wolę polityczną państw NATO, budować presję społeczną przeciwko współpracy obronnej oraz utrudniać podejmowanie decyzji wzmacniających bezpieczeństwo wschodniej flanki.

„Nuklearna awantura Zachodu”. Rosyjska propaganda wykorzystuje temat broni jądrowej do presji informacyjnej na Europę

•

2026-05-05

•

publikacje

Rosyjskie media propagandowe wykorzystują temat broni jądrowej jako narzędzie oddziaływania psychologicznego na społeczeństwa europejskie. Analizowany materiał opublikowany w rosyjskiej przestrzeni medialnej wpisuje …

komentarz analityczny

Najnowsza aktywność

Najnowsza aktywność

„Tarcza Wschód” w propagandowym zwierciadle reżimu Łukaszenki

Propaganda strachu. Polska, Ukraina, Bałtyk i NATO w rosyjskiej operacji zastraszania

Rosyjska operacja propagandowa: Polska jako zagrożenie, NATO jako słabość, Ukraina jako obciążenie

„Operacja czyszczenia terenu”. Pożar w Puszczy Solskiej jako paliwo dla narracji antypaństwowej i antynatowskiej

„Nuklearna awantura Zachodu”. Rosyjska propaganda wykorzystuje temat broni jądrowej do presji informacyjnej na Europę

DISINFO DIGEST

O nas

Witaj na naszym portalu informacyjno-edukacyjnym

najnowsza aktywność