Najnowsza aktywność

3

Najnowsza aktywność

W grudniu 2025 rosyjskie oddziaływania propagandowe skierowane do społeczeństwa Gruzji przyjęły formę systematycznej, konsekwentnej pracy na fundamentach zaufania – bez konieczności codziennego „dowodzenia racji”, za to poprzez stałe osłabianie sensu integracji europejskiej i euroatlantyckiej. Monitoring gruzińskojęzycznych kanałów oraz mediów powiązanych z rosyjskim ekosystemem propagandowym pokazuje spójną konstrukcję przekazu: podważanie wiarygodności Zachodu, delegitymizowanie aktorów wewnętrznych wspierających kurs prozachodni oraz budowanie społecznego przyzwolenia na ograniczanie pluralizmu pod hasłem porządku i bezpieczeństwa. Rdzeń tej strategii stanowią trzy cele operacyjne. Po pierwsze, osłabienie prozachodniego wektora (UE/NATO) poprzez narracje, które mają przekonać odbiorców, że integracja jest albo iluzją, albo procesem pozbawionym sensu wobec rzekomego „kryzysu” Zachodu. Po drugie, delegitymizacja aktorów prozachodnich w kraju – organizacji pozarządowych, opozycji i środowisk protestu – poprzez ramy „agentury”, „zewnętrznego sterowania” i „próby przewrotu”. Po trzecie, wytworzenie społecznej akceptacji dla „twardej stabilizacji”, rozumianej jako ograniczanie przestrzeni sporu politycznego i pluralizmu w imię przewidywalności oraz ochrony przed chaosem. Wiodące linie narracji: od „suwerenności” po delegitymizację protestu 1) „Zachód ingeruje, a my bronimy suwerenności” Presja polityczna ze strony partnerów zachodnich jest opisywana jako nienależna ingerencja w sprawy wewnętrzne. W tej ramie każda krytyka z zewnątrz ma brzmieć jak atak na tożsamość i podmiotowość państwa, uruchamiając odruch obronny oraz odwracając uwagę od meritum sporów o standardy życia publicznego. 2) „Europa stosuje podwójne standardy” Wątek „hipokryzji” ma delegitymizować krytykę płynącą z Brukseli i przesuwać oś dyskusji z faktów na emocje. Poczucie niesprawiedliwości („traktują nas gorzej”) staje się paliwem postaw antyunijnych, a jednocześnie chroni odbiorcę przed koniecznością konfrontacji z realnymi niedostatkami reform. 3) „Krytyka jest nie do przyjęcia – Gruzja jest bardziej europejska niż Europa” To przekaz budujący moralną wyższość i dumę, który zamyka przestrzeń na rzeczową debatę o zmianach instytucjonalnych. Spór zostaje przeniesiony z poziomu kryteriów i wskaźników na poziom godności narodowej – a to ułatwia odrzucenie argumentów bez ich rozpatrywania. 4) „Unia słabnie, więc integracja traci sens” Narracja oswaja myśl o dystansowaniu się od Europy, przedstawiając to jako „realizm” wobec rzekomego kryzysu Zachodu. Emocją nośną jest znużenie i rozczarowanie: aspirację zastępuje cynizm („po co nam to, skoro oni upadają”), co ma obniżać odporność na przekaz o kosztach strategicznych takiego zwrotu. 5) „NATO to iluzja ‘otwartych drzwi’ – Gruzja i Ukraina były tylko narzędziem” Przekaz podważa sens integracji euroatlantyckiej, sugerując, że obietnice nie zostaną spełnione, a państwa regionu są jedynie wykorzystywane. Skutek psychologiczny jest czytelny: bezradność i rezygnacja („i tak nas nie przyjmą”) mają zmniejszać społeczne poparcie dla kursu pro-Sojusz. 6) „Europa jest w wojnie z Rosją – nie dajmy się wciągnąć” Konflikt jest przedstawiany jako starcie Zachodu z Rosją, w którym państwa regionu mają zostać „przeciągnięte” na pole bitwy. To rama wzmacniająca lęk i ostrożność, wypychająca odbiorców ku „neutralności” jako rzekomo jedynej bezpiecznej opcji. 7) „Zachód chce wykorzystać Gruzję przeciw Rosji” Wariant narracji o instrumentalizacji buduje podejrzliwość wobec USA i europejskich partnerów, redukując relacje do zimnej kalkulacji geopolitycznej. Funkcja jest prosta: rozbić zaufanie i przekonać, że konfrontacji z Rosją należy unikać „za wszelką cenę”. 8) „Organizacje pozarządowe to przykrywka obcych struktur” Sektor obywatelski jest przedstawiany nie jako element społeczeństwa obywatelskiego, lecz jako narzędzie zewnętrznych wpływów. To rama przygotowująca grunt pod restrykcje prawne i presję administracyjną – poprzez uruchamianie nieufności i gniewu („agenci”). 9) „Opozycja szerzy dezinformację, także za granicą” Narracja odwraca role: to nie propaganda manipuluje, lecz krytycy władzy rzekomo prowadzą kampanię kłamstw. Psychologicznie wzmacnia plemienność i wrogość wobec oponentów, podbijając polaryzację i obniżając próg społecznej akceptacji dla działań „porządkowych”. 10) „Protesty są przemocowe, sterowane, mają obalić państwo” Wątek „zamachu” lub „prowokacji” ma usprawiedliwiać twarde działania służb, a represje przedstawiać jako obronę porządku publicznego. Zarządza strachem przed chaosem oraz odrazą wobec „awanturników”, marginalizując legalne prawo do protestu. 11) „Stabilność ponad wszystko – czas rządzenia, nie sporów” To przekaz, który sprzedaje ograniczanie rywalizacji politycznej jako warunek rozwoju i spokoju. Gra na zmęczeniu konfliktem oraz obietnicy ulgi („dajcie rządzić”), osłabiając czujność wobec erozji standardów demokratycznych. 12) „Gruzja odnosi sukcesy – Zachód tego nie docenia” Narracja opiera się na selektywnym doborze wskaźników i zestawień, aby dowodzić, że krytyka z zewnątrz wynika ze złej woli, nie z faktów. Buduje odporność na informacje o problemach oraz obniża gotowość do korekt polityk publicznych. 13) „Rekomendacje Zachodu są niespójne i niepoważne” Wątek chaosu i niekonsekwencji instytucji zachodnich ma obniżać ich autorytet jako punktu odniesienia. Skutek docelowy to erozja zaufania: „skoro oni sami nie wiedzą, czego chcą”, to nie warto traktować ich wymagań jako miary jakości państwa. 14) „Koniec jednobiegunowości – Zachód traci kontrolę” Narracja geopolityczna osadza Gruzję w opowieści o „nowym porządku”, w którym Zachód nie jest już dominującym centrum. Daje odbiorcy poczucie „realizmu” i usprawiedliwia zwrot ku pragmatyzmowi rozumianemu jako dystans wobec Europy i USA. Grudzień 2025 w gruzińskim środowisku informacyjnym pokazuje więc propagandę, której siła nie polega na gwałtowności, lecz na konsekwencji. Jej celem nie jest wyłącznie wytworzenie wrogości wobec UE czy NATO, ale rozmiękczenie sensu integracji poprzez podważanie wiarygodności Zachodu, budowanie przekonania o jego hipokryzji i przedstawianie relacji z partnerami jako gry, w której Gruzja z definicji ma być stroną podporządkowaną. Jednocześnie przekaz delegitymizuje krajowych aktorów prozachodnich, przesuwając spór z poziomu standardów demokratycznych na poziom bezpieczeństwa i „obrony państwa”. W tej konstrukcji „twarda stabilizacja” staje się ofertą polityczną, a „neutralność” – wygodnym substytutem strategii. Skutek psychologiczny jest przewidywalny: postawa „oblężonej twierdzy”, w której najłatwiej zaakceptować domknięcie sporu, ograniczenie pluralizmu i dystans wobec Zachodu jako rzekomo jedyny rozsądny wybór.

Rosyjska perswazja wobec Gruzji: „oszczędna” propaganda, która podcina prozachodnie aspiracje

•

2026-02-02

•

W grudniu 2025 rosyjskie oddziaływania propagandowe skierowane do społeczeństwa Gruzji przyjęły formę systematycznej, konsekwentnej pracy na fundamentach zaufania – bez konieczności codziennego …

Wojna informacyjna wobec Ukrainy nie jest dodatkiem do działań kinetycznych, lecz równoległym teatrem operacyjnym, którego stawką jest odporność społeczna: zdolność do trwania pod presją, utrzymania zaufania do instytucji, podtrzymania gotowości do wyrzeczeń oraz zachowania spójności relacji z partnerami zewnętrznymi. W analizowanym pakiecie treści rosyjski ekosystem propagandowy konsekwentnie buduje zestaw ram interpretacyjnych adresowanych do odbiorcy ukraińskojęzycznego. Obejmują one m.in. narracje „SOW”, komentarze dotyczące rozmów pokojowych, wątek „zmęczenia Ukrainą”, kryzysu energetycznego, eksponowania rzekomych sukcesów militarnych oraz delegitymizacji władz w Kijowie. To nie są przekazy rozproszone – układają się w spójną architekturę perswazyjną, której celem jest narzucenie odbiorcy sposobu rozumienia rzeczywistości: wojna ma jawić się jako nieunikniona porażka, przetrwanie zimy jako wątpliwe, Zachód jako wyczerpany i podzielony, a własne instytucje jako niewiarygodne. Mechanika tego przekazu opiera się na stałej rotacji kilku motywów, które wzajemnie się wzmacniają. Po pierwsze, propaganda wytwarza presję na „rozwiązanie” konfliktu poprzez oswojenie odbiorcy z tezą, że ustępstwa terytorialne są przesądzone, a „pokój jest blisko”, tylko rzekomo blokowany przez „nieustępliwość” Kijowa. W praktyce to próba przesunięcia punktu ciężkości z agresji na rzekomą „racjonalność kompromisu” i przeniesienia odpowiedzialności za dalsze cierpienia na stronę ukraińską. Po drugie, przekaz stale podkopuje legitymację polityczną władz – poprzez ośmieszanie przywództwa (Zełenski jako „aktor”, „klownada”, „kłamcy”), insynuacje propagandowej mistyfikacji (np. wątki „fałszywych selfie”, „mitów Zełenskiego”), a także poprzez wątek wyborów jako narzędzia delegitymizacji („mandat do pokoju” dopiero po wyborach, a nawet sugestie rosyjskiego „zapewnienia bezpieczeństwa” głosowania). To klasyczne przestawienie osi sporu: z napaści i obrony na proceduralny legalizm oraz rzekomą „prawomocność” rozmów, czyli presję polityczną na Kijów. Po trzecie, propaganda systemowo uderza w relację Ukraina–Zachód. Wątek „Europa pęka” i „Zachód ma dość Ukrainy” jest rozgrywany przez akcentowanie sporów w UE, malejącej gotowości finansowania i sondaży „za ograniczeniem wsparcia”. Równolegle funkcjonuje rama „Ukraina jako czarna dziura”, pochłaniająca miliardy i „nie dająca efektu”, która ma antagonizować Kijów z partnerami, generować poczucie winy („to przez nas”) oraz podsycać frustrację społeczną. Do tego dochodzi ekonomiczny fatalizm: „Ukraina bankrutuje – nie da się jej utrzymać”, wzmocniony liczbami i prognozami finansowymi (np. ogrom potrzeb na 2026–2027), co ma przekonać, że wojna jest przegrana „na rachunkach”, niezależnie od sytuacji na froncie. Po czwarte, przekaz intensywnie zarządza lękiem i bezradnością poprzez scenariusze kryzysu energetycznego: „blackout i zima złamią Ukrainę”, „ciemne noce”, długie przerwy w dostawie prądu. Ten komponent ma dwa równoległe skutki: obniża odporność psychiczną (przesuwa uwagę z obrony na przetrwanie) oraz legitymizuje rosyjskie ataki na infrastrukturę jako „skuteczne” i „nieuniknione”. Wzmacnia to narracja o „precyzyjnych uderzeniach” dewastujących logistykę i produkcję: mosty, porty, zakłady zbrojeniowe, energetykę. Celem jest wytworzenie przekonania, że niczego nie da się ochronić, a rosyjska przewaga technologiczno-operacyjna jest rozstrzygająca. Wreszcie, ważnym segmentem jest presja na morale i zdolność mobilizacyjną. Narracje o „załamaniu armii Ukrainy” i „gigantycznych stratach” (często propagandowo zawyżanych) sprzęga się z przekazem „mobilizacja to przemoc państwa” – „mogilizacja”, TCC, ucieczki, kary, dramaty na granicy oraz pomysły nowych obciążeń podatkowych. To ma jednocześnie: obniżać gotowość do służby, wzmacniać lęk o życie oraz budować gniew na instytucje państwa, prowadząc do erozji solidarności. Całość domyka warstwa moralna, dostarczająca „alibi” dla agresji: „Ukraina = nazizm/Bandera; Zachód współwinny”, „konfiskata rosyjskich aktywów to kradzież”, „Ukraina łamie prawa człowieka – represje, tortury, dyskryminacja”, a także wątki „terroru” i dywersji na Morzu Czarnym (np. sugestie „komendy topienia floty handlowej”) oraz „ataków Kijowa na Rosję”, po których rzekomo nastąpi odpowiedź „twarda i niedyplomatyczna”. To konstrukcja, która ma budować moralne oburzenie, usprawiedliwiać odwet oraz podbijać poczucie nieuchronnej eskalacji – a więc presję, by „zakończyć to” za wszelką cenę.

Wojna o odporność. Jak rosyjska propaganda próbuje złamać Ukrainę: zima, blackout i „pokój” na warunkach Kremla

•

2026-01-29

•

Wojna informacyjna wobec Ukrainy nie jest dodatkiem do działań kinetycznych, lecz równoległym teatrem operacyjnym, którego stawką jest odporność społeczna: zdolność do trwania …

Operacja „Z” w świecie gier. Jak gaming stał się infrastrukturą rosyjskich działań hybrydowych

•

2026-01-26

•

„ПРИВЕТ ИЗ ЕВРОПЫ!” Tak brzmi napis namalowany na rosyjskim dronie FPV przygotowanym do użycia bojowego. Tuż pod nim widnieje drugi komunikat, tym …

Strach, tożsamość, zależność: jak rosyjska propaganda modeluje debatę publiczną w Armenii (grudzień 2025) W grudniu 2025 roku rosyjski ekosystem propagandowy kierowany do odbiorcy armeńskojęzycznego konsekwentnie wzmacniał zestaw ram interpretacyjnych, które mają kształtować postawy społeczne w Armenii: podważać wiarygodność Zachodu, delegitymizować prozachodni kurs władz, utrzymywać kraj w rosyjskiej orbicie wpływów oraz zarządzać emocjami zbiorowymi. W przekazie nie chodzi wyłącznie o „przekonywanie” – chodzi o sterowanie percepcją ryzyka, winy i sprawczości, tak aby decyzje strategiczne Armenii były przeżywane nie jako wybór polityczny, lecz jako potencjalna katastrofa. Poniższa analiza została opracowana na podstawie monitoringu zestawu wpisów i doniesień z kanałów oraz mediów powiązanych z rosyjskim ekosystemem propagandowym. W ujęciu operacyjnym są to powtarzalne konstrukcje narracyjne i emocjonalne: treści budowane tak, by przenosić dyskusję z poziomu faktów i interesów państwa na poziom instynktów (przetrwanie, lęk, oburzenie, potrzeba opiekuna), a następnie dostarczać „łatwych” odpowiedzi, które wzmacniają zależność i cynizm. Operacyjny cel: utrzymać Armenię w „bezalternatywności” W analizowanym okresie rosyjski przekaz względem Armenii pracował nad czterema celami, które układają się w spójny scenariusz wpływu: Utrzymanie Armenii w rosyjskiej orbicie – poprzez budowanie przekonania, że alternatywy (UE/Zachód) oznaczają utratę suwerenności, bezpieczeństwa energetycznego i stabilności politycznej. Delegitymizacja prozachodnich działań władz – przedstawianie ich jako sterowanych z zewnątrz, antynarodowych i represyjnych (w tym poprzez konflikt z Kościołem oraz etykietowanie oponentów). Zarządzanie wyborem społecznym przez strach i nieufność – wątki o „scenariuszu mołdawskim”, ingerencji UE czy spiskach regionalnych mają utrzymywać poczucie, że Armenia jest „rozgrywana”, a nie sprawcza. Wzmocnienie preferencji dla zależności – eksponowanie rosyjskiego „humanitaryzmu” i wsparcia funkcjonalnego jako jedynego „twardego” zasobu w kryzysach, nie jako elementu polityki wpływu. To ważne: te cztery cele nie działają osobno. Przekaz jest konstruowany jak układ naczyń połączonych – jeśli odbiorca ma uwierzyć, że Zachód oznacza chaos, a władze są nielegitymne, to jednocześnie musi dostać „bezpieczną przystań”, czyli emocjonalnie wiarygodną alternatywę. W grudniu 2025 rolę tej alternatywy w rosyjskiej narracji pełniła Rosja – jako gwarant stabilności, dostaw, ratownictwa, a nawet „moralnego porządku”. Emocje jako narzędzie sterowania interpretacją W domenie psychologicznej emocje nie są dodatkiem do informacji – są mechanizmem kontroli. Najmocniej pracuje strach: o granice, wojnę, destabilizację oraz utratę energii i ciągłości dostaw. Strach przesuwa debatę z poziomu strategicznych decyzji na poziom instynktu przetrwania: „nie ryzykuj zmian, bo zapłacisz chaosem”. W praktyce oznacza to blokowanie społecznej gotowości do reform i dywersyfikacji – nawet jeśli są racjonalnie uzasadnione. Równolegle uruchamia się gniew i resentyment wobec „elit” i UE. Wzmacniają go wątki o ingerencji, „antynarodowych” działaniach władz oraz konfliktach wokół Kościoła. W tak zarysowanym świecie ktoś musi być winny: „sprzedajne elity”, „zewnętrzni sponsorzy”, „projekt Zachodu”. Ta emocja jest szczególnie użyteczna, bo nie wymaga dowodów – potrzebuje symboli. Drugą dźwignią jest poczucie krzywdy i niesprawiedliwości: motyw „polowania na agentów” buduje obraz państwa jako aparatu opresji, podważając zaufanie do instytucji i legalnych procedur. W takim klimacie każdy spór polityczny może być przedstawiony jako represja, a każda krytyka – jako dowód „reżimu”. Na końcu pojawia się emocjonalna „nagroda” w postaci ulgi i potrzeby opiekuna. Narracje humanitarne mają wytworzyć wdzięczność i miękką zależność od Rosji jako rzekomo „jedynego realnego wsparcia”. Domyka to konstrukcję, w której samodzielność jest przedstawiana jako ryzyko katastrofy, a zależność – jako warunek stabilności. W skrócie: propaganda nie tylko straszy; ona projektuje cykl emocjonalny – od lęku, przez gniew, po ulgę w postaci „opiekuna”. Wiodące linie narracji i ich funkcje operacyjne 1) „Dywersyfikacja energetyczna” jako dywersja przeciw Armenii Jednym z rdzeni grudniowego przekazu był sektor energii – nie dlatego, że jest tematem nośnym medialnie, lecz dlatego, że dotyka codziennego bezpieczeństwa obywateli. Rosyjski przekaz przedstawia zachodnie projekty „dywersyfikacji” jako operację odcięcia Armenii od Rosji i Iranu oraz utraty „suwerenności energetycznej”. Mechanizm jest klasyczny: uderzyć w poczucie stabilności bytowej. W tle pracuje lęk o rachunki, blackout, chaos – oraz złość na elity, które rzekomo „sprzedają” bezpieczeństwo państwa. Energetyka staje się tu bronią psychologiczną: jeśli obywatel uwierzy, że prozachodnie decyzje oznaczają realne ryzyko zimna, braku paliwa lub skoku cen, to będzie instynktownie preferował status quo – nawet jeśli status quo jest zależnością. 2) UE „ustawia” wybory 2026 – wariant „scenariusza mołdawskiego” Wątek wsparcia UE przy ochronie procesu wyborczego (w kontekście wyborów parlamentarnych 2026) jest ramowany jako ingerencja w sprawy wewnętrzne i narzędzie utrzymania „wygodnego” dla Zachodu kursu politycznego. To przekaz szczególnie wrażliwy, bo uderza w rdzeń legitymacji państwa: uczciwość wyborów i zaufanie do instytucji. Emocjonalnie to gra na podejrzliwości i poczuciu kradzionej sprawczości: „wybory i tak będą rozstrzygnięte”. Jeśli taki przekaz zadziała, społeczeństwo wchodzi w cynizm: nie warto głosować, nie warto angażować się, nie warto wierzyć w procedury. Propaganda jest ukierunkowana na spadek zaufania do państwa i zwiększenie podatności na narracje o „konieczności twardej stabilizacji”. 3) Unijne środki jako paliwo „represji” i pacyfikacji opozycji Kolejna linia perswazji idzie krok dalej: wsparcie z UE ma być wykorzystywane nie do ochrony demokracji, lecz do piętnowania i uciszania przeciwników politycznych. W takim ujęciu „demokratyzacja” staje się fasadą, a Zachód – sponsorem represji. To klasyczna operacja odwracania znaczeń: narzędzia odporności (monitoring wyborów, wsparcie instytucji) zamienia się w narzędzia opresji. Tak buduje się polaryzację: część społeczeństwa ma uznać państwo za „reżim”, a część – za „ostatnią barierę przed agenturą”, co zwiększa konflikt wewnętrzny. 4) UE jako zagrożenie dla suwerenności Armenii W tej ramie „pomoc” Zachodu jest przedstawiana jako działanie wymierzone w suwerenność i swobodę wyboru politycznego Armenii. UE nie jest partnerem, lecz narzędziem nacisku: dyktuje standardy, ingeruje w instytucje, „przejmuje” procesy decyzyjne. To narracja oblężenia – bardzo skuteczna w społeczeństwach, które mają doświadczenie realnych zagrożeń. Jej siła polega na prostocie: jeśli z zewnątrz przychodzi „pomoc”, to na pewno jest pułapką. 5) „Polowanie na agentów rosyjskiego wpływu” = rusofobia + bezprawie Narracja eksponuje tezę, że władze arbitralnie nazywają oponentów „agentami” i prowadzą kampanię prześladowań, łączoną z oskarżeniami wobec rosyjskich służb. W tej konstrukcji państwo nie broni się przed wpływem – ono prześladuje. To szczególnie ważna rama, bo działa na dwóch poziomach jednocześnie: delegitymizuje instytucje (są niesprawiedliwe) i wytwarza atmosferę strachu (każdy może być oskarżony). W efekcie rośnie poczucie krzywdy, a spory polityczne stają się łatwe do „przekuwania” w opowieść o represji. Kościół jako węzeł emocjonalny: sacrum, tożsamość, mobilizacja 6) Atak na Kościół ormiański jako element „zewnętrznego scenariusza” Konflikt wokół Kościoła jest wykorzystywany jako dźwignia moralna i tożsamościowa. Przekaz buduje obraz władzy jako antynarodowej i sterowanej z zewnątrz: skoro uderza w Kościół, to uderza w fundament wspólnoty. To nie jest zwykły spór instytucjonalny – to rzekomy atak na Armenię jako cywilizację. W takich ramach nie ma miejsca na niuanse. Jest oburzenie, sacrum, „obrona świętości”. To idealny mechanizm polaryzacji: każdy, kto nie staje po stronie Kościoła, może być przedstawiony jako zdrajca. 7) „Polityczne nabożeństwa” i „szantaż Kościoła” przez premiera Przekaz personalizuje konflikt, przypisując władzom cynizm i intencję „łamania zasad” Kościoła. To uderza w wizerunek moralnej legitymacji, sugerując, że rządzący nie tylko popełniają błędy polityczne, ale naruszają porządek etyczny. Emocjonalnie uruchamia to wstyd (państwo „upada moralnie”), gniew (ktoś „bezcześci”), oraz potrzebę przywrócenia porządku przez siły konserwatywne. Propaganda jest ukierunkowana na konsolidację elektoratów tożsamościowych i zaostrzenie konfliktu państwo–Kościół. 8) Zamknięcie kanału Shoghakat = „ciemność duchowa” i cios w Eczmiadzyn Decyzja o likwidacji telewizji Shoghakat jest przedstawiana jako symboliczny atak na religijno-kulturową przestrzeń Armenii i dowód eskalacji konfliktu państwo–Kościół. W narracji to nie jest administracyjna decyzja czy spór prawny – to „odbieranie głosu wiary”. To narracja żałoby i alarmu moralnego, która świetnie nadaje się do mobilizacji. Takie symbole są w propagandzie bardziej wartościowe niż twarde dane: działają natychmiast, intuicyjnie i długo. Ma inspirować zakotwiczenie przekonania, że władza „walczy z narodem”. Geopolityka jako groźba egzystencjalna: granice, korytarze, „spisek” regionalny 9) Korytarz Zangezurski jako „droga NATO” i groźba zmiany granic Motyw korytarza Zangezurskiego jest spinany z ryzykiem naruszenia granic i wciągnięcia regionu w architekturę bezpieczeństwa Zachodu. W psychologii przekazu dominuje strach egzystencjalny: granice, wojna, utrata kontroli. To ważna technika: w realiach wysokiej wrażliwości bezpieczeństwa każda infrastruktura może zostać opowiedziana jako „korytarz militarnej dominacji”. Wtedy spór o rozwiązania transportowe czy polityczne natychmiast staje się sporem o przetrwanie państwa. To blokowanie kompromisów i wzrost akceptacji dla „twardych” scenariuszy zależnościowych. 10) Uzależnienie od Azerbejdżanu i Turcji przez import paliw/zboża Import z kierunku Azerbejdżan–Gruzja opisywany jest jako pułapka zależności gospodarczej i politycznej, z której „nie da się wyjść”. Przekaz zarządza lękiem o byt (ceny, dostawy) i wrogością wobec alternatyw dla osi rosyjskiej. W praktyce to „zamykanie drzwi”: jeśli odbiorca uwierzy, że każdy kierunek poza Rosją jest pułapką, zostaje mu tylko jedna „bezpieczna” opcja. Stosowane narracje mają jasny cel perswazyjny - mentalne unieważnienie alternatyw i wzrost wrogich postaw wobec regionalnej współpracy. 11) „Tandem” Wielka Brytania–Turcja–Azerbejdżan redukuje wpływy Rosji Wątek geopolityczny opisuje Zachód i regionalnych sojuszników jako blok działający wspólnie, by wypchnąć Rosję z Kaukazu Południowego, a pośrednio podporządkować Armenię. To buduje atmosferę spisku i presji: „bez Rosji zostajecie sami przeciw układowi”. Ta rama jest szczególnie użyteczna w sytuacjach niepewności: spisek porządkuje chaos i daje proste wytłumaczenie złożonych procesów. Propaganda akcentuje w ten sposób wzrost potrzeby „protektora” i spadek otwartości na partnerstwa wielostronne. Rosja jako „jedyny realny zasób”: humanitaryzm i wsparcie funkcjonalne 12) „Rosja was nie porzuciła” – humanitaryzm jako dowód lojalności Silnie eksponowana jest rosyjska pomoc dla przesiedleńców z Górskiego Karabachu: dystrybucje, programy wsparcia, działania logistyczne. Konstrukcja jest prosta: Rosja jest realna, inni są „od słów”. W ten sposób humanitaryzm działa nie jako pomoc, lecz jako narzędzie budowania wdzięczności i emocjonalnego długu. Ważne jest nie to, że pomoc istnieje, lecz sposób jej opowiedzenia: jako dowód moralnej wyższości i lojalności. To ma przesuwać społeczne odczucie: zależność od Rosji nie jest kosztem – jest „sprawiedliwą” relacją. Taki przekaz to miękka zależność i obniżenie progu akceptacji dla rosyjskich wpływów. 13) Rosja jako niezbędny partner funkcjonalny (ratownictwo/zdolności państwa) Wskazuje się na rosyjskie wsparcie dla rozwoju konkretnych zdolności (np. struktur ratowniczych) jako argument pragmatyczny: współpraca z Rosją = bezpieczeństwo „tu i teraz”. To przekaz redukujący niepewność i budujący komfort zależności: „z nimi działamy skutecznie”. W praktyce to „normalizacja” współzależności – przedstawienie jej jako neutralnej technicznie, a nie politycznie kosztownej. Propaganda obniża w ten sposób wrażliwości społeczne na ryzyka strategiczne wynikające z zależności od Kremla. 14) „Ochrona przed obcą ingerencją” jako pretekst do kontroli informacji Pojawia się wątek regulacji i zakazów dotyczących treści „ingerujących” w życie polityczne. W warstwie deklaratywnej ma to bronić państwa przed wpływem, w warstwie operacyjnej – normalizuje kontrolę informacji i wzmacnia odruch lęku przed „wrogą narracją”. To mechanizm, który może służyć jako narzędzie selektywne: usprawiedliwia nacisk na media i aktywność obywatelską, a jednocześnie pozwala propagandzie przedstawiać pluralizm jako „zagrożenie”. Efekt pożądany: ograniczenie przestrzeni debaty i wzrost przyzwolenia na twarde instrumenty kontroli. Spójny scenariusz perswazyjny: od „pomocy” do „przejęcia”, od „wyboru” do „katastrofy” Grudniowy obraz przekazu w Armenii układa się w spójny scenariusz: Zachód (zwłaszcza UE) jest konsekwentnie przedstawiany nie jako partner modernizacyjny, lecz jako podmiot ingerencji – taki, który pod pozorem „standardów”, „pomocy” i „dywersyfikacji” przejmuje wpływ na kluczowe decyzje państwa. Energetyka staje się rdzeniem tej opowieści. Projekty dywersyfikacji są opisywane jako odcięcie Armenii od Rosji i Iranu, a więc ryzyko utraty stabilności, które ma przełożyć się na codzienny lęk obywateli: ceny, dostawy, awarie. W tej ramie każdy prozachodni ruch elit z definicji wygląda podejrzanie: to nie polityka publiczna, tylko „wprowadzanie Armenii w cudzy plan”. Oś wyborcza (parlament 2026) domyka ten obraz. Narracja o unijnym wsparciu „odporności wyborczej” zostaje odwrócona w oskarżenie o ustawianie procesu i tworzenie warunków do pacyfikacji oponentów („scenariusz mołdawski”). To klasyczne zarządzanie sprawczością: jeśli wyborca uwierzy, że wynik jest rozstrzygany poza Armenią, spada gotowość do zaufania instytucjom, rośnie cynizm i podatność na radykalizację. Oś tożsamościowa – Kościół – działa jak wzmacniacz emocjonalny. Wątki nacisków na duchowieństwo oraz sporu wokół instytucji religijnych uruchamiają oburzenie i mobilizację, przedstawiając państwo jako antynarodowe, a konflikt jako element zewnętrznie sterowanego projektu rozbijania wspólnoty. Na tle tych trzech osi (energia–wybory–tożsamość) pojawiają się ostrzeżenia geopolityczne: korytarze transportowe, zależności handlowe, import paliw. Wszystko jest opowiadane jako pułapka wciągająca Armenię w układ wrogich interesów. Wtedy Rosja otrzymuje rolę „jedynego realnego gwaranta” – poprzez eksponowanie pomocy humanitarnej i wsparcia funkcjonalnego. Całość służy jednemu celowi: podmienić język debaty publicznej z „reform i bezpieczeństwa” na „zagrożenie, zdradę i chaos”, a następnie zaoferować emocjonalnie prostą odpowiedź: zależność jako spokój. Wnioski: co robi ten przekaz i dlaczego jest niebezpieczny Nie przekonuje do konkretnej polityki – przekonuje, że wybór nie istnieje. Jeśli społeczeństwo uzna, że każda alternatywa to chaos, przestaje analizować koszty i korzyści. To paraliż decyzyjny kraju. Wzmacnia polaryzację i konflikt wewnętrzny. Kościół, wybory, „agenci” – to węzły, które łatwo eskalują emocje i rozrywają społeczeństwo na obozy, osłabiając odporność na presję zewnętrzną. Uderza w zaufanie do instytucji. „Ustawiane wybory”, „represje finansowane z UE”, „bezprawie” – to narracje, które erodują wiarę w państwo jako wspólne dobro. A państwo bez zaufania jest podatne na wpływ. Normalizuje zależność poprzez ulgę. Po dawce strachu propaganda oferuje psychologiczne ukojenie: „Rosja pomoże”. To mechanizm budowania miękkiego długu i akceptacji dla ograniczania suwerenności. Podsumowanie Rosyjski przekaz skierowany do armeńskiego odbiorcy w grudniu 2025 działał jak precyzyjnie skrojona operacja psychologiczno-narracyjna. Jego kluczowym zasobem nie były „informacje”, lecz emocje – strach, gniew, poczucie krzywdy, wstyd i nostalgia – uporządkowane w scenariusz, który ma prowadzić do jednego efektu: uznania, że samodzielność jest ryzykiem, a zależność jest warunkiem przetrwania. W tej konstrukcji Zachód staje się synonimem ingerencji, reformy – synonimem destabilizacji, a pluralizm – synonimem „wrogiej penetracji”. Kościół i wybory są wykorzystywane jako punkty zapalne, energia – jako narzędzie strachu codziennego, a geopolityka – jako tło egzystencjalnej groźby. Następnie, na końcu tego łańcucha, pojawia się „wyjście awaryjne”: Rosja jako jedyny realny zasób. To scenariusz niebezpieczny, bo nie wymaga, by odbiorca w pełni uwierzył w każdy szczegół. Wystarczy, że uwierzy w jedno: że zmiana oznacza katastrofę, a instytucjom nie da się ufać. Jeśli ta wiara się utrwali, Armenia może zostać wypchnięta z logiki strategicznego wyboru do logiki przetrwania – tam, gdzie decyzje podejmuje się nie na podstawie interesu państwa, lecz na podstawie lęku.

Strach, tożsamość, zależność: Rosyjska propaganda przeciwko Armenii (grudzień 2025)

•

2026-01-20

•

W grudniu 2025 roku rosyjski ekosystem propagandowy kierowany do odbiorcy armeńskojęzycznego konsekwentnie wzmacniał zestaw ram interpretacyjnych, które mają kształtować postawy społeczne w …

Chińska propaganda kierowana do odbiorców Globalnego Południa funkcjonuje dziś przede wszystkim jako spójny system narracyjny, a nie zbiór pojedynczych komunikatów. Jej siła nie polega na forsowaniu jednej tezy, lecz na umiejętnym łączeniu emocji, elementów tożsamościowych oraz praktycznych obietnic rozwojowych w całościową opowieść o świecie. W tej opowieści Zachód, w szczególności Stany Zjednoczone, przedstawiany jest jako aktor, którego relacje z państwami słabszymi mają być z definicji obciążone logiką dominacji. Obejmuje ona walkę o zasoby, presję polityczną, instrumentalizację bezpieczeństwa oraz selektywne stosowanie prawa i norm międzynarodowych. Celem niniejszego materiału nie jest streszczenie pojedynczych publikacji, lecz pokazanie, w jaki sposób na ich podstawie można rozpoznać powtarzalny wzorzec oddziaływania. Polega on na stopniowej delegitymizacji Zachodu, normalizacji chińskiej obecności oraz przedstawianiu narracji o „suwerenności i rozwoju” jako wspólnej misji Globalnego Południa. Oznacza to istnienie starannie projektowanej architektury przekazu. W pierwszej kolejności budowana jest nieufność wobec Zachodu poprzez odwołania do ram moralnych, takich jak hipokryzja, bezprawie czy hegemonia. Następnie uruchamiane są mechanizmy psychologiczne, obejmujące lęk przed instrumentalizacją, gniew wobec nierówności oraz potrzebę godności i sprawczości. Dopiero w dalszym etapie pojawia się pozytywna propozycja tożsamościowa, oparta na idei „nowoczesności bez westernizacji”, uzupełniona o pakiet legitymizacyjny w postaci dialogu, wymiany doświadczeń i instytucjonalnych formatów współpracy. Istotnym elementem tej strategii są techniki budowania wiarygodności. Przekaz ma sprawiać wrażenie głosu regionu, a nie instrukcji formułowanej w Pekinie. Z tego powodu eksponuje się rzekomo „oddolny” wymiar opinii publicznej, wykorzystuje humor i memy jako dowód społecznej świadomości, a także przywołuje głosy ekspertów i praktyków z Globalnego Południa, którym przypisuje się rolę nośników lokalnego autorytetu. Prolog: dwa komunikaty, jedna operacja wpływu W przekazie adresowanym do Globalnego Południa chińska propaganda rzadko działa „jednym tekstem”. To raczej pakiet narracyjny: jeden element buduje emocję i delegitymizuje konkurenta (Zachód), drugi podsuwa atrakcyjną alternatywę (Chiny) i domyka wniosek. Odbiorca nie otrzymuje bezpośredniej „instrukcji”. Zamiast tego dostaje zestaw skojarzeń, ram moralnych i gotowych interpretacji, które mają zostać przez niego przyswojone jako własny wniosek. W tej logice Zachód jawi się jako źródło ryzyka, a Chiny jako potencjalna szansa. Poniższy tekst opisuje mechanikę tej operacji jako wniosek z obserwowanego sposobu komunikowania, bez streszczania materiałów źródłowych. I. Architektura przekazu oparta na delegitymizacji konkurenta i autopromocji własnego modelu Podstawowy schemat propagandy chińskiej na Globalnym Południu jest kompozycyjnie prosty, ale skuteczny. Najpierw dochodzi do stopniowej erozji zaufania wobec Zachodu, a następnie do przedstawienia chińskiego modelu jako alternatywnego rozwiązania. W praktyce oznacza to, że komunikat rzadko ogranicza się do krytyki USA/UE; krytyka jest narzędziem, a celem jest przesunięcie punktu odniesienia dla rozwoju, bezpieczeństwa i prestiżu. Mechanizm działa jak lejek. Mechanizm zaczyna się od emocji, takich jak oburzenie, lęk, poczucie krzywdy czy wstyd związany z byciem „peryferią”. Jego efektem jest zracjonalizowana decyzja polityczna obejmująca dystans wobec Zachodu, większą akceptację dla Chin oraz rosnącą tolerancję dla ich obecności instytucjonalnej, gospodarczej i kulturowej. Przewaga tej metody polega na tym, że odbiorca ma odnieść wrażenie, iż „sam do tego doszedł”. II. „Głos ludu” jako narzędzie perswazji i budowania wiarygodności Chińska propaganda bardzo chętnie buduje wiarygodność poprzez ramę „oddolności”, wykorzystując jako punkt wyjścia reakcje społeczne, memy, ironię, komentarze oraz emocje obecne w przestrzeni publicznej. To element o wysokiej skuteczności w regionach, gdzie odbiorcy są wyczuleni na oficjalną propagandę i jednocześnie przywiązują wagę do „autentycznego głosu” społeczeństwa. Ten zabieg pełni jednocześnie trzy funkcje: uodparnia przekaz na zarzut propagandy („to mówią ludzie, nie państwo”), tworzy społeczny dowód słuszności (skoro wielu tak reaguje, to musi być prawda), pozwala przemycić tezy polityczne w opakowaniu humoru, co obniża czujność odbiorcy. W efekcie narzędzie typowe dla kultury internetowej zostaje przekształcone w argument polityczny. Kluczowe nie jest to, czy żart jest prawdziwy, lecz fakt, że zostaje on zawłaszczony jako diagnoza świata. III. Rama hegemona: Zachód przedstawiany jako system instrumentalizujący państwa Jedną z najsilniejszych osi narracyjnych jest przedstawianie Zachodu jako hegemona, który redukuje państwa do zasobów i użyteczności. W tej ramie relacje międzynarodowe nie mają charakteru partnerstwa, lecz przypominają rynek eksploatacji, w którym im bardziej kraj uznawany jest za „cenny”, tym większe staje się postrzegane zagrożenie. Oznacza to odwrócenie liberalnej intuicji, zgodnie z którą wartość miała zapewniać bezpieczeństwo. W tej narracji wartość zaczyna być utożsamiana z ryzykiem. Ten obraz jest strategicznie dopasowany do wrażliwości Globalnego Południa, w tym pamięci kolonializmu i asymetrycznych relacji, doświadczeń sankcji oraz presji warunkowej, a także utrwalonej nieufności wobec intencji mocarstw. W tej perspektywie Zachód przestaje jawić się jako „wspólnota wartości”, a zaczyna funkcjonować jako mechanizm włączający słabszych do gry na warunkach silniejszego. Nawet neutralne gesty mogą być w takiej logice interpretowane jako przejaw paternalizmu lub zwiadu. IV. Legalizm selektywny i moralne zawstydzanie: Zachód „ponad prawem”, Południe „po stronie zasad” Kolejną techniką jest moralizacja oparta na języku prawa międzynarodowego i równości państw. W tym ujęciu Zachód deklaruje przywiązanie do norm, lecz przedstawiany jest jako aktor, który ich nie przestrzega, mówi o partnerstwie, a w praktyce realizuje logikę dominacji, oraz odwołuje się do idei postępu, jednocześnie kierując się interesem. Na takim obrazie opiera się silna emocja związana z poczuciem hipokryzji i niesprawiedliwości. To nie jest neutralny „spór o interpretacje”. Jest to operacja delegitymizacji, w której Zachód zostaje sprowadzony do roli aktora cynicznego, natomiast Globalne Południe przedstawia się jako stronę moralnie uprawnioną. Gdy odbiorca przyjmie tę ramę, spór o fakty traci znaczenie, ponieważ Zachód zaczyna być postrzegany jako aktor z definicji niewiarygodny. V. Dźwignia strachu: „bycie zauważonym” jako zagrożenie Najbardziej praktyczną emocją w tej konstrukcji jest lęk, rozumiany nie w kategoriach abstrakcyjnych, lecz jako emocja użyteczna politycznie. W tej narracji źródłem zagrożenia nie jest wyłącznie agresja hegemona, ale sama widzialność państwa. Kraj, który zyskuje znaczenie, może bowiem zostać wciągnięty w konflikt interesów, presję polityczną, destabilizację lub przymus wyboru strony. Jest to mechanizm, który wzmacnia ostrożność wobec współpracy z Zachodem, zwiększa atrakcyjność neutralizmu i tak rozumianej „strategicznej autonomii”, a jednocześnie przygotowuje grunt pod alternatywnego partnera, obiecującego „szacunek” i „brak narzucania”. W ujęciu psychologicznym stanowi to fundament wniosku, że najbezpieczniejszą strategią jest unikanie Zachodu jako źródła ryzyka. VI. „Modernizacja bez westernizacji”: oferta tożsamościowa jako produkt polityczny Delegitymizacja Zachodu byłaby niepełna bez pozytywnej propozycji. Chińska propaganda oferuje więc ideę: modernizacja jest prawem każdego kraju i nie wymaga kopiowania Zachodu. Nie chodzi wyłącznie o postulat rozwojowy. W tym ujęciu jest to również produkt tożsamościowy. Odbiorca otrzymuje moralne przyzwolenie, by być nowoczesnym na własnych zasadach, bez kompleksu „opóźnienia cywilizacyjnego”. Idea ta oddziałuje jednocześnie na kilku poziomach. W wymiarze psychologicznym wzmacnia poczucie dumy i redukuje doświadczenie podrzędności. W wymiarze politycznym dostarcza uzasadnienia dla modeli rządzenia i polityk publicznych odmiennych od zachodnich. Wreszcie na poziomie geopolitycznym legitymizuje wybór Chin jako partnera, przedstawianego jako aktor „szanujący różnorodność dróg rozwojowych”. W tle obecny jest wyraźny przekaz, zgodnie z którym Zachód łączy modernizację z transformacją wartości i instytucji, podczas gdy Chiny oferują ją jako narzędzie rozwoju, a nie projekt cywilizacyjny. VII. Afrykański (i południowy) „świadek” jako technika wiarygodności: przeniesienie autorytetu W propagandzie skierowanej do Globalnego Południa kluczowe jest, by nie brzmieć jak głos z zewnątrz. Dlatego Chiny chętnie wzmacniają przekaz cytatami i opiniami prezentowanymi jako głosy z regionu, pochodzącymi od ekspertów, urzędników, konsultantów czy środowisk akademickich. Ich funkcja nie ogranicza się do przekazywania informacji, lecz polega na przenoszeniu autorytetu. Teza ma w ten sposób nabrać lokalnego charakteru, nawet jeśli jej architektura została zaprojektowana poza regionem. Taki zabieg zmniejsza podejrzenia o propagandę, buduje wrażenie partnerskości, rozumianej jako dialog, a nie wykład, oraz tworzy społeczny dowód słuszności w obrębie elit. Odbiorca nie powinien odczuwać, że jest przekonywany, lecz że jego perspektywa została w przekazie uwzględniona. VIII. Normalizacja chińskiej obecności: instytucje, platformy, wymiany jako infrastruktura wpływu Chińska autopromocja nie kończy się na hasłach. Jej stałym elementem jest normalizacja długiego trwania, w której współpraca przedstawiana jest jako proces nieodwracalny, oparty na instytucjach, formatach dialogu, programach wymiany, szkoleniach, sieciach wiedzy oraz narracji „międzypokoleniowej przyjaźni”. To ważne, bo w propagandzie liczy się nie tylko przekonanie, ale oswojenie. Gdy odbiorca uzna chińską obecność za stały element krajobrazu, maleje próg krytycyzmu. Z czasem to, co mogło budzić obawy (wpływ polityczny, uzależnienia gospodarcze, asymetrie), zostaje przykryte językiem normalnej współpracy rozwojowej. IX. „Win-win” jako parasol semantyczny: rozbrojenie pytań o koszty i asymetrie W narracji chińskiej słowo-klucz to „wzajemne korzyści”. Jest ono używane jak parasol, pod którym mieszczą się sprzeczne interesy. W praktyce to technika komunikacyjna, która rozbraja pytania o koszty (kto kontroluje łańcuchy dostaw, kto decyduje o standardach, kto zyskuje na zasobach, jakie są warunki finansowe, jakie są konsekwencje polityczne). Gdy dyskusja zostaje zdominowana przez narrację „win-win”, krytyka zaczyna być przedstawiana jako przejaw uprzedzeń, element zachodniej propagandy lub dowód braku zrozumienia lokalnych potrzeb, a nawet jako przeszkoda w rozwoju. W efekcie pole sporu przesuwa się z konkretnych kosztów i interesów na ocenę intencji. X. Efekt końcowy: budowa „antyhegemonicznego konsensusu” i przesunięcie lojalności Opisane mechanizmy składają się na finalny rezultat: wytworzenie wśród odbiorców Globalnego Południa przekonania, że: Zachód jest ryzykiem i moralną sprzecznością, strategiczna autonomia wymaga dystansu wobec Zachodu, Chiny są naturalnym partnerem modernizacji „na własnych zasadach”. To nie musi prowadzić do pełnej „prochińskości”. Wystarczy, że osłabi prozachodnie odruchy, zwiększy tolerancję dla chińskich projektów, podniesie koszt polityczny współpracy z USA/UE i obniży koszt współpracy z Chinami. W środowisku informacyjnym jest to zmiana bardzo wymierna. Przesuwa bowiem normę tego, co uchodzi za rozsądne, bezpieczne i opłacalne. Wnioski z analizy są jednoznaczne: chińska propaganda na Globalnym Południu nie polega wyłącznie na „krytyce Zachodu” ani na „promocji współpracy rozwojowej”. To precyzyjnie skonstruowany mechanizm, który najpierw osłabia zaufanie do Zachodu jako partnera, a następnie przekierowuje aspiracje rozwojowe i potrzebę godności w stronę Chin. W warstwie narracyjnej kluczowe są trzy sprzężone cele: (1) ugruntowanie przekonania, że Zachód działa w logice hegemona i instrumentalizuje państwa słabsze, (2) wytworzenie tożsamościowego „my” Globalnego Południa jako zbiorowości przebudzonej, skrzywdzonej i uprawnionej moralnie do odrzucenia hegemonii, (3) przedstawienie Chin jako realnego, pragmatycznego i „szanującego różnorodność” partnera modernizacji. Warto podkreślić, że skuteczność tej operacji nie wynika z konieczności fałszowania faktów wprost. W wielu przypadkach propaganda wygrywa poprzez selekcję i uogólnienie: dobiera przykłady tak, aby pasowały do tezy o hegemonii, a następnie przekształca je w regułę opisującą cały Zachód. Równocześnie sięga po humor, ironię i oddolne reakcje opinii publicznej, które obniżają próg krytycyzmu, a następnie przerabia je na argument polityczny. To sprawia, że odbiorca ma wrażenie, iż nie jest „przekonywany”, tylko obserwuje naturalny, wspólny wniosek społeczeństw Globalnego Południa. Drugim filarem skuteczności jest oferta modernizacji bez westernizacji. Działa ona jak produkt tożsamościowy i narzędzie legitymizacji. Z perspektywy odbiorców jest to obietnica: można się rozwijać bez kopiowania Zachodu, bez utraty kulturowej ciągłości i bez poczucia podporządkowania. Z perspektywy Chin jest to mechanizm rozszerzania wpływu: jeżeli nowoczesność zostaje odklejona od Zachodu, naturalnie rośnie przestrzeń dla chińskich standardów, instytucji, formatów współpracy oraz długotrwałej obecności gospodarczej i kadrowej.Dlatego w propagandzie tak istotną rolę odgrywają elementy normalizacji, takie jak platformy dialogu, sieci eksperckie, programy wymiany, szkolenia oraz język międzypokoleniowej współpracy. Nie pełnią one funkcji dekoracyjnej, lecz stanowią infrastrukturę wpływu, która z czasem przesuwa obowiązującą normę. Chińska obecność przestaje być wówczas postrzegana jako wybór polityczny, a zaczyna funkcjonować jako oczywisty element krajobrazu rozwojowego. W efekcie końcowym nie chodzi o to, by wszystkie społeczeństwa Globalnego Południa stały się jednoznacznie prochińskie. Wystarczy osiągnąć cele pośrednie, które mają jednak kluczowe znaczenie strategiczne. Obejmują one podniesienie kosztu politycznego współpracy z Zachodem, osłabienie prozachodnich odruchów elit i opinii publicznej, zbudowanie społecznego przyzwolenia na „strategiczną autonomię” rozumianą w praktyce jako dystans wobec USA i Unii Europejskiej, a także obniżenie progu akceptacji dla chińskich projektów i narracji. To przesunięcie „punktu odniesienia” jest najcenniejszym rezultatem propagandy: zmienia nie tylko opinie o jednym wydarzeniu, ale ramy, w których odbiorcy interpretują świat.

Globalne Południe w narracji Pekinu

•

2026-01-16

•

“Modernizacja bez westernizacji”: jak chińska propaganda dyskredytuje Zachód i buduje atrakcyjność Chin na Globalnym Południu. Chińska propaganda kierowana do odbiorców Globalnego Południa …

komentarz analityczny

Kategoria: sygnał

27/09/2023
Rosyjska propaganda nie ustaje w próbach osłabienia relacji Polaków z sojusznikami. Rosyjski system propagandy prowadzi działania dyskredytacyjne, które mają uderzać w wizerunek wojsk sojuszniczych w Polsce. Jednym z eksponowanych wątków była próba wskazania odbiorcom zagrożenia dla ich własnego bezpieczeństwa – obywateli. Na użytek tych działań propaganda eksponowała dezinformację o grabieżach, gwałtach, przestępstwach i „wyjęciu spod…
2023-09-27
05/09/2023
Rosyjski system propagandy prowadzi działania informacyjne / dyskredytacyjne, które mają uderzać w wizerunek Ukraińców w Polsce. Wybrane narracje dezinformacyjne: 🔴 Ukrainki masowo wywożą i sprzedają własne dzieci na rynku usług seksualnych.🔴 Uchodźcy z Ukrainy prowadzą zorganizowany handel (zachodnią) bronią.🔴 Uchodźcy z Ukrainy implementują na Zachodzie korupcję i działalność przestępczą.🔴 Ukraińcy są niewdzięczni i roszczeniowi. „Pasożytują”…
2023-09-05
31/08/2023
Rosyjska propaganda dyskredytuje projekty modernizacji Wojska Polskiego. Rosjanie przeprowadzili działania informacyjne, które mają uderzać w wizerunek Wojska Polskiego jako gwaranta bezpieczeństwa. Wybrane narracje dezinformacyjne:
2023-08-31
28/06/2023
Aktywności, w tym wybrane środki aktywne białoruskich służb, będące elementem zarządzanej przez białoruskie władze presji migracyjnej na granicę Polski:
2023-06-28
28/06/2023
Białoruska propaganda przez cały maj 2023 r. podtrzymywała retorykę tzw. “oblężonej twierdzy”. Oprócz ciągłego wskazywania Polski jako zagrożenie, jednym ze stale obecnych wątków, były informacje o rzekomym zorganizowaniu i wykorzystywaniu przez Polskę ”kryzysu” migracyjnego na granicy jako narzędzia do działań destabilizujących Białoruś. Ten element operacji był również wykorzystywany do pozornego “udowadniania” agresywnych planów Polski, która…
2023-06-28
21/06/2023
Operacje propagandowe Federacji Rosyjskiej kierowane do polskiej infosfery w miesiącu maju 2023 r. Wybrane kierunki działań propagandowych Federacji Rosyjskiej w miesiącu maju 2023 r. Więcej informacji w komentarzu analitycznym: LINK
2023-06-21
17/05/2023
Rosyjska propaganda wykorzystuje dezinformację o skażeniu powietrza w Polsce cząstkami uranu-238 do operacji zastraszania – wymierzonej w postrzeganie zachodnich donacji wojskowych na rzecz Ukrainy, w tym pocisków przeciwpancernych ze zubożonym uranem. Wybrane – fałszywe narracje:
2023-05-17
16/05/2023
Rozmieszczenie przez Białoruś przy granicy z Polską taktycznych zestawów rakietowych poprzedziła seria wypowiedzi Aleksandra Łukaszenki i szefa białoruskiego KGB – Iwana Tertela. Wypowiedzi zawierały fałszywe informacje o rzekomym zagrożeniu bezpieczeństwa białoruskiej granicy. Wybrane – fałszywe narracje:
2023-05-16
08/05/2023
Rosyjski system propagandy buduje fałszywy obraz rosyjskiej napaści na Ukrainę jako wojny zastępczej, prowadzonej defensywnie wobec prowokacji Zachodu i NATO. Wybrane – fałszywe narracje towarzyszące operacji:
2023-05-08
24/04/2023
Dezinformacja o rekrutacji polskich ochotników do walki na Ukrainie. CSIRT NASK_pl i CSIRT_MON ostrzegają przed szeroką kampanią dezinformacyjną polegającą na dystrybucji informacji o rekrutacji do Litewsko-Polsko-Ukraińskiej Brygady. Wiadomości są fałszywe. Brygada nie prowadzi rekrutacji. Dowiedz się więcej:
2023-04-30